Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 391 - Bab 400

โจวฉินเงยหน้าขึ้นมองเขา “สือหมิงฮุย ถ้าคุณไม่ยอมแบ่งสินสมรสคนละครึ่ง ฉันก็ไม่ยอมหย่า และตราบใดที่ฉันไม่ตกลง ต่อให้คุณฟ้องไปก็เปล่าประโยชน์”“คุณคิดว่าจะขู่ผมได้เหรอ?”“ฉันไม่ได้ขู่ แค่พูดความจริงเท่านั้น พวกเราอายุปูนนี้แล้ว ขืนหย่าไปก็ไม่ดีงาม มีแต่จะขายขี้หน้ากันเสียเปล่า”สือหมิงฮุยจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “แต่คนที่อยากหย่าก่อนไม่ใช่คุณหรือไง?”โจวฉินหลุบตาลง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้กล่าวว่า “ฉันก็แค่ถือทิฐิมาทั้งชีวิต ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ก็เลยพูดเรื่องหย่าออกไปแบบนั้น”เธอหลงคิดมาตลอดว่าสือหมิงฮุยคงไม่ถือสาหาความกับคำพูดเหล่านั้นของเธอ เพิ่งมารู้เอาตอนนี้เองว่า ตนเองมั่นใจเกินไปภายในห้องทำงานเงียบสงัด สือหมิงฮุยขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเลขาเดินเข้ามาส่งเอกสาร เมื่อเห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูไม่ค่อยดีนัก จึงกล่าวอย่างระมัดระวัง “ประธานสือครับ เอกสารพวกนี้ต้องการลายเซ็นด่วนเลยครับ”สือหมิงฮุยโบกมือไล่ “รู้แล้ว คุณออกไปเถอะ”“รับทราบครับ”หลังจากเลขาออกไป โจวฉินก็ลุกขึ้นยืน “คำพูดของฉัน คุณลองเก็บไปคิดดูให้

สืออวี๋เดินออกมาจากห้องน้ำ มองไปที่กลุ่มเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นพลางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าพวกคุณอยากไปกินข้าวกับประธานสือ ฉันช่วยยื่นเรื่องให้ได้นะ”คนกลุ่มนั้นคาดไม่ถึงว่าสืออวี๋จะมาได้ยินเข้าตอนนินทาพอดี ใบหน้าจึงซีดขาวไปตาม ๆ กัน ต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แววตาฉายชัดถึงความตื่นตระหนกซวยแล้วไงจะมีอะไรน่าอับอายไปกว่าการนินทาคนอื่น แล้วโดนเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขาอีกล่ะ?“คุณหนูสือ... ขอโทษค่ะ พวกเราไม่กล้าทำอีกแล้ว!”พูดจบ พวกเธอก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปทันทีสืออวี๋ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ หลังเข้าห้องน้ำเสร็จก็กลับมาที่โต๊ะทำงาน เตรียมจะงีบหลับสักหน่อยแต่เพื่อนร่วมงานกลุ่มเมื่อครู่ที่นินทาในห้องน้ำกลับเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ “คุณหนูสือ ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อกี้พวกเราสำนึกผิดแล้ว การนินทาว่าร้ายลับหลังคุณมันไม่ถูกต้องจริง ๆ หวังว่าคุณจะยกโทษให้พวกเราสักครั้งนะคะ...”สืออวี๋เป็นถึงลูกสาวของสือหมิงฮุย ขืนเอาเรื่องนี้ไปฟ้องคนเป็นพ่อ ชีวิตหลังจากนี้ของพวกเธอคงลำบากแน่เมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดระคนหวาดกลัวของคนกลุ่มนั้น สืออวี๋ก็เลิกคิ้วขึ้น “วางใจเถอะ ฉันไม่เอาเรื่องไป

"เดี๋ยวก่อน!"สืออวี๋ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าเขา "ฉันยังไม่ได้เป่าผมเลย คุณรอฉันเป่าผมให้แห้งก่อนค่อยไปนะ"ซือเยี่ยนหลุบตาลงมองเธอ จากมุมสายตาของเขา...เขารีบหันหน้าหนีทันที "อย่าดีกว่า ตอนนี้ดึกแล้วนะ""ห้องคุณก็อยู่ตรงข้ามนี่เอง ถ้ากลัวกลับดึก งั้นคุณอาบน้ำที่นี่สิ พอคุณอาบเสร็จ ฉันก็น่าจะเป่าผมแห้งพอดี""มะ...ไม่เป็นไร งั้นผมรอคุณเป่าผมให้แห้งก่อนแล้วกัน""ได้ค่ะ"สืออวี๋หยิบไดร์เป่าผมออกมาจากห้องน้ำ นั่งลงบนโซฟาแล้วเริ่มเป่าผมเป่าไปได้ครู่หนึ่ง เห็นซือเยี่ยนยังยืนค้ำหัวอยู่ด้านข้าง ก็อดเลิกคิ้วถามไม่ได้ "คุณยืนแบบนั้นไม่เมื่อยเหรอ?""ไม่เมื่อย...""ตามใจ"กว่าสืออวี๋จะเป่าผมแห้ง ก็ผ่านไปอีกสิบกว่านาที"อาอวี๋ ตอนนี้ดึกมากแล้วจริง ๆ ผมกลับก่อนนะ"ขืนยังอยู่ที่นี่ต่อ เขาไม่มั่นใจว่าจะควบคุมตัวเองได้หรือเปล่าเมื่อมีคนที่เฝ้าคะนึงหามาเนิ่นนานอยู่ตรงหน้า แถมยังแต่งตัวยั่วยวนขนาดนี้ ไม่ต่างจากลูกท้อสุกปลั่งที่พร้อมให้ลิ้มลองรสชาติยิ่งมองเธอมากเท่าไหร่ ความอดทนของเขาก็ยิ่งใกล้ขาดสะบั้นมากเท่านั้นหลังเห็นตัวเองพยายามอ่อยขนาดนี้แล้ว แต่ซือเยี่ยนก็ยังทำตัวซื่อบื้อเป็นมนุษย์

