จิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด

ขณะที่องครักษ์หลายคนพุ่งเข้าไปใช้ทวนฟาดฟันอย่างไม่มีความปรานี เพื่อไม่ให้มิ่นหมิ่นมีโอกาสหนีรอดกลับถูกม่านอาคมผลักให้กระเด็นออกมาแต่ยิ่งทุ้มเทแรงไปเท่าไหร่ยิ่งสะท้อนกลับมหาศาลมิ่นหมิ่นกระอักเลือดสดๆ ออกมา ร่างของมิ่นหมิ่นเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกจากปากของตัวเอง ความเจ็บปวดทำให้สายตาพร่ามัวหยงเจี้ยนมองมิ่นหมิ่นอย่างเย็นชากระบี่ของเขาถูกดึงออกจากร่างของมิ่นหมิ่น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากมิ่นหมิ่นปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลรินออกมา ความรักที่เคยมีให้เขา กำลังจะถูกทำลายลงด้วยมือของเขาเองพี่ชายทั้งสามของมิ่นหมิ่นก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พี่ใหญ่หลินหยูที่ใช้พัดในมือกวาดออกไปด้วยท่าทางที่เยือกเย็น พลังยุทธ์ขั้นสูงที่เขาใช้ทำให้เหล่าองครักษ์ล้มระเนระนาดไม่สามารถต้านทานได้ หลินซินและหลินหานรีบเข้าไปประคองมิ่นหมิ่นที่บาดเจ็บและพามิ่นหมิ่นออกจากที่นั่น“นางจิ้งจอกหนีไปแล้ว!” หยงเจี้ยนที่ล้มลงกับพื้นตะโกนเสียงดังหยงเจี้ยนลุกขึ้นมองไปยังเส้นทางที่มิ่นหมิ่นหนีไป ก่อนจะสะดุดตากับสิ่งหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น กำไลหยกที่เขามอบให้มิ่นหมิ่นในคืนเหน็บหนาวหยงเจี้ยนยืนนิ่งอยู่ในที่นั้น ดวงตาของเขา

มิ่นหมิ่นที่มักจะไม่สามารถปฏิเสธคำขอของมารดาได้ ได้แต่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะคว้าผลไม้นั้นขึ้นมาแล้วพูดว่า "ขอบคุณพระคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะนำมันไปเก็บไว้ที่ตำหนักหลานฮวาของข้า แล้วค่อยกินมันวันพรุ่งนี้" มิ่นหมิ่นยิ้มออดอ้อนและเดินออกจากตำหนักไปพร้อมกับผลไม้ในมือฮองเฮามองตามร่างเล็กๆ ของมิ่นหมิ่นที่เดินออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะกลับมานั่งที่เก้าอี้ทองคำมิ่นหมิ่นเดินออกจากห้องของฮองเฮาด้วยรอยยิ้มหวานที่ซ่อนความกังวลไว้ในใจ มือจับผลไม้อมตะในมือด้วยความระมัดระวังสุดชีวิต สายตามองไปที่เสี่ยวเอินที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังราวกับจะไม่ให้มิ่นหมิ่นคาดสายตา“เสี่ยวเอินมานี่”"เจ้าคะองค์หญิงมิ่นหมิ่น ท่าน...มีอะไรให้เสี่ยวเอินรับใช้" เสี่ยวเอินตามมาหยุดข้างๆ มิ่นหมิ่นหันไปยิ้มให้สาวใช้ก่อนจะพูดเสียงเบา "ขอบใจเจ้ามากที่มาตามข้าไปพบท่านแม่ แต่วันนี้ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าแล้ว พูดง่ายๆ คือเจ้ากลับไปแปรงขนของเจ้าตามเดิมเถอะ แค่ข้าต้องการเดินไปที่ตำหนักดอกไม้ของข้าด้วยตัวข้าเอง""เจ้าค่ะ..." เสี่ยวเอินพูดเสียงอ่อนๆ ไม่พยายามจะขัดใจมิ่นหมิ่นก่อนจะยิ้มและเดินออกไปจากตำหนักมิ่นหมิ่นเดินไปตามทาง

"พี่ใหญ่ต่อไปท่านก็คงไม่ต้องกังวลแล้วนะ ข้ารู้สึกถึงพลังของมิ่นหมิ่นที่กลับคืนมาแล้ว"มิ่นหมิ่นมองพี่ชายทั้งสามด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก่อนที่จะหันไปหาหลินหยู พี่ชายคนโตของนางที่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่แตกต่างจากพี่ชายคนอื่น ๆ ในการดูแลเธอ"พี่ใหญ่...ข้าอยากเรียนวิชาหยั่งรู้เจ้าค่ะ" มิ่นหมิ่นพูดอย่างออดอ้อนเสียงแผ่วเบา"ข้าอยากรู้วิธีใช้พลังของข้าอย่างมีประสิทธิภาพ ข้าอยากเข้าใจว่าพลังของข้าคืออะไรและจะใช้มันได้ยังไง"หลินหยูยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับมิ่นหมิ่น เขาเป็นพี่ชายที่รักและห่วงใยมิ่นหมิ่นมากที่สุดจะต้านทานน้องสาวตัวน้อยได้ยังไง"เจ้าคือว่าที่ฮองเฮา ว่าที่ผู้นำเผ่าจิ้งจอกด้วยชาติกำเนิดของเจ้ามีญาณหยั่งรู้ติดตัวอยู่แล้ว" หลินหยูพูดเสียงนุ่ม "แค่ฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง เจ้าก็สามารถใช้พลังนี้ได้แล้ว ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องฝึกฝนมันมากมาย"มิ่นหมิ่นมองพี่ชายใหญ่ด้วยความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น "จริงเหรอเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องฝึกเลยเหรอ"หลินหยูหัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายหัว "มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆแบบนั้นหรอก เจ้าแค่ต้องฝึกวิธีการควบคุมมัน แต่เจ้ามีพลังในตัวเองแล้ว เจ้าคือผู้ที่เกิดมาพ

