จิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด

จิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด

last updateLast Updated : 2026-02-17
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
78Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มิ่นหมิ่นจิ้งจอกน้อยที่เกิดมาพร้อมพลังหยั่งรู้ ถูกกำหนดให้เป็นผู้ปกครองดินแดนจิ้งจอกคนต่อไป แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับต้องเปลี่ยนไปเมื่อมิ่นหมิ่นพบกับหยงเจี้ยน องค์ชายที่ตกต่ำจนเหลือแค่ความว่างเปล่าและชีวิตกับลมหายใจที่กำลังจะหลุดลอย ความเจ็บปวดและความอ้างว้างของเขาสั่นคลอนหัวใจของมิ่นหมิ่นจนไม่อาจนิ่งนอนใจ ท่ามกลางความทุกข์ทรมานของหยงเจี้ยนที่อยู่ในสุสานบรรพชนใกล้ตาย มิ่นหมิ่นเลือกที่จะใช้พลังหยั่งรู้ของตัวเองเพื่อช่วยฟื้นฟูร่างกาย จิตใจและฐานะองค์ชายของเขา แต่สิ่งที่มิ่นหมิ่นไม่คาดคิดคือพอเขากำลังจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา…เขากลับไม่เคยจดจำมิ่นหมิ่น สำหรับหยงเจี้ยน มิ่นหมิ่นเป็นคนเดียวที่ทำให้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง หรือเป็นแค่ความฝันที่เลือนลางในจิตใจของเขา ฝันที่มีไว้ให้จดจำเท่านั้น ความรักเป็นเพียงแค่ความทรงจำที่ไม่อาจจับต้อง เพราะรักนั้นไม่เคยจางหาย แม้ไม่อาจครอบครองได้…. เพียงภาวนาให้เขาจดจำข้าได้… สักวันหนึ่ง…

View More

Chapter 1

ตอนที่1จุดเริ่มต้น

Emma

"Congratulations, Luna. You are two months pregnant."

The words hadn’t fully sunk in when the doctor handed me the sonogram.

I stared at the grainy image. That tiny shape inside me—it was real!

My breath caught in my throat.

I had been waiting for three long years for this to happen. 

Three long, agonizing married years with Andrew Campbell, the Alpha of the Dark Desert Pack.

My eyes blurred with tears. My trembling hands moved to my stomach and closed my eyes. Everything felt surreal. A new life was growing that was a part of me. 

And a part of him.

I took out my phone with my trembling hands. I couldn't stop thinking about how I was going to tell Andrew about the news. 

I browsed through my phone and found his contact. I was about to hit the call button when it buzzed with an incoming message. 

"Not coming home tonight."

My happiness faded in an instant as soon as I read it. 

It was the same message he’d been sending for the past months whenever he informed me he would spend the night at another house. He rarely came home. In a week, I could only see him once or thrice. I couldn’t even visit him in his office because he told me I wasn’t allowed. 

My hand fell to my side as I stared at the screen. The message reminded me of who I was now to Andrew. 

That I was no more than his wife on paper. 

His doormat. 

It wasn’t always like this, though. Andrew used to be affectionate. We used to be… good. Happy, even. There were days when he’d hold my hand for no reason, when his eyes actually lit up when he saw me.

But all of a sudden, something in him changed. He became cold and distant and rarely spent time with me. I tried to convince myself it was nothing and gave him the space he needed. I just waited for him to go back to the way he was. 

I used to think that if I was understanding enough, he would eventually come back to me… but he’s remained cold and distant. Lately, I’ve even been thinking about divorce.

But this baby…

I took a deep breath, typing back a simple:"Okay” .

Then. I decided to go home.

Deep down, I still held onto a foolish hope—maybe Andrew would change because of the baby. Maybe we could somehow go back to the way things used to be.

********

I had barely made it through the night when, the next morning, my phone rang.

Ruby.

Andrew’s secretary.

“Hello?”

“Hey, woman, the Alpha forgot a very important file. He said it was on his desk. Can you bring it to his office now? And fast!”

I wasn’t the type to get easily irritated by people forgetting my rank, but calling me “woman” as if I were some kind of mistress and not the Alpha’s wife? That was beyond disrespectful. Insulting, even. 

