ログイン【ตามง้อเมียแต่สายไปแล้ว+พระรองขึ้นครองที่】 รักกันมานานแปดปี “สืออวี๋” ที่เคยเป็นรักแรกในใจของ “เหลียงหยวนโจว” กลับกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เขาอยากสลัดทิ้งให้เร็วที่สุด พยายามนานถึงสามปี จนกระทั่งหมดสิ้นแม้เศษเสี้ยวความรู้สึกสุดท้าย สืออวี๋จึงตัดใจหันหลังเดินจากไป วันเลิกลา เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะใส่เธอ “สืออวี๋ ผมจะรอดูวันที่คุณกลับมาขอคืนดีกับผม” แต่รอแล้วรออีก กลับเป็นข่าวงานหมั้นของสืออวี๋แทน! เขาโกรธจนแทบบ้า รีบโทรหาทันที “บ้าพอแล้วหรือยัง?” แต่ปลายสายมีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายอีกคนดังมา “ประธานเหลียง ว่าที่ภรรยาของผมกำลังอาบน้ำอยู่ ไม่สะดวกรับสายคุณ” เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะ แล้วตัดสายไป คิดว่านี่เป็นเพียงกลยุทธ์เล่นตัวของสืออวี๋เท่านั้น จนกระทั่งในวันแต่งงานจริง เขาเห็นเธอสวมชุดเจ้าสาว อุ้มช่อดอกไม้ เดินไปหาผู้ชายอีกคน เหลียงหยวนโจวจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า สืออวี๋ไม่เอาเขาแล้วจริงๆ เขาคลั่งจนวิ่งฝ่าเข้าไปตรงหน้าเธอ “อาอวี๋! ผมรู้ผิดแล้ว อย่าแต่งกับคนอื่นเลย ได้ไหม?” สืออวี๋เพียงยกชายกระโปรงเดินผ่านเขาไป “ประธานเหลียง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณกับเสินหลีต่างหากที่เกิดมาคู่กัน? แล้วจะมาคุกเข่าอะไรในงานแต่งของฉัน?”
もっと見る"Oh God, Al..." Jovanka moaned as Altezza continued moving in and out with a rhythm he knew Jovanka loved. The woman held onto the dressing table while her lover moved faster. "Al..." Jovanka started going wild; she was almost reaching climax, and Altezza's movements became faster, as if he knew what she desired. And not long after...
"Arrggghh..." Altezza groaned simultaneously with the warm liquid coming out from him, contained by the rubbery wrapping that sometimes choked him.
Altezza removed the used condom and tossed it carelessly into the trash bin, while Jovanka had already put on her nightgown again. Altezza's body was still sweaty after their passionate lovemaking, but seeing Jovanka's appearance, he knew that the discussion he wanted to have would only reignite her anger.
"Mamma and Padre keep pushing me to get married. How long are we going to continue like this?" Altezza asked in frustration.
Jovanka approached Altezza, who was now lying on the bed, moved closer, and caressed Altezza's bare chest with a circular motion.
"I've told you I'm not ready to get married and certainly not ready to give you children, Darling," she whispered teasingly. "I still have a contract; appreciate my hard work," she said, showing a pleading expression.
"But until when?" Altezza held Jovanka's wrist and looked at her sharply. "Our relationship has been going on for five years. How much longer do I have to wait?"
Jovanka used her other hand to touch Altezza's face, caressing it in a seductive manner.
"At least another year. I promise," she whispered while gently touching Altezza's jaw and teasingly kissing the corner of his lips. "One more year, and I'll allow you to announce our marriage to the whole world. One more year, I, Jovanka Lawrence, will be your wife, the future mother of your children," she promised, wrapping her slender fingers around Altezza's neck and starting to seduce him, effectively diverting the conversation to passionate kisses, as usual when her lover hesitated to discuss unwanted matters.
*A Year Later*
"You made a promise, and I gave you the time you asked for, a whole year. Isn't that enough?" Altezza stood, leaning against the wall near the door of their room, dressed in a short-sleeved shirt and ankle-length denim pants.
Jovanka paused in her activities, her body half-turned to face Altezza. Once again, her face looked pleading. "I know, forgive me. But I can't refuse this one. Collaboration with a renowned director that I've dreamed of since my debut in the modeling world, and you know that." Jovanka pleaded with Altezza to grant her request.
