All Chapters of เพียงนางที่ข้าจะรัก: Chapter 171 - Chapter 180

บทที่ 36 ท่านอ๋อง ทรงหน้าไม่อาย! เผิงกั๋วกงสั่งให้องครักษ์ไปตามน้องสาวที่งานและพามาที่นี่โดยด่วน ระหว่างนั้นก็ปล่อยให้สาวใช้ของโกวเหมี่ยนจือเข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นายของตน พร้อมทั้งสั่งคนให้ต้มน้ำขิงผสมโสมมาดื่มไล่ความเย็น ราวหนึ่งเค่อต่อมา เจิ้งฮูหยินหรือเผิงลี่อินก็มาถึง พี่ชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้องสาวฟัง “พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะพาคุณหนูโกวไปส่งที่จวนให้เอง ท่านพอจะทราบหรือไม่ ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” เผิงชางหนานที่เวลานี้เปลี่ยนใส่ชุดใหม่เรียบร้อย ก้าวออกมาจากหลังฉาก ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจนเกือบเย็นชา “ถ้าให้ข้าเดา น่าจะมีความเป็นไปได้อยู่คนหนึ่ง “ใบหน้าของซ่งเจียวเจียวผุดขึ้นในความคิด” แต่ข้าไม่มีหลักฐาน นอกเสียจากจับสาวใช้คนนั้นมาเค้นเอาความจริง” หากแต่ใครจะคิดว่า สาวใช้ที่พาโกวเหมี่ยนจือไปยังห้องพักแขก ได้หายตัวไปจากจวนสกุลกง ระหว่างงานเลี้ยงยังดำเนินอยู่ แต่กระนั้นเผิงชางหนานก็ไม่วางมือ ส่งคนของตนสืบหาตัวสาวใช้ผู้นั้นอย่างเงียบๆ โกวเหมี่ยนจือตื่นขึ้นมาราวกลางยามเซิน (15:00-16:59) หญิงสาวงวยงงไม่แน่ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหลับไปคือเรื่องจริงหรือควา

บทที่ 37 เสียงพิณน่ะดีจริง เสียดายว่าคนเล่น… จากที่เคยเขินอายตัวแทบระเบิด แมวสาวผู้หิวโหยก็กระโดดขึ้นเตียง กางกรงเล็บเตรียมขย้ำ จ้องจับพ่อหมีจอมยั่วกินเพื่อเก็บแต้มนำไปก่อน! แต่นางลืมไปว่าบุรุษรูปงามหุ่นยั่วน้ำลายตรงหน้า ความจริงคือพยัคฆ์ร้ายผู้แอบซ่อนเขี้ยวเล็บอันตรายเอาไว้ในร่างหมีไมโครเวฟ! ชุดเจ้าสาวหนาหลายชั้นหนักอึ้งปลิดปลิวจากร่างบางในชั่วพริบตา เหลือเพียงร่างอรชรขาวสล้าง สัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนใจ เว่ยลี่หยางที่แอบซ่อนความเหี้ยมหาญดุดันมาหลายเดือน บัดนี้ไม่คิดเสแสร้งอีกต่อไป เรือนกายแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นหนั่น รุกเร้าร่างอรชรของแมวสาวใต้ร่าง จนนางส่งเสียงครางราวลูกแมวน้อย ทุกซอกหลืบบนเรือนกายนาง ถูกเขาสำรวจตรวจสอบจนไม่เหลือพื้นที่ใดที่เขาไม่เคยเห็นหรือสัมผัส… “หนิงเอ๋อร์ เจ้างดงามเหลือเกิน ข้าหลงใหลเจ้ายิ่งนัก” เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหูขาว ยามเคลื่อนไหวกายแกร่งตามใจปรารถนา ยิ่งยามประสานสายตากับดวงตาคู่งามรื้นน้ำ หรือตอนที่นางเผลอครางเรียกชื่อเขาเสียงหวาน เขารู้สึกราวถูกล่อลวงและมอมเมา “หยางหยาง ท่านกำลังจะทำข้าขาดใจ” พยัคฆ์หนุ่มผู้แข็งแรงดุดัน ปรนเปรอแมวสา