"ไท่จือเฟยอี้จือขอรับพบแล้วขอรับ...องค์ชายสี่หยงเจี้ยนอยู่ในสุสานขอรับ ท่าทางอ่อนแรงและเนื้อตัวเจ็บปวดไปด้วยบาดแผลและยังป่วยไข้..." เสียงของทหารองครักษ์ที่มากับอี้จือดังขึ้นในห้องใหญ่คำรายงานที่ออกจากปากองครักษ์ทำให้ใจของอี้จือสะท้านเล็กน้อย นางค่อยๆ ขยับตัวแม้ภายนอกจะไม่แสดงท่าทีใด แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล"ข้าจะเข้าไปพบเขา" อี้จือพูดเสียงเย็น"เอ่อ... ไท่จือเฟย หากไท่จือรู้เรื่องนี้เข้าจะไม่ดีกับไท่จือเฟยนะเจ้าค่ะ" นางกำนัลข้างกายของอี้จือเอ่ยปากเตือนด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าอี้จืออาจจะตกอยู่ในอันตรายแต่ก็รู้ว่าไม่อาจขัดขวางได้คำเตือนของนางกำนัลไม่ได้ทำให้ใจของอี้จือสั่นคลอนแม้แต่น้อย หันไปมองอย่างเด็ดขาด"พวกเจ้าเมตตาข้าแค่ไหน พวกเจ้าไม่สงสารข้าหรือ ในเมื่อพวกเจ้าเองก็รู้ว่าข้าจำใจแต่งเข้ามาในฐานะไท่จือเฟย...และพวกเจ้าคือคนที่ข้าวางใจว่าจะเมตตาข้า...ข้าจะเข้าไปหาท่านสี่หยงเจี้ยนเดี๋ยวนี้!" ดวงตาแสดงความรู้สึกเจ็บปวดนางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่ข้างกายรีบย่อกายลงและถอยห่างไปตามคำสั่งแม้จะอยากขัดขวางแต่ก็รู้ดีว่าอี้จือคือผู้ที่ยึดมั่นในความตั้งใจของตนเองเสมออี้จือยิ้มก่อ

ฮ่องเต้หยงฉียืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ มือหนึ่งเลื่อนรูปวาดรูปของตนเองไปช้าๆข้างหนึ่งของภาพถูกไฟแผดเผาจนดำเป็นเถ้าถ่าน แต่ริมฝีปากในตอนนี้ยังคงเหยียดยิ้มอย่างเยือกเย็นฮ่องเต้หยงฉีหันมามองผู้ที่ยืนถวายบังคมอยู่ต่อหน้า ดวงตาเย็นดั่งน้ำแข็ง คำพูดเหมือนมีมีดแหลมคม"เจ้าสี่…ข้าอยากให้เจ้าตาย…ก็ไม่ตายสักที" หยงฉีมีรอยยิ้มคลายเล็กน้อยแต่กลับเต็มไปด้วยความเหี้ยม"ถึงเวลานี้ตายไม่ได้… เพราะยังเหลือประโยชน์ให้ข้าใช้อีกมากนักเสียด้วยสิ"บรรดาขันทีข้าราชบริพารและขุนศึกในที่นั้นต่างเปลี่ยนสีหน้าไป คำว่าประโยชน์ที่หลุดจากปากฮ่องเต้ไม่ใช่การหยอกเล่น หยงฉีหันไปสั่งเสียงเข้ม"กงกง ส่งคนไปรับตัวหยงเจี้ยนที่สุสานบรรพชน กลับมาที่วังหลวงเดี๋ยวนี้!"ผู้รับสั่ง กงกงลู่กัง ขันทีใหญ่ประสานมือแน่นตอบรับคำสั่งด้วยความเคารพ"น้อมรับพระบัญชาฝ่าบาท ข้าน้อยจะจัดเกี้ยวและส่งกำลังไปรับองค์ชายสี่กลับวังหลวงโดยเร็วที่สุด" แม้ปากจะรับแต่สายตากลับฉายความไม่สบายใจเท่าใด ผู้ใดจะกล้าปฏิเสธคำสั่งเช่นนี้หยงฉีพยักหน้าเบาๆแล้วกล่าวต่อ "อย่าให้ข้าต้องผิดหวัง…นำตัวเขากลับมาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่…หากผู้ใดทำให้ข้าพลาดประโยชน์ในเรื่องน