But Ruby didn’t seem to care and Andrew never did something to correct her behavior. Sometimes, I even thought that Andrew was encouraging Ruby to disrespect me. 

“I have a white folder here,” I replied as I looked at the documents scattered on Andrew’s desk.

“That’s the one. Hurry up and bring it here,” Ruby said before hanging up without even saying goodbye. 

I sighed as I grabbed the folder. 

Hold on, she said to bring the papers to Andrew’s office, right?

Eureka! 

That means I could tell him about the baby in person earlier today.

I wasted no time getting inside my car. I already practiced inside my mind how I would deliver the news. 

The road stretched out ahead of me. I kept rehearsing the words in my head.

"Andrew, I’m pre-gnant."

"We’re going to be parents!"

But just as I reached for the volume knob to fill the silence with music, my phone buzzed again.

Unknown Number.

My heart sank before I even read the message:

Last night, your husband was with me.

My whole body was shaking and I stared at the attached photo. It was a shot of Andrew lying shirtless on the bed. I knew it was him because of the distinct tattoo on his che-st.

The phone slipped from my hand. Everything felt like it was slowing down. I couldn’t think straight. I lost the ability to hear anything except the wild beating of my heart.

After everything I did for him, how could he sleep with another woman? Who is she?

My other hand touched my belly and I thought about my baby.

I took a deep breath and wiped the tears with the back of my hand.  I couldn’t just give up. No, I had to fight. I had to fight for a chance to give my baby a complete family. 

In the middle of this thought, headlights flashed in my peripheral vision. Before I could react, a truck swerved into my lane. I tried to avoid the impact, but it was already too late.

“Ahhhh!!!”

I let out a violent scream as the car spun out of control. My body was tossed in all directions until the car crashed into the railing with a loud, terrible bang.

The world spun. Glass shattered. My scream got lost in the chaos as the seatbelt cut into my che-st and the steering wheel slammed into me.

Everything blurred. Every inch of my body was sore. The smell of blood and burnt rubber filled the air. I couldn’t move or think straight. It took me time to realize what had happened but as soon as it did, fear engulfed me. 

My baby! 

“Please… please, no…”

I forced my eyes open, blinking through tears and blood. My fingers trembled as I reached for my phone. The screen was cracked, but somehow it still worked. I fumbled through my contacts with shaking hands until I finally hit Andrew’s name.

It rang.

Once.

Twice.

He answered.

“Andrew—”

“What?” he snapped. “Don’t you know I’m in a pack meeting?! Make it quick.”

My voice cracked. “I-I was in an accident. Please… I need help—”

“Are you serious right now? You’re calling me for that?”

My heart sank. I bit my l1p to keep myself from sobbing. His reaction made me feel I was nothing but a nuisance to him. 

“I’m sorry…But I really need your help. I got injur-”

“I am an alpha, not a fccking doctor,” he shot back. “Figure it out yourself. Go to the hospital or something.”

Click.

The call ended.

And just like that, something inside me broke.

Andrew, my husband no longer cared whether I live or die. 

He didn’t ask where I was. Didn’t ask if I was bleeding, or if our baby was okay. He just... hung up.

I wanted to scream, but all that came out was a sob. My fr-ee hand clawed at the broken door until I finally managed to push it open. I dragged myself out, every inch of movement pure agony.

I collapsed on the cold pavement. I looked up, praying someone—anyone—would stop.

That’s when headlights came into view. A familiar car pulled up nearby. I blinked, struggling to focus.

It was Andrew’s car! I thought my eyes were playing tricks on me.

But no—that model was one of a kind in the entire pack. Sleek, black, custom license plate. Only he had it.

Relief flooded me for a split second. I thought he would come for me.

I lifted my head, trying to call out to him, silently begging for help.

Then I saw it. He stepped out from the driver’s side.

But instead of coming toward me…

He walked around to the passenger door.

And helped a woman out.

She wrapped her arms around his neck. They stood close—too close.

I froze.

At that moment, I felt my heart died. 

Hot tears streamed down my face. The pain I was feeling in my che-st was so much worse than the pain I suffered from the crash. I felt betrayed. I felt empty. I felt used. The world around me grew dimmer. I turned to Andrew who was still making out with the unknown woman. 

“So this is the important meeting you talked about,” I whispered as everything went black.

