Semua Bab จิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด: Bab 61 - Bab 70

"ท่านสี่ท่านกำลังจะไปไหน?"อี้จือถามด้วยสายตาหวานจนม่านม่านจับสังเกตได้ ท่าทางของอี้จือช่างอ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถปิดบังได้ ม่านม่านได้แต่ยิ้มบางๆ แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าอี้จือเป็นคนที่มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง"ข้ากำลังจะไปถวายพระพรเสด็จพ่อ" หยงเจี้ยนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในดวงตาของเขากลับมีแวววาบบางอย่างที่อี้จือไม่ทันสังเกตอี้จือยิ้มเศร้าๆ แววตาของนางดูแปลกไปเมื่อได้ยินคำตอบจากหยงเจี้ยน"อี้จือก็กำลังจะไปขอประทานอนุญาตจากฝ่าบาทกลับไปที่บ้านเฉินเช่นกัน"คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวท่ามกลางทางเดินดูหม่นหมองเล็กน้อย ความเศร้าที่อยู่ในคำพูดของอี้จือทำให้ม่านม่านรู้สึกถึงเช่นกัน"หลบหน่อยๆๆๆๆๆๆ!" เสียงเอะอะโวยวายของเสี่ยวเอ่อร์ก็ดังขึ้นมาแทรกกลางความเงียบ ตะโกนมาอย่างรีบร้อนทำให้ม่านม่านและอี้จือหันไปมองทันที สุนัขขนปุยตัวใหญ่ขององค์หญิงใหญ่ซีหยินวิ่งมาด้วยความเร็วสูง มันดูเหมือนจะมีพละกำลังเหลือล้น วิ่งเข้ามาชนกับอี้จือและม่านม่านทั้งสองคนหงายหลังพร้อมกันขาแทบลอยจากพื้นร่างทั้งสองกำลังจะตกลงไปในน้ำข้างทางเดิน หยงเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบคว้าแขนอี้จือไว้ทันทีแต่ในระ

"ว่ามา" หยงเจี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน"ระหว่างนี้…ท่านห้ามมองหญิงงามล่มสวรรค์คนนั้น ห้ามใส่ใจนาง ห้ามเข้าใกล้นาง ห้ามพูดกับนางและ…ท่านห้ามชอบนาง เพราะข้าริษยานาง ที่ท่านสี่ใส่ใจนางมากกว่าข้า" อี้จือพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แสดงความริษยาออกมาอย่างชัดเจนหยงเจี้ยนยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาเข้าใจความรู้สึกของอี้จือเป็นอย่างดี"เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ให้ใครมาเข้ามาแย่งความสนใจของข้าไปจากเจ้าได้" พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยกมือขึ้นมาแตะใบหน้าของอี้จือ ลูบเบาๆ ตามแก้มนุ่มอี้จือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างดีใจ ก่อนหน้านี้หยงเจี้ยนคงสับสนอยู่บ้างเพราะตนเองเป็นไท่จือเฟยจึงผลักไส แต่ในที่สุดไม่ว่าอย่างไรหยงเจี้ยนก็ยังคงรักตนเองที่สุด ยังให้คำมั่นสัญญา จากที่ไม่คิดทำอะไรในตอนนี้ถึงกลับลงมือเคลื่อนไหวแล้วเพื่อข้า…เช่นนั้นข้าจะรอหยงเจี้ยนกับอี้จือก้าวออกมานอกตำหนัก เสี่ยวเอ๋อร์เดินเข้ามาช้าๆ ก้าวเบาๆ ถึงขั้นย่องเข้ามา ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาหยงเจี้ยนแล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา"องค์ชายขอรับ…ข้าน้อยเห็นว่าแม่นางน้อยม่านม่านไม่ได้ไปที่ตำหนักฝ่าบาทนะขอรับ นางเดินไปทางตำหนักบูรพาแล้วขอรับ…"อี้

ตำหนักบูรพา"ลมอะไรกันที่สามารถหอบนางสวรรค์ม่านม่านมาถึงนี่ได้"หยงซินพูดทีเล่นทีจริง เสียงเย้ยหยันขบขันทำให้บรรยากาศในห้องดูไม่เป็นทางการเอาเสียเลย หยงซินหัวเราะเบาๆ พร้อมจ้องมองม่านม่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆม่านม่านยิ้มหวานหยด ไม่ยี่หระกับการพูดไม่ให้เกียรติของหยงซิน ก่อนจะพูดเสียงเบา“ข้าได้ยินว่า…ไท่จือสองสามวันก่อนนอนไม่ค่อยหลับ ข้าจึงนำชานอนหลับมามอบให้ด้วยตัวเอง”หยงซินมองม่านม่านด้วยสายตาประหลาดใจ"เจ้าช่างมีน้ำใจจริงๆ ช่วยเหลือดูแลคนในวังหลวงไม่ว่าจะสูงต่ำเพียงใด" เขาพูดพลางยิ้มอย่างขบขัน อี้จือและซีหยินเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ อี้จือมองแวบหนึ่งไปที่หยงซินแล้วหันไปมองม่านม่าน สายตาดูไม่ค่อยจะเป็นมิตรนักแต่ก็พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเอาไว้“มาแล้วหรือข้ากำลังรออยู่พอดีเลย” คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศในห้องกลับมาเครียดอีกครั้ง อี้จือที่เคยชินกับคำพูดรุนแรงนี้ไม่ยอมหลบเลี่ยง"หญิงแพศยา เจ้ายังมาทำอะไรแบบนี้ได้อีกหรือ ข้าได้ยินว่าเจ้าตกน้ำแล้วหายเข้าไปในห้องของพี่สี่ตั้งนานสองนาน อย่าคิดว่าข้าจะหูหนวกตาบอดนะ""พี่ห้า ฮะฮ่าาาา ท่านก็อย่าโมโหไปหน่อยเลยน่า ข้าอยู่ที่นั่นต

แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างของตำหนักเทียนฮวา คืนนี้ลมหนาวพัดแผ่วเหมือนฟ้ากำลังกล่อมให้ทุกสิ่งเข้าสู่นิทรา จิ้งจอกน้อยที่งีบหลับอยู่บนตั่งผ้าขนสัตว์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนซุกหน้าลงกับแขนของตนเองอย่างสบายใจ แต่องค์ชายสี่หยงเจี้ยนกลับยังลืมตาอยู่กลางห้องเงียบๆ ราวกับหัวใจยังเดินวนไม่ยอมหยุดพักบนโต๊ะไม้เคลือบเงามีชาร้อนกำลังส่งกลิ่นอบอุ่น ขนมสีสวยเรียงรายอย่างประณีต ทุกอย่างถูกเตรียมไว้อย่างละเมียดละไมเพื่อแขกเพียงคนเดียว แขกที่เขาเฝ้ารอจนลืมความหนาวของค่ำคืนนี้ไปสิ้นเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นข้างนอก ประตูถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา เผยร่างของมิ่นหมิ่นที่คลุมใบหน้าบางส่วนด้วยผ้าบางเบาสีดำเช่นเคย มิ่นหมิ่นก้าวเข้ามาอย่างเงียบสงบ แต่เพียงแค่เห็นเงาของนาง หัวใจของหยงเจี้ยนก็สว่างราวกับฟ้าตอนตีห้าเขารีบลุกไปต้อนรับแทบจะทันที"แม่นางมิ่นหมิ่น คืนนี้ลมหนาวนัก เข้ามาข้างในเถอะ ข้า…เตรียมชาไว้สำหรับท่านโดยเฉพาะชากำลังร้อนๆ ได้ที่"มิ่นหมิ่นก้มหน้าเล็กน้อยราวกับกลัวว่าจะแผ่ความงามออกมามากเกินไป และยอมให้เขาพาไปนั่งยังเบาะนุ่มที่จัดเตรียมไว้ มิ่นหมิ่นนั่งลงอย่างสงบเรียบร้อย และงามราวหยาดน้ำค้างบนยอดบัวหยง

ซีหยินที่ยืนถือกล่องอาหารอย่างประหม่า กำกล่องไว้อย่างแน่นจนมือซีด ข้างในกล่องนั้นมีทั้งของคาวและของหวานหลากหลายชนิดที่เตรียมมาอย่างดีเพื่อต้อนรับหลินซิน “องค์หญิงเจ้าข้าน้อยถือให้ดีกว่าเจ้าค่ะ” นางกำนัลเอ่ยปากอย่างเกรงใจ“ไม่ต้องข้าจะถือเองเขามาจะได้เห็นว่าข้าถือมันไว้”ซีหยินยืนอยู่ตรงทางเข้าตำหนักด้านหลังของนักพรตนานเกือบชั่วยาม หัวใจเต้นเร็วขึ้นเมื่อเห็นนางกำนัลพูดขึ้นเบาๆ ว่า "องค์หญิงเจ้าขา คงไม่มาแล้วเจ้าค่ะเรากลับไปก่อน แล้วค่อยมาใหม่ไหมเจ้าค่ะ" เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ซีหยินส่ายหน้าไปมา "ไม่มาได้อย่างไร เขานอนที่นี่ อย่างไรก็ต้องมาเหอะ" ซีหยินพูดพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตั้งท่ารอคอยอย่างไม่ยอมแพ้ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านใน ตรงมาที่ประตูของตำหนัก ซีหยินหันไปเห็นหลินซินเดินเข้ามา ก้มหน้าเหมือนกำลังใช้สมาธิ จนทำให้ซีหยินถึงกับยิ้มกว้างด้วยความดีใจ"อะๆๆ ไหลหล่าๆๆ ท่านนักพรตท่านมาแล้ว ข้ารอตั้งนาน" ซีหยินกล่าวออกไปอย่างร่าเริง แต่ท่าทีของหลินซินกลับไม่เหมือนที่คาดไว้ เขาหันซ้ายหันขวาแล้วก้มหน้าเดินต่อไปอย่างเงียบๆ ไม่ตอบรับคำพู