เจ็ดโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย!เธอไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกตอนเจ็ดโมงได้ยังไงกัน!เธอคว้าโทรศัพท์มือถือ รีบวิ่งออกไปจากห้องนอน “อาเยี่ยน ฉันจะไปทำงานไม่ทันแล้ว ฉัน...”ถ้อยคำที่เหลือพลันกลืนหายไปในลำคอ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของบุคคลผู้นั่งอยู่ในห้องรับแขกคุณย่าซือจ้องมองสืออวี๋ที่เสื้อผ้ายับย่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นทันตา“ซือเยี่ยน ถ้าฉันไม่มา ก็คงไม่รู้สินะว่าแกมามั่วอยู่กับผู้หญิงคนนี้! ตอนนั้นฉันพูดกับแกไว้ว่ายังไง แกเห็นคำพูดฉันเป็นแค่ลมผ่านหูใช่ไหม?!”จังหวะที่เห็นสืออวี๋เดินออกมาจากห้องนอนของซือเยี่ยน ซือห่าวอวี่ก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกันเมื่อตั้งสติได้ ความผิดหวังก็ท่วมท้นในแววตา เขาหลุบตาลงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นซือเยี่ยนก้าวเข้าไปขวางหน้าสืออวี๋ พลางเอ่ยเสียงเย็นชา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็มาลงที่ผมเถอะ”พูดจบ เขาก็หันกลับไปมองสืออวี๋ น้ำเสียงยังคงมีแต่ความอ่อนโยนเช่นเดิม “จะไปทำงานสายแล้วไม่ใช่เหรอ? รีบไปเถอะ”สืออวี๋ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนผงกศีรษะ “ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ”พูดจบ เธอก็สาวเท้าก้าวยาว ๆ ตรงไปที่ประตูทันทีในเมื่

ซือห่าวอวี่ทำหน้าไม่เต็มใจ “คุณย่าครับ ผมไม่ใช่นักสืบเอกชนสักหน่อย ถ้าอยากหาคนจับตาดูอาเล็กก็ไปหาคนอื่นเถอะ ผมทำไม่ไหวหรอก”คุณย่าซือมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ระหว่างให้ย่าบอกพ่อแม่แกให้ส่งแกกลับเมืองหลวง กับคอยจับตาดูอาเล็กของแก เลือกเอาเองแล้วกัน”ซือห่าวอวี่: “...”พอก้าวออกจากโรงแรม ซือห่าวอวี่ก็รีบโทรหาซือเยี่ยนทันที“อาเล็ก หรืออาจะยอมเชื่อฟังคุณย่า กลับเมืองหลวงไปดีครับ! ขืนอากับย่ายังงัดข้อกันอยู่แบบนี้ คนที่ซวยก็คือผมนะ”โดยเฉพาะตอนนี้ที่อยู่เมืองเซิน สมาชิกตระกูลซือคนอื่นก็ไม่มีใครอยู่ด้วย คุณย่าซือจึงเรียกใช้ได้แค่เขาคนเดียวเท่านั้น“แทนที่จะเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับเมืองหลวง นายไปกล่อมคุณย่าให้กลับไปดีกว่ามั้ง”อย่างน้อยเรื่องหลัง ก็ยังพอมีโอกาสเป็นไปได้สักหนึ่งเปอร์เซ็นต์“ตกลงว่าห้าปีก่อนมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับ? ทำไมอากับคุณย่าถึงได้ผิดใจกันขนาดนี้?!”ห้าปีก่อนตอนนั้นเขากำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่สาม กินนอนอยู่โรงเรียนตลอด กระทั่งปิดเทอมฤดูหนาวกลับมาบ้าน ถึงได้รู้ว่าซือเยี่ยนไปอยู่เมืองเซินแล้วนับแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อซือเยี่ยนต่อหน้าคุณย่าซืออีกเลย