Andrew, we're done.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

จันทร์ส่องแสง
จันทร์ส่องแสง
น่ารักน่าเอกน่ารักมากๆเลย
2025-11-21 09:18:47
1
0
จันทร์ส่องแสง
จันทร์ส่องแสง
อย่าดราม่าเยอะเกินน้าไรท์ตับจะพัง
2025-11-04 15:54:18
2
0
78 Chapters
ตอนที่1จุดเริ่มต้น
หยงเจี้ยนก้าวเข้าไปข้างหน้า“ไปลากตัวนางจิ้งจอกม่านม่านนั่นมาจากคุกหลวง ข้าจะไต่สวนนางเอง” คำพูดที่ทั้งโกรธและเจ็บแค้นเพียงอึดใจเดียว องครักษ์ก็พาม่านม่านมาที่หน้าหยงเจี้ยน ม่านม่านหรือมิ่นหมิ่นถูกบังคับให้คุกเข่าตรงหน้าเขา ใบหน้าโศกเศร้าแม้มีเห็นน้ำตาที่รินไหลลงมาอย่างเงียบๆ แต่ยังคงอยู่เลยไม่ขัดขืนหยงเจี้ยนมองม่านม่านอย่างไม่สบอารมณ์ เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก“เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวไหม นางจิ้งจอก”มิ่นหมิ่นกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้นมองหยงเจี้ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ใจของไท่จือคิดแบบไหน ข้าไม่อาจคาดเดาหรือเปลี่ยนใจไท่จือได้...แต่ข้าแค่จะบอกว่า ข้าไม่ได้ทำ ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นข้าที่ถูกใส่ความ” เสียงของมิ่นหมิ่นสั่นเล็กน้อย อาภรณ์เปื้อนฝุ่นขะมุกขะมอมความจริงในใจของมิ่นหมิ่นนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เมื่อคิดถึงเหตุผลที่ทำให้ยังคงไม่หนีจากที่นี่ทั้งที่สามารถออกจากวังไปได้ตั้งแต่ต้น แต่นางยังคงเชื่อว่า จะสามารถเปลี่ยนใจหยงเจี้ยนได้สักวันหนึ่งแม้จะเจ็บปวดสักเท่าไรก็ยังคงยึดมั่นในความรักที่มีให้เขาหยงเจี้ยนได้แต่หัวเราะในลำคอ มือของเขาเลื่อนขึ้นจับที่ขมับก่อนจะ
Read more
ตอนที่2สองปีก่อนนั้น
ขณะที่องครักษ์หลายคนพุ่งเข้าไปใช้ทวนฟาดฟันอย่างไม่มีความปรานี เพื่อไม่ให้มิ่นหมิ่นมีโอกาสหนีรอดกลับถูกม่านอาคมผลักให้กระเด็นออกมาแต่ยิ่งทุ้มเทแรงไปเท่าไหร่ยิ่งสะท้อนกลับมหาศาลมิ่นหมิ่นกระอักเลือดสดๆ ออกมา ร่างของมิ่นหมิ่นเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกจากปากของตัวเอง ความเจ็บปวดทำให้สายตาพร่ามัวหยงเจี้ยนมองมิ่นหมิ่นอย่างเย็นชากระบี่ของเขาถูกดึงออกจากร่างของมิ่นหมิ่น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากมิ่นหมิ่นปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลรินออกมา ความรักที่เคยมีให้เขา กำลังจะถูกทำลายลงด้วยมือของเขาเองพี่ชายทั้งสามของมิ่นหมิ่นก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พี่ใหญ่หลินหยูที่ใช้พัดในมือกวาดออกไปด้วยท่าทางที่เยือกเย็น พลังยุทธ์ขั้นสูงที่เขาใช้ทำให้เหล่าองครักษ์ล้มระเนระนาดไม่สามารถต้านทานได้ หลินซินและหลินหานรีบเข้าไปประคองมิ่นหมิ่นที่บาดเจ็บและพามิ่นหมิ่นออกจากที่นั่น“นางจิ้งจอกหนีไปแล้ว!” หยงเจี้ยนที่ล้มลงกับพื้นตะโกนเสียงดังหยงเจี้ยนลุกขึ้นมองไปยังเส้นทางที่มิ่นหมิ่นหนีไป ก่อนจะสะดุดตากับสิ่งหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น กำไลหยกที่เขามอบให้มิ่นหมิ่นในคืนเหน็บหนาวหยงเจี้ยนยืนนิ่งอยู่ในที่นั้น ดวงตาของเขา