If previously Altezza would give in and comply with her lover's request, not this time. Instead of agreeing, Altezza looked back at her with a challenging gaze. "So now, how long do I have to wait? Another year? Two years? Our relationship has lasted for six years. We've wasted a lot of time.
And if you forget, I'm not young anymore, Joe. And my parents won't stop demanding grandchildren. Remember, I'm their only child. They expect their lineage to continue while they're not getting any younger."
Jovanka sat in front of her dressing table, facing away from the mirror, looking at Altezza with her beautiful eyes that captivated him. "I know, I understand," she whispered. "But Al, please. Once again. I promise this is the last time." She pleaded with teary eyes.
Altezza approached, sitting on the edge of the bed, looking intensely at his lover. "I'm tired," he said, exhaling a long breath. "I love you. I've tolerated a lot of your dreams. We've been in a secret relationship as you wished, although what I wanted was to announce to the world that you, Jovanka Lawrence, are my girlfriend.
I've always supported you, allowed you to do whatever you want. I've never forced you to stop your career and become a housewife like a wife I've longed for all this time.
I've let you wander, become a model working across continents, although what I wanted was for you to always be there for me as I am for you. My request all along has been simple; I want you to bear a child for me. My descendant. A child who will welcome me with their warm smile when I return tired from work."
"I've tolerated a lot, Joe. Even when a year ago you asked for an extension because of a contract you couldn't terminate unilaterally—although I was willing to pay all the penalties—I still gave in. And now, without discussing it with me, you signed a new contract? Do you really think I'm at your disposal, huh?" He said with a harsh and cold tone.
Jovanka cried. In six years of being Altezza's girlfriend, this was the first time she cried because of him. And she cried not because she received violence from him but because she heard his cold voice. Yes, Altezza's cold voice sounded more painful than if he had shouted and scolded her.
Throughout their relationship, Altezza had never shown any rough attitude towards her. He never tried to control or be authoritative towards her. And that's what made Jovanka fall in love with the Italian-blooded man. Behind his tall and sturdy body, there hid a gentle demeanor that contrasted with his muscular frame.
Because of his kindness, Jovanka couldn't help but feel jealous. Many women out there tried to get his attention. Jovanka should have felt lucky because Altezza chose her. And the man never hesitated to say that he only loved her, Jovanka Lawrence. He even praised her when she was still nobody, just a lowly employee with big dreams.
Jovanka rose, walked closer, trying to reach her lover. Trying to persuade him, as she always did. But when her hand reached out to touch Altezza's jaw, he turned his face away. Altezza stood, bent down to align his eyes with his lover's eyes.
