บททั้งหมดของ SEAL OF LOVE: บทที่ 121 - บทที่ 130

Ang araw ng board meeting ay dumating na, at ang buong Hearts Company of Life ay nagsimulang magtipon sa maluwang na conference room. Ang bawat sulok ng silid ay pinapuno ng matinding tensyon, isang pakiramdam na parang may malaking bagyong paparating—hindi makita, pero ramdam na ramdam.Ang mga mesa ay inayos nang maayos, bawat upuan nakatambak sa isang pabilog na disenyo, na may mga board members at mga mataas na opisyal ng kumpanya, ang mga lider ng negosyo na hindi pwedeng hindi makialam sa mga kaganapang darating. Sa labas ng kanilang mga usapan tungkol sa pondo, mga proyekto, at mga pagpapalawak, ang mga mata ng bawat isa ay nagtataglay ng lihim na layunin, mga galit na hindi pa lumalabas, at mga hiling na hindi pa natutupad. Tanging ang CEO na si Jarred Hearts ang hindi pinapakita ang emosyon—ngunit sa mga sandaling iyon, si Veronica, sa tabi niya, ay nakaramdam ng bigat na hindi matanggal.Si Jarred, seryoso at tila walang iniintindi, ay patuloy sa pagtalakay ng mga plano ng k

Ang gabi ng gala ay dumating nang may kasamang mataas na tensyon at walang katapusang alingawngaw. Ang mga ilaw ng mansyon ng mga Hearts ay kumikislap sa dilim, parang mga bituin sa langit na nagpapahiwatig ng isang gabing puno ng makulay na mga pangyayari. Ang mga tao ay nagsisiksikan, nakatambad ang mga gown at tuxedo sa isang napakagandang gabi, ngunit sa likod ng bawat ngiti at eleganteng kasuotan, may mga mata ng mga tao na puno ng lihim at hidden agenda.Madam Venus, ang matriark ng pamilya, ay hindi napigilan ang kanyang kasiyahan nang makita ang kanyang mga apo. Nakangiti siyang sumalubong kay Jarred at Veronica, na magkasabay na naglakad patungo sa kanya."Ang gwapo at ganda ng mga apo ko," sabi ni Madam Venus, ang mga mata niyang puno ng pagmamalaki. Walang duda, pareho silang napaka-elegante sa kanilang suot. Si Veronica ay nagmukhang isang diwata sa kanyang suot na gown na kumikinang sa bawat galaw. Si Jarred, hindi magpapatalo, ay nakasuot ng isang itim na tuxedo na tugma

"Tonight will be the night, Kenny," ang boses ni Honey ay nagsilbing hudyat ng kanilang tagumpay. Ngunit hindi niya alam, sa bawat salitang binibitawan niya, ang kanilang mga hakbang ay lalapit sa isang pagkatalo na hindi nila kayang takasan. Sa loob ng kanyang isipan, ang bawat pagkilos nila ay isang hakbang patungo sa katarungan sa kanyang pananaw, ang mga plano ay mababawi ang lahat ng tinanggi sa kanya. Ngunit sa likod ng lahat ng kasiguraduhan na iyon, isang masamang kabiguan ang naghihintay sa kanilang dalawa,isang kabiguan na hindi nila kayang takasan.Sa gitna ng magulong gabi, si Kenny Bill ay mabilis na lumapit kay Veronica, ang kanyang mga mata ay puno ng kalakhan ng planong matagal nang binuo. Walang pasensya, mabilis niyang iniabot ang kanyang mga kamay at sinunggaban si Veronica, inakma ang katawan nito sa kanyang mga bisig. Ang sakit na dulot ng gamot ay nagsimula nang magparamdam sa katawan ni Veronica, ngunit sa kanyang dilim ng isip, ang kanyang mga mata ay nagbalik

Ang hotel room ay tila naging isang impyerno para kay Jarred habang pilit siyang iniiwasan ni Honey. Ang galit na sumik sa kanyang mga mata ay hindi kayang itago ng epekto ng gamot na patuloy na gumugulo sa kanyang isipan. Ang mga hakbang ni Jarred ay mabigat, ang katawan ay halos hindi makontrol, ngunit ang kaniyang puso, ang pagmamahal niya kay Veronica, ay nagpapatuloy sa paglaban.“You drugged me, Honey!” Ang kanyang tinig ay puno ng galit at pagkatalo. Ang kanyang mga mata ay kumikislap ng pagkasunog—isang masakit na pagsabog ng damdamin na hindi kayang pigilan. Laban sa lahat ng nangyayari, hindi siya magpapatalo. Hindi niya kayang hayaan na magtagumpay ang mga plano ni Honey.Si Honey, na pilit na lumalapit at niyayakap siya, ay hindi nakikinig sa mga salitang iyon. Ang kanyang mukha ay puno ng desperation, ng pagmamahal na mali, na hindi kayang tanggapin ni Jarred.“I love you, Jarred,” bulong ni Honey, ang tinig niya ay nanginginig, puno ng kasinungalingan. “I did this becaus

Sa loob ng ospital, ang oras ay tila humihinto, ang bawat segundo ay nagsisilbing isang mabigat na paalala ng gabing puno ng lihim at takot. Si Jarred at Veronica ay parehong nakahiga sa magkahiwalay na kama, ang katawan nila ay may mga sugat at pagod mula sa mga epekto ng gamot na kanilang ininom. Ang silid ay malalim na tahimik, tanging ang tunog ng mga makinang nagsusukat ng kanilang kondisyon ang naririnig. Pero sa kabila ng katahimikan, may kakaibang tensyon na bumabalot sa hangin—isang tensyon na nagmumula sa mga hindi natapos na kwento, mga hindi natapos na plano, at mga sugatang puso.Si Jarred ay nakapikit, ang kanyang mga kamay ay dumudugo mula sa basag na wine glass na kanyang hinawakan noong gabing iyon. Pinipilit niyang manatili sa katinuan, subalit ang epekto ng gamot na ipinasok sa kanyang katawan ay nagpapabigat sa kanyang mga mata. Ang kanyang isipan ay patuloy na naglalaban sa mga alaala ng gabi ng gala. Naalala niyang unang nagkasama silang mag-asawa ni Veronica, an