Read more
ตอนที่3สวยงาม
เสียงเรียกเบาๆ ดังทะลุม่านอาคมมิ่นหมิ่นกางใบหูของจิ้งจอกก่อนจะรีบปล่อยร่างผอมแห้งของหยงเจี้ยนให้นอนลงเหมือนเดิมแล้วพุ่งตัวกลับไปยังม่านอาคมภายในม่านอาคมสาวใช้คนสนิทนามเสี่ยวเอิน รีบวิ่งมาหามิ่นหมิ่น “มาแล้วหรือเพคะ” เดินตามหลังองค์หญิงมิ่นหมิ่นไปอย่างเร็วรี่สวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เสียงของนกขับขาน แต่สิ่งที่ทำให้เสี่ยวเอินตกใจคือมิ่นหมิ่นกลับหายไปจากห้องนั่งเล่นไป เดินหาจนทั่วและเดินเลยเกือบจะถึงทางออกม่านอาคมจึงเจอมิ่นหมิ่น"องค์หญิงไปเล่นซนตรงไหนมาเพคะ" เสี่ยวเอินถามเสียงตื่นเต้น ขณะที่รีบตามไปอย่างเร่งรีบ "ฮองเฮาให้ข้าตามท่านไปเพื่อเอาผลไม้อมตะเพคะ"มิ่นหมิ่นเดินต่อไปโดยไม่หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งตามหลังมา ท่าทางเบื่อหน่ายแล้วเบ้ปากเล็กๆ เมื่อได้ยินคำว่า "ผลไม้อมตะ…เหอะ ผลไม้อมตะนั่น ข้ากินทุกปีจนเบื่อแล้ว ครบปีอีกแล้วหรือเฮ้อ….." มิ่นหมิ่นพึมพำเสียงเบา พลางคิดถึงความจำเจของการกินผลไม้ทุกปีที่เริ่มจะเบื่อเต็มทนเสี่ยวเอินรีบก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หยุดยืนตรงหน้ามิ่นหมิ่นและพูดเหมือนกล่อมเด็ก"แต่ว่าองค์หญิงมิ่นหมิ่นเจ้าค่ะ ผลไม้อมตะนี้มีแต่ท่านกับฮองเฮาที่ได้ก
Read more
ตอนที่4องค์ชายผู้ถูกเกลียดชัง
มิ่นหมิ่นที่มักจะไม่สามารถปฏิเสธคำขอของมารดาได้ ได้แต่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะคว้าผลไม้นั้นขึ้นมาแล้วพูดว่า "ขอบคุณพระคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะนำมันไปเก็บไว้ที่ตำหนักหลานฮวาของข้า แล้วค่อยกินมันวันพรุ่งนี้" มิ่นหมิ่นยิ้มออดอ้อนและเดินออกจากตำหนักไปพร้อมกับผลไม้ในมือฮองเฮามองตามร่างเล็กๆ ของมิ่นหมิ่นที่เดินออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะกลับมานั่งที่เก้าอี้ทองคำมิ่นหมิ่นเดินออกจากห้องของฮองเฮาด้วยรอยยิ้มหวานที่ซ่อนความกังวลไว้ในใจ มือจับผลไม้อมตะในมือด้วยความระมัดระวังสุดชีวิต สายตามองไปที่เสี่ยวเอินที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังราวกับจะไม่ให้มิ่นหมิ่นคาดสายตา“เสี่ยวเอินมานี่”"เจ้าคะองค์หญิงมิ่นหมิ่น ท่าน...มีอะไรให้เสี่ยวเอินรับใช้" เสี่ยวเอินตามมาหยุดข้างๆ มิ่นหมิ่นหันไปยิ้มให้สาวใช้ก่อนจะพูดเสียงเบา "ขอบใจเจ้ามากที่มาตามข้าไปพบท่านแม่ แต่วันนี้ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าแล้ว พูดง่ายๆ คือเจ้ากลับไปแปรงขนของเจ้าตามเดิมเถอะ แค่ข้าต้องการเดินไปที่ตำหนักดอกไม้ของข้าด้วยตัวข้าเอง""เจ้าค่ะ..." เสี่ยวเอินพูดเสียงอ่อนๆ ไม่พยายามจะขัดใจมิ่นหมิ่นก่อนจะยิ้มและเดินออกไปจากตำหนักมิ่นหมิ่นเดินไปตามทาง
