All Chapters of คุณอาเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

ขณะลงลิ้นกับพูทุเรียนของหล่อน เขาก็สังเกตอยู่ตลอดเวลาว่าลูกแก้วมีอาการตอบสนองต่างกันอย่างไร เมื่อลองใช้ทั้งด้านหน้าและด้านข้างของลิ้นไล้เลียกลีบเสียวสลับไปมา บางครั้งก็เสียบทะลวงรัวๆ บางจังหวะก็กดเข้ามาล้ำลึกสุดโคนลิ้น กระแทกย้ำๆ อยู่อย่างนั้นจนสะโพกของหญิงสาวสั่นกระตุก “พูทุเรียนของหนูหอมเหลือเกิน… กลีบสวยน่ากระแทกที่สุด”เถื่อนทิศปาดลิ้นเลียกินคราบคาวสวาทด้วยความเอร็ดอร่อย มองดูน้ำเหนียวใส หลั่งเยิ้มแตกซ่านออกมาจากร่องรักของลูกแก้ว ส่งกลิ่นคาวคลุ้งกระตุ้นให้แก่นกายของเขาปวดหน่วงลงไปถึงโคนพวงสวรรค์ นึกอยากจับจรวดเข้ามากระแทกกระทั้นให้รู้แล้วรู้รอด “เสียว… อาเถื่อนใส่ให้แก้วนะคะ”ลูกแก้วแอ่นสะโพก โยกเนินรับลิ้นของเถื่อนทิศ ปาดลงมาสะกิดเม็ดเสียวเป็นจังหวะ ขณะมือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมขึ้นมาบีบขยำสองเต้าอวบใหญ่ ใหญ่มากจนปลิ้นออกมาข้างลำตัว“เสียว... อ๊อย… รูก็เสียว หัวนมก็เสียว อาเถื่อนเก่งจังค่ะ… โอ้ว… ไม่ไหวแล้ว”ลูกแก้วผู้ยังไม่เคยต้องมือชายมาก่อน ร้องครางครวญออกมา ขณะนมโดนบีบและร่องสวาทโดนลิ้นของเถื่อนทิศไชชอนเข้ามาไล้เลียดุดันซ่วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆเขาลงลิ้นอยู่นานสองนานจนน

เถื่อนทิศหน้าบูดหน้าเบี้ยว บั้นท้ายเกร็งสะท้าน กดความแข็งแกร่งเข้ามาในกลีบสวาทเต้นระริก เติมเต็มให้คนใต้ร่างอย่างถึงพริกถึงขิง“อู้ว… คุณอาขา เอาเก่งเหลือเกิน”หล่อนชมเสียงกระเส่า ริมฝีปากห่อรัดเป็นวง ลูกแก้วสะบัดใบหน้าไปมา แววตาพร่าพรายไปด้วยความซ่านเสียว เร่งเร้าให้อาเถื่อนกดบั้นท้ายลงมาอย่างดุดัน“อาเถื่อนกระแทกแรงจัง”แรง… แต่ลูกแก้วก็ชอบ ยืนยันด้วยสองมือโอบรัดสะโพกบึนหนาของเขา รั้งเข้ามากระเด้าลึกๆ“ก็อาอดใจไม่ไหว… หนูน่าเอาเหลือเกิน”จากนั้นกึ่งกลางกายของหญิงชายต่างวัยก็สนิทแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน ดุ้นเอ็นสีน้ำตาลจมมิดลงในรูสวาทสีชมพู เนื้อกับเนื้อแนบเนียนราวประสาน ล้ำลึกจนเส้นขนสีดำเสียดสีกันถึงตอโคน“ซี้ด… แก้ววูบวาบไปหมดแล้ว มันทั้งแน่นทั้งหวิวๆ อยู่ข้างใน”หญิงสาวพยายามอธิบายความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับมาก่อน“เค้าเรียกว่าใกล้จะถึงสวรรค์แล้วจ้ะคนดีของอา”เสียงของเถื่อนทิศกระเส่า ขณะขยับบั้นท้ายกระเด้ารัวเข้ามาไม่หยุด “อ๊อย... โอ้ว... โอ้ว… โอ้ว… โอ้ว… ”เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปาก ร้องตามจังหวะกระเด้า แรงเสียดสีของดุ้นเนื้อยาวใหญ่ที่สอดใส่เข้ามาเป็นจังหวะ ทำให้ความสยิว