"My patience has been tested enough, Joe. If you still desire it, don't blame me if I choose a different path." Without kissing Jovanka's forehead as he usually did, the man left Jovanka standing there, her hands hanging weakly at her sides.
สืออวี๋เข็นรถเข็นพาซือเยี่ยนออกจากลิฟต์ พลากล่าวว่า "มิน่าโรงแรมนี้ถึงราคาแพง ที่แท้ก็เอาเงินไปทุ่มกับค่าดอกไม้พวกนี้นี่เอง อีกอย่างทำไมดีไซน์ของร้านอาหารนี้ถึงดูแปลก ๆ ชอบกลนะ"เธอรู้สึกตะหงิดใจในการตกแต่งของร้านอาหารที่ดูโอ่อ่าเกินความจำเป็น แค่ร้านสำหรับรับประทานอาหาร ต้องทำให้วิจิตรตระการตาขนาดนี้เลยหรือ?"พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ"สืออวี๋เข็นรถเข็นพาซือเยี่ยนเข้าไปในร้าน ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู ก็เหลือบไปเห็นซือห่าวอวี่นั่งอยู่ไม่ไกล นอกจากนี้ภายในร้านยังมีคุณย่าสือ สือหมิงฮุยกับโจวฉิน รวมถึงซ่งจื่ออินและคนอื่น ๆ อยู่ด้วยเธอชะงักเท้า หันมองทางคุณย่าสือพลางถามว่า "คุณย่าคะ ทำไมคุณย่าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?""แล้วไหนจะจื่ออินอีก... มาทำอะไรกันที่นี่คะ? แถมยังไม่บอกกล่าวกันสักคำ"เมื่อเธอพูดจบ ซือเยี่ยนซึ่งเดิมนั่งอยู่บนรถเข็นก็พลันลุกขึ้นยืน ล้วงกล่องกำมะหยี่ใส่แหวนออกมาจากกระเป๋า แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าสืออวี๋"อาอวี๋ ช่วงนี้ผมคิดทบทวนเรื่องราวมากมาย เอาแต่คิดว่าจะขอคุณแต่งงานที่ไหน จะขอยังไง และคุณจะตอบตกลงหรือไม่ จนสุดท้ายผมก็คิดได้ว่า ควรขอคุณแต่งงานต่อหน้าคร
ซือเยี่ยนปรายตามองหลานชายแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรหลังเสร็จสิ้นการฝึกเดินช่วงเช้า ขณะที่ซือห่าวอวี่กำลังจะกลับ ก็ถูกซือเยี่ยนเรียกตัวไว้"ฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วยหน่อย"ดวงตาของซือห่าวอวี่ฉายแววประหลาดใจ "อาเล็ก อายังมีเรื่องต้องให้ผมช่วยอีกเหรอครับ?""เรื่องเกี่ยวกับสืออวี๋น่ะ""เรื่องอะไรครับ?""ฉันจะขอเธอแต่งงาน อยากให้นายช่วยเป็นลูกมือหน่อย"ซือห่าวอวี่: "..."ห้านาทีต่อมา ซือเยี่ยนก็เล่าไอเดียคร่าว ๆ ของตนออกมา ก่อนปิดท้ายกับซือห่าวอวี่ว่า "คนอื่นฉันไม่ไว้ใจ นายช่วยไปจัดการเรื่องพวกนี้ให้ที ขั้นตอนฉันวางไว้หมดแล้ว เดี๋ยวจะส่งให้ นายแค่เตรียมของตามขั้นตอนพวกนั้นให้เรียบร้อยก็พอ"เมื่อเห็นซือห่าวอวี่เงียบไป ซือเยี่ยนก็หรี่ตาลง "เป็นอะไรไป? หรือว่านายยังตัดใจจากอาอวี๋ไม่ได้?""ไม่ใช่ครับไม่ใช่ พี่สืออวี๋เขาชอบอานี่ครับ ผมจะไปกล้าคิดอะไรได้ยังไง อาเล็กวางใจได้เลย เรื่องนี้ผมดูแลเอง รับรองว่าเดี๋ยวจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!""ก็ดี ฉันไม่มีอะไรแล้ว นายกลับไปเถอะ""รับทราบครับ..."หลังออกจากโรงพยาบาล ซือห่าวอวี่ก็ต่อสายหาเลขาทันที "คุณวางงานในมือลงก่อน ช่วงหลายวันนี้ไปจัดการเร
มือที่กำลังพับเสื้อผ้าของสืออวี๋หยุดชะงัก สีหน้าออกอาการขัดเขินเล็กน้อย เธอก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าคำพูดตัวเองจะย้อนศรกลับมาเล่นงานเร็วขนาดนี้ความจริงช่วงที่ป่วยไม่กี่วันนี้ ความโกรธเคืองที่มีต่อซือเยี่ยนก็มลายหายไปเกือบหมดแล้ว ยิ่งเมื่อครู่ได้เห็นคลิปวิดีโอที่ซือเยี่ยนล้มลง เธอก็นั่งไม่ติดเตรียมตัวจะไปเมืองหลวงทันที“ป้าอู๋ คิดไม่ถึงเลยว่าป้าจะจำได้ด้วย...”ป้าอู๋ยิ้มละไม “คุณหนูใหญ่ ป้าแค่ล้อเล่นค่ะ คุณหนูเก็บของเถอะ ป้าจะไปเรียนให้คุณท่านทราบเอง”“ค่ะ”เช้าวันรุ่งขึ้น สืออวี๋ก็ขึ้นเครื่องบินเที่ยวแรกสุดมุ่งหน้าไปที่เมืองหลวงเมื่อเธอไปถึงโรงพยาบาล ซือเยี่ยนก็ไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วหลังทราบจากพยาบาลว่าซือเยี่ยนกำลังทำกายภาพบำบัด สืออวี๋ก็สอบถามสถานที่ให้แน่ชัดแล้วตรงไปที่นั่นทันทีภายในห้องกายภาพบำบัดเหงื่อกาฬไหลอาบร่างของซือเยี่ยน มือทั้งสองยันราวฝึกเดิน ถ่ายเทน้ำหนักตัวโน้มไปข้างหน้าอย่างช้า ๆเขาพยายามจะก้าวเดิน แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งคล้ายถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แม้จะทุ่มเทแรงกายจนสุดความสามารถ แต่ก็ยังไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียวเมื่อเห็นเขาหน้าแดงก