Read more
ตอนที่5 พี่ทั้งสาม
"ไม่ต้องทุ้มเทเพียงนั้น ข้าหมดสิ้นทุกอย่างไร้ซึ่งทุกสิ่งแล้ว" หยงเจี้ยนกล่าวเสียงเบkแต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แม้เขาจะยังคงไม่มีพลังมากพอ แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อมิ่นหมิ่นจากความสงสัยเป็นความขอบคุณในความเงียบสงบทั้งสองคนยังคงประสานพลังให้แก่กันอย่างเงียบๆในสุสานบรรพชนที่รกร้างนี้ร่างกายของหยงเจี้ยนค่อยๆฟื้นคืนความแข็งแรงขึ้นทีละน้อย เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและพลังที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือด แค่เขาหายใจลึกๆก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เข้ามาช่วยสนับสนุนให้ร่างกายเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง“เจ้าคือใครกัน"มิ่นหมิ่นไม่ตอบในทันทีเพราะเริ่มอ่อนแรง กำลังนั่งขัดสมาธิและคอยเดินลมปราณให้กับเขา เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มหม่นหมองเล็กน้อย "ข้าแค่เป็นจิ้งจอกเก้าหางที่หนีออกมา...เพื่อค้นหาความหมายของชีวิตในโลกนี้ ดีใจที่ได้ช่วยท่าน" น้ำเสียงของสดใสน่าเอ็นดูแต่อ่อนแรงไปมากแล้วหยงเจี้ยนยังคงมองมิ่นหมิ่นด้วยความสงสัย รู้สึกถึงความอุ่นจากลมปราณที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายใน รู้สึกถึงกำลังวังชาที่กลับมามิ่นหมิ่นหยุดการเคลื่อนไหวลมปราณผ่านมือ พูดด้วยน้ำเ
Read more
ตอนที่6 จิ้งจอกน้อย
"พี่ใหญ่ต่อไปท่านก็คงไม่ต้องกังวลแล้วนะ ข้ารู้สึกถึงพลังของมิ่นหมิ่นที่กลับคืนมาแล้ว"มิ่นหมิ่นมองพี่ชายทั้งสามด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก่อนที่จะหันไปหาหลินหยู พี่ชายคนโตของนางที่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่แตกต่างจากพี่ชายคนอื่น ๆ ในการดูแลเธอ"พี่ใหญ่...ข้าอยากเรียนวิชาหยั่งรู้เจ้าค่ะ" มิ่นหมิ่นพูดอย่างออดอ้อนเสียงแผ่วเบา"ข้าอยากรู้วิธีใช้พลังของข้าอย่างมีประสิทธิภาพ ข้าอยากเข้าใจว่าพลังของข้าคืออะไรและจะใช้มันได้ยังไง"หลินหยูยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับมิ่นหมิ่น เขาเป็นพี่ชายที่รักและห่วงใยมิ่นหมิ่นมากที่สุดจะต้านทานน้องสาวตัวน้อยได้ยังไง"เจ้าคือว่าที่ฮองเฮา ว่าที่ผู้นำเผ่าจิ้งจอกด้วยชาติกำเนิดของเจ้ามีญาณหยั่งรู้ติดตัวอยู่แล้ว" หลินหยูพูดเสียงนุ่ม "แค่ฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง เจ้าก็สามารถใช้พลังนี้ได้แล้ว ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องฝึกฝนมันมากมาย"มิ่นหมิ่นมองพี่ชายใหญ่ด้วยความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น "จริงเหรอเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องฝึกเลยเหรอ"หลินหยูหัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายหัว "มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆแบบนั้นหรอก เจ้าแค่ต้องฝึกวิธีการควบคุมมัน แต่เจ้ามีพลังในตัวเองแล้ว เจ้าคือผู้ที่เกิดมาพ