“นมหนูน่าดูดที่สุด”เถื่อนทิศชอบ ลูกแก้วบีบหนั่นเนื้อนุ่มนิ่มของสองเต้าอวบใหญ่ป้อนเข้าใส่ปาก ยอมให้เขาดูดเลียเอาตามแต่ใจปรารถนา หนวดเคราสากที่ครูดทิ่มลงมาโดนสองเต้าทำเอาลูกแก้วสะดุ้งคราง“ซี้ด… เสียวมากค่ะ”ลูกแก้วหลุบตาลงมองปลายหัวนมแดงเรื่อ ปูดพอง เป็นตุ่มไต เถื่อนทิศดูดแรงราวจะกลืนกินเข้าไปในอุ้งปาก ทั้งบีบทั้งเขย่าขยำสองเต้าสลับก้มลงดูดเลียจนเม็ดหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลาย ขณะบั้นท้ายยังส่ายเสียบ กระแทกท่อนเอ็นเข้ามาไม่หยุด“อ๊อย... เสียวจะขาดใจแล้วค่ะอาเถื่อนขา”ลูกแก้วแอ่นอกสะท้าน ในนาทีที่ร่างกายของหล่อนกำลังร่ำร้องหาการรุกรานจากริมฝีปากและปลายลิ้นของเขา ขณะที่ท่อนเนื้อขนาดเท่าๆ ท่อนแขนของหล่อนยังไชชอนเข้ามาตามแรงกระเด้า ฝังลึกเข้ามาสนิทแน่นเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายสาว “อร๊าย... ไม่ไหวแล้ว... อาเถื่อนขา.. ดะ... ได้โปรด” เสียงวิงวอนแผ่วพร่า ร่ำร้องให้เขาช่วยส่งหล่อนไปสู่สวรรค์ “ได้เลยครับคนดีของอา” เถื่อนทิศกระแทกกระทั้นรุนแรงขึ้นอีก ลูกแก้วเอื้อมมือขึ้นมาโอบใบหน้าของหนุ่มใหญ่ รั้งลงมาประกบริมฝีปากเข้าหากันแน่น สอดลิ้นเข้ามาแลกกันในอุ้งปาก ลิ้นกับ

ความหวังเอาไว้ว่าจะให้เป็นผู้สืบทอดธุรกิจพันล้านของวงศ์ตระกูลจะเสียผู้เสียคนมากไปกว่านี้“ฮือๆ… คุณแม่ช่วยฟ้าด้วยนะคะ”หญิงสาวเขย่าแขนของมารดาด้วยความลืมตัวไม่ต่างจากครั้งที่ตัวเองเป็นเด็กๆ “คุณพ่อกำลังโกรธจัด… แม่ว่าน้ำเชี่ยวอย่างเพิ่งขวางเรือ ยอมๆ ไปก่อน สักพักถ้าคุณพ่อหายโกรธแล้วค่อยกลับมาอยู่บ้าน อยู่กันมาจนป่านนี้หนูยังไม่รู้อีกหรือว่าคุณพ่อเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว”“ฮือๆ… แม่ไม่ช่วยฟ้า”หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายเมื่อมารดาไม่ยอมใจอ่อนเหมือนเช่นหลายๆ ครั้งที่ผ่านมานางวงศ์เดือนเห็นลูกสาวร้องไห้ก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน เมื่อรู้ว่าฟ้าใสจะต้องไปอยู่ไกลถึงจังหวัดกระบี่ หากแต่อีกใจของหล่อนกลับนึกสนับสนุนความคิดของผู้เป็นสามี เพราะว่าถ้าขืนตามใจฟ้าใสมากไปกว่านี้รับรองว่าคงเสียคนเข้าสักวัน “ลองไปอยู่ดูสักพักนะลูก… สวนปาล์มของเพื่อนคุณพ่ออยู่ในป่าในเขาก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทุรกันดารจนไม่มีไฟฟ้าใช้สักหน่อย” “โธ่… ฟ้าอยากตายเสียจริงๆ แทนที่คุณแม่จะเข้าข้างฟ้า แต่กลับสนับสนุนความคิดพิเรนทร์ของคุณพ่อเสียนี่” หญิงสาวเบะริมฝีปากเป็นเชิงต่อต้านมารดา หลังจากพยายามขอความเ

เคลือบมันเงางามทั้งสิบนิ้ว นึกในใจว่ามือนุ่มนิ่มที่เฝ้าทะนุถนอมมานาน ถึงคราวด้านจนดูไม่จืดก็คราวนี้ “อยู่ที่นี่หนูต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ แต่วันนี้ยังไม่ต้องทำอะไร พรุ่งนี้ค่อยช่วยงานป้า” บอกสั้นๆ แล้วสตรีสูงวัยก็เดินจากไปด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม ด้วยตอนนั้นยังมีงานในโรงครัวเล็กๆ ที่อยู่ถัดไปทางด้านหลังของเรือนใหญ่รออยู่ แลเห็นคนงานซึ่งเป็นผู้หญิงชาวบ้านสองคนกำลังช่วยกันตระเตรียมอาหารเที่ยงเอาไว้สำหรับเลี้ยงคนงานในสวนยางและสวนปาล์มเหมือนที่เคยทำเป็นกิจวัตรประจำวัน ฟ้าใสกวาดสายตาแลไปรอบๆ อาณาบริเวณของสวนปาล์มกว้างใหญ่ การที่เป็นคนแปลกที่แปลกถิ่นทำให้รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเธอพาตัวเองมาอยู่ผิดที่ผิดทาง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธออยากมาซะที่ไหนล่ะ หากไม่ใช่เป็นเพราะบัญชาของบิดาเธอคงไม่มีวันมาเหยียบที่นี่ “มาอยู่แบบนี้เหมือนติดคุกดีๆ นี่เอง… โธ่… คุณพ่อนะคุณพ่อ ไม่น่าลงโทษกันแบบนี้เลย” หญิงสาวนึกโกรธบิดาของตัวเอง กระทืบเท้าตึงตังกับพื้นด้วยความเคยชินตามสไตล์คุณหนูผู้เอาแต่ใจ ในตอนเย็นของวันเดียวกัน “มีอะไรให้ฟ้