“ถ้าแกไม่ได้เป็นห่วง ก็คงไม่เฝ้ามองมือถือรอข่าวอยู่ทุกวี่วัน กินข้าวกินปลาไม่ลง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้หรอก”สืออวี๋: “...”เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป คุณย่าสือก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “อาอวี๋ ถ้าแกเป็นห่วงจริง ๆ ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวงเถอะ ย่าไม่ห้ามหรอก”เงียบไปครู่หนึ่ง สืออวี๋จึงหันไปมองคุณย่าสือ “คุณย่าคะ หนูยังไม่อยากยกโทษให้เขาเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาหลอกหนูตั้งนาน หนูอุตส่าห์ไปรอที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ เลยนะคะ”“ที่แกยอมไปเฝ้าหน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์ ก็เพราะตอนรถชน เขาปกป้องแกโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเองไม่ใช่เหรอ? ความรู้สึกที่เขามีต่อแกเป็นของจริง อีกอย่างก่อนหน้านี้แกก็บอกเองว่า เขาตั้งใจจะรอให้ตัวเองหายดีก่อนค่อยมาหาที่เมืองเซิน ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจแกสักหน่อย มองในมุมของเขา เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”สืออวี๋ชักจะฉุนขึ้นมาเล็กน้อย “ย่าคะ ทำไมเข้าข้างคนอื่นแบบนี้ล่ะ? ย่าลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าหนูต่างหากที่เป็นหลานแท้ ๆ ของย่านะ”“ก็เพราะรู้ว่าเป็นหลานแท้ ๆ น่ะสิ ย่าถึงได้พูดแบบนี้ คนสองคนคบกัน มันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แกตัดใจปล
ไม่รู้เหมือนกันว่าสืออวี๋ไปทำยาเสน่ห์ท่าไหนใส่ซือเยี่ยนกับซือห่าวอวี่ ทั้งสองถึงได้หลงเธอกันหัวปักหัวปำขนาดนี้แววตาของซือห่าวอวี่ฉายแววเย็นชา เขาเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณย่า นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม ย่าไม่ต้องมาลำบากกังวลแทนหรอกครับ”พูดจบ ซือห่าวอวี่ก็กดตัดสายทันทีในช่วงหลายวันต่อ
“ยังไงที่นี่ก็ใกล้จะหมดสัญญาแล้ว ฉันหาบ้านใหม่ได้เมื่อไหร่ก็จะย้ายออกไป ไม่เห็นจำเป็นต้องไปพักโรงแรม”ซ่งจื่ออิน “…”“ว่าแต่ แกมาทำอะไรแต่เช้าเนี่ย?”ซ่งจื่ออินเป็นพวกชอบนอนตื่นสาย ปกติแล้วก่อนสิบโมงเช้าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะติดต่อเธอได้ แต่วันนี้กลับเหมือนเป็นคนละคน ตื่นแต่เช้าขนาดนี้ได้ยังไงพอไ
ถึงเธอจะพอสนใจหน้าตาของซือเยี่ยนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะคบหากับเขาคุณย่าสือดื่มโจ๊กไปคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ “ถ้าแกไม่สนใจ แกยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกตั้งหลายคนที่ยังไม่มีแฟน ไว้ค่อยแนะนำให้พวกนั้นรู้จักกับหมอซือก็ได้ เผื่อจะมีใครถูกตาต้องใจกัน”สืออวี๋: “...”เมื่อเห็นสืออวี๋นิ่งเ
เหลียงหยวนโจวแววตาเคร่งขรึม ก่อนจะพูดว่า “ได้ ตอนนี้ผมว่างพอดี”สือหมิงฮุยกำลังเจรจาธุรกิจแถมๆบริษัทเหยวฮ่าง ไม่นานก็มาถึงแล้วทันทีที่เห็นเหลียงหยวนโจว ดวงตาเขามีความประหลาดใจวาบผ่านไปใบหน้าของเหลียงหยวนโจวเต็มไปด้วยบาดแผล ดูแล้วเวทนายิ่งนัก เหมือนถูกคนชกต่อยมาอย่างหนัก“ประธานเหลียง……นี่คุณ……
レビューもっと