Read more
ตอนที่7ข้าจะดูแลท่านเอง
"เจ้า..." หยงเจี้ยนพยายามพูด แต่เสียงของเขายังคงแหบแห้ง เขาขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกเหมือนร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงเต็มที่ จึงมรุดลงไปกับพื้น"โอ๊ย "มิ่นหมิ่นรีบเข้ามาขวางไว้ไม่ให้เขาลุกขึ้น ท่าทางเต็มไปด้วยความห่วงใย ท่านยังไม่แข็งแรงเลยนะ อย่าพยายามขยับมากนัก ข้าจะคอยดูแลท่านเองหยงเจี้ยนถอนหายใจ ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของจิ้งจอกน้อยมิ่นหมิ่นที่ใกล้เข้ามา "เจ้าจิ้งจอกตัวนี้นี่ เฝ้าข้าตลอดเวลาเลยหรือ" หยงเจี้ยนถามออกไป รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถจำอะไรได้มาก จากที่ผ่านมาทุกสิ่งดูเหมือนจะพร่าเลือนและเต็มไปด้วยความสับสน คล้ายหลับแต่ก็เหมือนตื่นมิ่นหมิ่นยิ้มอ่อนโยน ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน ข้าคือมิ่นหมิ่น... จิ้งจอกน้อยที่อยู่ข้างท่านมาเสมอ ข้าไม่เคยทิ้งท่านไปไหนเลย จริงจริ้งงงงงหยงเจี้ยนมองอย่างเงียบๆ สักครู่ ดวงตาของเขาฉายแววสงสัยและสับสน แต่มุมปากของเขากลับยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้สึกถึงบางอย่างที่คุ้นเคยจากใบหน้านั้น ราวกับว่าคุ้นเคยกับเจ้าจิ้งจอกเหลือเกินไร้ผู้คนไร้สหายข้างกายมีเพียงจิ้งจอกป่า หยงเจี้ยนยิ้มหยันให้กับตัวเขาเองจิ้งจอกเช่นไรจึงมาดูแลมนุษย์ได้"ขอบคุณ...เจ้าช่วยข้า ใ
Read more
ตอนที่8เป็นจ้าเองหรืออี้จือ
"ไท่จือเฟยอี้จือขอรับพบแล้วขอรับ...องค์ชายสี่หยงเจี้ยนอยู่ในสุสานขอรับ ท่าทางอ่อนแรงและเนื้อตัวเจ็บปวดไปด้วยบาดแผลและยังป่วยไข้..." เสียงของทหารองครักษ์ที่มากับอี้จือดังขึ้นในห้องใหญ่คำรายงานที่ออกจากปากองครักษ์ทำให้ใจของอี้จือสะท้านเล็กน้อย นางค่อยๆ ขยับตัวแม้ภายนอกจะไม่แสดงท่าทีใด แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล"ข้าจะเข้าไปพบเขา" อี้จือพูดเสียงเย็น"เอ่อ... ไท่จือเฟย หากไท่จือรู้เรื่องนี้เข้าจะไม่ดีกับไท่จือเฟยนะเจ้าค่ะ" นางกำนัลข้างกายของอี้จือเอ่ยปากเตือนด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าอี้จืออาจจะตกอยู่ในอันตรายแต่ก็รู้ว่าไม่อาจขัดขวางได้คำเตือนของนางกำนัลไม่ได้ทำให้ใจของอี้จือสั่นคลอนแม้แต่น้อย หันไปมองอย่างเด็ดขาด"พวกเจ้าเมตตาข้าแค่ไหน พวกเจ้าไม่สงสารข้าหรือ ในเมื่อพวกเจ้าเองก็รู้ว่าข้าจำใจแต่งเข้ามาในฐานะไท่จือเฟย...และพวกเจ้าคือคนที่ข้าวางใจว่าจะเมตตาข้า...ข้าจะเข้าไปหาท่านสี่หยงเจี้ยนเดี๋ยวนี้!" ดวงตาแสดงความรู้สึกเจ็บปวดนางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่ข้างกายรีบย่อกายลงและถอยห่างไปตามคำสั่งแม้จะอยากขัดขวางแต่ก็รู้ดีว่าอี้จือคือผู้ที่ยึดมั่นในความตั้งใจของตนเองเสมออี้จือยิ้มก่อ
