จิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด

หยงเจี้ยนก้าวเข้าไปข้างหน้า

“ไปลากตัวนางจิ้งจอกม่านม่านนั่นมาจากคุกหลวง ข้าจะไต่สวนนางเอง” คำพูดที่ทั้งโกรธและเจ็บแค้น

เพียงอึดใจเดียว องครักษ์ก็พาม่านม่านมาที่หน้าหยงเจี้ยน ม่านม่านหรือมิ่นหมิ่นถูกบังคับให้คุกเข่าตรงหน้าเขา ใบหน้าโศกเศร้าแม้มีเห็นน้ำตาที่รินไหลลงมาอย่างเงียบๆ แต่ยังคงอยู่เลยไม่ขัดขืน

หยงเจี้ยนมองม่านม่านอย่างไม่สบอารมณ์ เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

“เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวไหม นางจิ้งจอก”

มิ่นหมิ่นกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้นมองหยงเจี้ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ใจของไท่จือคิดแบบไหน ข้าไม่อาจคาดเดาหรือเปลี่ยนใจไท่จือได้...แต่ข้าแค่จะบอกว่า ข้าไม่ได้ทำ ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นข้าที่ถูกใส่ความ” 

เสียงของมิ่นหมิ่นสั่นเล็กน้อย อาภรณ์เปื้อนฝุ่นขะมุกขะมอม

ความจริงในใจของมิ่นหมิ่นนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เมื่อคิดถึงเหตุผลที่ทำให้ยังคงไม่หนีจากที่นี่ทั้งที่สามารถออกจากวังไปได้ตั้งแต่ต้น แต่นางยังคงเชื่อว่า จะสามารถเปลี่ยนใจหยงเจี้ยนได้สักวันหนึ่ง

แม้จะเจ็บปวดสักเท่าไรก็ยังคงยึดมั่นในความรักที่มีให้เขา

หยงเจี้ยนได้แต่หัวเราะในลำคอ มือของเขาเลื่อนขึ้นจับที่ขมับก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยิ่งเย็นชา

“เจ้ามันร้ายกาจนัก ทุกสิ่งที่เจ้าทำก็เพื่อให้ได้ใจข้า...แล้วยังทำร้ายคนที่ข้ารัก น่าไม่อาย” 

มิ่นหมิ่นกัดฟันแน่น กลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ ทว่ากระนั้นก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกที่มันหลั่งไหลออกมาในใจได้ น้ำตาเริ่มรินไหลออกจากตาโดยที่ไม่อาจควบคุมมันได้ ความเจ็บปวดในหัวใจที่ถูกตัดทอนอย่างไม่ปรานีทำให้มิ่นหมิ่นไม่สามารถฝืนใจตัวเองได้

เสียดายเหลือเกิน…เสียดายเหลือเกินที่มอบหัวใจให้กับเขา เสียดายเหลือเกินที่มิ่นหมิ่นเคยหวังว่าหยงเจี้ยนจะหันกลับมารักมิ่นหมิ่นบ้าง

สำหรับมิ่นหมิ่นแล้ว ความรักที่เคยมีนั้นยังคงมีค่า

มิ่นหมิ่นไม่เคยล้มเลิกง่ายๆ ...แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปจากเขา ก็จะต้องจากไปอย่างไม่มีความลังเลอีกต่อไป…

“ไท่จือได้โปรด…” ลุกขึ้นยืนเดินมาตรงหน้า

“ไท่จือขอรับ ไท่จือเฟยตอนนี้กระอักเลือดสดๆ ออกมาแล้วขอรับ ร่างกายของไท่จือเฟยบอบช้ำไม่น้อยจากพลังเวทย์ของ….เอ่อ….เอ่อ..ม่านม่านคนนี้” ขันทีชี้มือไปที่มิ่นหมิ่นที่ยืนตรงหน้าหยงเจี้ยน

“นางมารเจ้าจะพรากคนที่ข้ารัก….จากข้าไปอีกแล้วหรือ”

มิ่นหมิ่นรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอก เมื่อหยงเจี้ยนผลักร่างของหมิ่นมิ่นลงไปกองกับพื้น รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนราวกับไม่ได้สนใจความเจ็บปวดที่เขาก่อให้เกิดขึ้น

“เจ้ามันก็แค่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ นางมารเก้าหาง” หยงเจี้ยนพูดอย่างเย้ยหยัน 

"คิดว่าจะมาหลอกลวงข้าได้ง่ายดายอย่างนั้นหรือ"

มิ่นหมิ่นหายใจถี่ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหลรินลงมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ แม้จะเจ็บปวดอย่างสุดใจแต่ก็ยืนยันคำพูดของตัวเองด้วยความแน่วแน่

“ข้าไม่ผิด…ไท่จือได้โปรด...” น้ำเสียงมิ่นหมิ่นสั่นจากความเจ็บปวด

หยงเจี้ยนยิ้มเหยียด ย่อตัวลงข้างๆ แล้วยกมือขึ้นเชยคางมนของมิ่นหมิ่นอย่างเย็นชา

“เจ้าทำร้ายไท่จือเฟยของข้าปางตาย สังหารคนใกล้ตัวข้าที่ดีกับข้ามาตลอดแล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก” 

หยงเจี้ยนพูดเสียงต่ำแต่น้ำเสียงนั้นดุจคลื่นแห่งความเกลียดชัง

มิ่นหมิ่นกลั้นใจกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองแตกสลาย พยายามสงบสติอารมณ์แต่กลับไม่อาจห้ามความเจ็บปวดที่กัดกินภายในได้

“องครักษ์!” หยงเจี้ยนตะโกน 

"คุมตัวนางจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้ไปให้นักปราชญ์ทั้งเก้าสร้างม่านมนตรากักขังรอวันประหาร!"

คำพูดนั้นเป็นเหมือนอาวุธร้ายที่มิ่นหมิ่นไม่สามารถหลีกหนีได้ เกิดบาดแผลใหญ่ในใจ มิ่นหมิ่นกลั้นเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ น้ำตารินไหลไม่หยุด หยงเจี้ยนเข่นฆ่ามิ่นหมิ่นจากภายในอย่างรุนแรง

“พอกันที... จบสิ้นกันเพียงเท่านี้...ข้าเกลียดท่าน…ลาก่อน” มิ่นหมิ่นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

หยงเจี้ยนถอยหลังกรูดในท่าทีระมัดระวัง

“เจ้าจะทำร้ายข้าอีกแล้วใช่ไหม” หยงเจี้ยนพูดเสียงแข็งกร้าว

“พวกเจ้าจับนางไว้อย่าให้นางทำร้ายไท่จือ!” หัวหน้าองครักษ์กวานหยงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตวาดออกมาอย่างดุเดือด

องค์รักษ์ทุกคนกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็วมือของพวกเขาถืออาวุธ หญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงกลางนั้นถูกล้อมรอบด้วยบุรุษองอาจหลายสิบคนพร้อมอาวุธในมือกำลังจะพุ่งเข้ามาทำร้าย

มิ่นหมิ่นรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีในตัว เริ่มร่ายมนตร์อย่างรวดเร็ว พริบตานั้นเอง ม่านอาคมแสงสีทองก็ถูกสร้างขึ้นรอบตัว เวทมนตร์กระจายออกมาอย่างมหาศาล 

“นางจิ้งจอก! เจ้ากำลังจะทำอะไร! ตั้งใจจะทำร้ายไท่จือหรือ?!” หัวหน้าองครักษ์กวานหยงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังของมิ่นหมิ่นนั้นช่างยิ่งใหญ่จนอดจะเกรงกลัวไม่ได้

องครักษ์ที่มีอาวุธในมือโจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่องแต่กลับต้องสะท้อนกับม่านอาคมที่มิ่นหมิ่นสร้างขึ้น หัวหน้าองครักษ์กวานหยงเห็นสถานการณ์ไม่ดีแต่ยังคงตะโกนเสียงดัง

“องครักษ์ จับนางมารนี่ไว้เร็วเข้า!” เสียงคำสั่งดังก้องไปทั่ว

มิ่นหมิ่นรู้ดีว่าไม่อาจใช้ม่านอาคมไปได้ตลอด มือขยับไปในอากาศและร่ายมนตร์อีกครั้ง พลังเวทย์มนต์ที่รุนแรงเริ่มค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในรอบทิศทาง

มิ่นหมิ่นมองไปยังหยงเจี้ยนที่ยืนมองมาอย่างเย็นชา

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายข้าหรือใครได้อีก...”

หยงเจี้ยนกัดฟันแน่นดึงกระบี่เงินออกจากฝักอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะจัดการนางเอง”

กระบี่เงินในมือของเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวม่านอาคมที่มิ่นหมิ่นสร้างขึ้นก็แตกละเอียด มิ่นหมิ่นยืนตะลึง ยังไม่ทันที่จะตั้งตัวหยงเจี้ยนก็โจมตีอย่างรวดเร็ว

กระบี่ในมือหยงเจี้ยนพุ่งตรงไปที่ร่างเล็กของมิ่นหมิ่นเสียบกระบี่ทะลุยอดอก