Read more
ตอนที่9รอด
ร่างผอมแห้งของหยงเจี้ยนถูกห่มผ้าบางๆ วางไว้บนเกี้ยวหลังใหญ่ที่เคลื่อนไหวช้าๆ เลาะผ่านถนนโรยด้วยกรวดหินของวังหลวง เสียงล้อเกวียนดังกังวานระยับในยามร่องรอยบาดแผลยังคงปรากฏบนผิว ขณะที่หน้าอกที่เคยผายผอมยังหายใจพร้อมกับความรู้สึกยากบรรยายมิ่นหมิ่น เจ้าจิ้งจอกน้อยผู้วิ่งตามเกี้ยวผ่านป่าเขาจนเท้าระบม ตั้งใจจะให้แน่ชัดว่าหยงเจี้ยนถูกพาไปที่ใดกันแน่ ดวงตาเล็กๆ ของมิ่นหมิ่นส่องประกายไม่ต่างจากดวงไฟอ่อนในคืนที่มืดมิด ความกลัวกับความหวังผสมกันเป็นหนึ่งเมื่อเกี้ยวค่อย ๆ หายลับเข้าไปในจวนของท่านราชครูเฉิน“จวนราชครู หวังว่าท่านจะปลอดภัยที่นี่นะ” เงาร่มไม้และกำแพงสูงกั้นทัศนวิสัยไว้ มิ่นหมิ่นหยุดยืนอยู่ข้างทาง หัวใจของมิ่นหมิ่นเต้นแรง สูดดมกลิ่นแปลกพลางส่ายหยน้าไปมาภายในจวน ท่านราชครูเฉินยืนอยู่หน้าประตูรับรอง ท่าทางสง่างามยังคงอยู่ แต่สายตาบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า เขาหันไปมองอี้จือลูกสาวคนเดรียวที่นรั่งตำแหน่งไท่จือเฟยได้ไม่นาน สีหน้าโศกสลด เพราะความกังวล"จะไม่เป็นไรใช่ไหม หากว่าฝ่าบาทจะรู้เรื่องนี้" ราชครูเฉินพูดขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงไม่ดังแต่ดึงความเงียบในห้องให้กลายเป็นความตึงเครียดอี้จือก้มศ
Read more
ตอนที่10 ฮ่องเต้หยงฉี
ฮ่องเต้หยงฉียืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ มือหนึ่งเลื่อนรูปวาดรูปของตนเองไปช้าๆข้างหนึ่งของภาพถูกไฟแผดเผาจนดำเป็นเถ้าถ่าน แต่ริมฝีปากในตอนนี้ยังคงเหยียดยิ้มอย่างเยือกเย็นฮ่องเต้หยงฉีหันมามองผู้ที่ยืนถวายบังคมอยู่ต่อหน้า ดวงตาเย็นดั่งน้ำแข็ง คำพูดเหมือนมีมีดแหลมคม"เจ้าสี่…ข้าอยากให้เจ้าตาย…ก็ไม่ตายสักที" หยงฉีมีรอยยิ้มคลายเล็กน้อยแต่กลับเต็มไปด้วยความเหี้ยม"ถึงเวลานี้ตายไม่ได้… เพราะยังเหลือประโยชน์ให้ข้าใช้อีกมากนักเสียด้วยสิ"บรรดาขันทีข้าราชบริพารและขุนศึกในที่นั้นต่างเปลี่ยนสีหน้าไป คำว่าประโยชน์ที่หลุดจากปากฮ่องเต้ไม่ใช่การหยอกเล่น หยงฉีหันไปสั่งเสียงเข้ม"กงกง ส่งคนไปรับตัวหยงเจี้ยนที่สุสานบรรพชน กลับมาที่วังหลวงเดี๋ยวนี้!"ผู้รับสั่ง กงกงลู่กัง ขันทีใหญ่ประสานมือแน่นตอบรับคำสั่งด้วยความเคารพ"น้อมรับพระบัญชาฝ่าบาท ข้าน้อยจะจัดเกี้ยวและส่งกำลังไปรับองค์ชายสี่กลับวังหลวงโดยเร็วที่สุด" แม้ปากจะรับแต่สายตากลับฉายความไม่สบายใจเท่าใด ผู้ใดจะกล้าปฏิเสธคำสั่งเช่นนี้หยงฉีพยักหน้าเบาๆแล้วกล่าวต่อ "อย่าให้ข้าต้องผิดหวัง…นำตัวเขากลับมาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่…หากผู้ใดทำให้ข้าพลาดประโยชน์ในเรื่องน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status