บทที่ 38 หากขัดขืนไม่ปฏิบัติตามก็มีเพียงโทษตาย เมื่อซ่งเจียวเจียวบรรเลงเพลงสุดท้ายจบ เสียงปรบมือและเสียงชื่นชมได้ดังขึ้นตามมา “ฝีมือบรรเลงพิณของคุณหนูซ่งยอดเยี่ยมนัก สมกับตำแหน่งยอดพธูอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ท่านซ่งช่างอบรมบุตรีได้ดีจริงๆ” กงฮองเฮา นามจริง กงหยู่อิ๋ง ตรัสชม พระนางต้องการดึงซ่งจงเจิ้งมาเป็นพวกเพื่อสนับสนุนโอรสของตนอีกคน “นับว่าเป็นเพชรเม็ดงามโดยแท้ เปิ่นหวางขอชื่นชมจากใจ” เสียงของตวนอ๋องดังขึ้นสำทับเสียงชื่นชมของฮองเฮา ซ่งจงเจิ้งยืดอกอย่างภาคภูมิ เขาหันไปค้อมศีรษะให้ตวนอ๋องเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายเอ่ยชมบุตรีของตน เว่ยลี่หยางแอบสบตากับเผิงชางหนานอย่างรู้กัน งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างรื่นเริง หลังการแสดงของซ่งเจียวเจียว คณะสังคีตของวังหลวงจึงรับช่วงต่อ เช้าวันรุ่งขึ้นในช่วงสาย คณะทูตได้เข้าพบฮ่องเต้และบรรดาขุนนางคนสำคัญของต้าเว้ย หลังจากหารือเรื่องสำคัญของวันนี้เป็นที่เรียบร้อย หยวนทง ผู้ช่วยทูตจากแคว้นโจวจึงเอ่ยเข้าเรื่องที่ตวนอ๋อง พึงใจซ่งเจียวเจียวอย่างไม่รีรอ “เรียนฝ่าบาท กระหม่อมขอเป็นตัวแทนตวนอ๋อง เพื่อเจรจาสู่ขอคุณหนูซ่งเจียวเจียว บุตรีเจ้ากรมโยธาซ่งจงเจิ้ง ไปเ

บทที่ 39 นี่มันจดหมายข่มขู่ชัดๆ ก่อนถึงยามโหย่ว (17:00-18:59) ตวนอ๋องได้พาซ่งเจียวเจียวที่เดินแทบไม่ไหวมาส่งถึงจวนสกุลซ่ง โดยไม่ลืมย้ำกับนางให้ปิดเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความลับ เพราะหากกล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ผู้ที่เสื่อมเสียชื่อเสียงก็ตัวของนางเอง เขาเป็นบุรุษย่อมไม่มีสิ่งใดเสียหาย นั่นยังไม่รวมเรื่องที่เขาเป็นทูตจากแคว้นโจว สภาพร่างกายของซ่งเจียวเจียว ภายนอกยังดูเหมือนปกติ เพราะรอยช้ำทั้งหมดถูกซ่อนไว้ใต้ร่มผ้า และเมื่อกลับถึงเรือนตน ซ่งเจียวเจียวจึงทราบว่า เสี่ยวเจินได้ขอลาออกเพื่อไปดูแลมารดาที่ป่วยหนักกะทันหัน สาวใช้มาแจ้งพ่อบ้านหลังจากตวนอ๋องมารับซ่งเจียวเจียวออกไปข้างนอกได้ไม่นาน ตัวของเสี่ยวเจินไม่มีสัญญาขายตัวเป็นทาสกับจวนสกุลซ่ง นางมาทำงานโดยรับค่าจ้างโดยตรงจากซ่งเจียวเจียว ซึ่งแตกต่างจากเสี่ยวหมี่ ซ่งเจียวเจียวกรีดร้องด้วยความโกรธ นางบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจจึงหมดสติไปในที่สุด เสี่ยวหมี่ที่มีสภาพไม่ดีไปกว่ากันนัก จำต้องกัดฟันไปตามหมอประจำจวนมารักษาเจ้านายของตน หมอประจำจวนซึ่งเป็นชายวัยห้าสิบกลางๆ ถึงกับนิ่งอึ้งไป เมื่อจับชีพจรขณะตรวจรักษา “ไฉนชีพจรคุณหนูถึงได้เต้นไ

บทที่ 40 วันนี้ท่านใส่กางเกงในสีอะไรมา? TW : เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นค่ะ หลังจากรับฟังรายละเอียดของแผนการกันเป็นดิบดี ทุกคนจึงแยกย้าย เหลือเพียงเว่ยลี่หยางและเสวี่ยหนิงที่ยังอยู่ต่อในห้องทรงอักษร “ข้าเพิ่งรู้ว่าชายารักก็เจ้าแผนการไม่น้อย อุตส่าห์ช่วยสวามีคิดแผนแบบนี้ต้องตกรางวัลอย่างงาม” กล่าวจบก็ช้อนร่างบางของเสวี่ยหนิงลอยหวือขึ้นจากพื้น ก้าวตรงไปยังตั่งเตียงที่ตนใช้นอนหากต้องทำงานจนดึกดื่น “ว้าย ท่านอ๋อง! จะทำอะไรเพคะ” เสวี่ยหนิงหวีดร้อง คาดไม่ถึงว่าอยู่ดีๆ จะถูกอุ้มขึ้นเตียงเสียอย่างนั้น “สวามีกำลังจะให้รางวัลชายารัก ด้วยการปรนนิบัติเจ้าอย่างไรล่ะ “เว่ยลี่หยางวางร่างบางบนลงตั่ง ประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มน้ำบดจูบอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนใต้ร่างออกจนหมด ดวงเนตรคู่คมเพ่งพิศเรือนร่างอรชรอย่างหลงใหล พลางขยับมือปลดอาภรณ์ของตนบ้าง สายตาร้อนแรงของเขาทำคนถูกมองหน้าร้อนวาบ คาดไม่ถึงว่าพ่อหมีของนางจะหน้ามึนขนาดนี้ มีอย่างที่ไหนให้รางวัลนางด้วยการจับนางกินในห้องทรงอักษร อยากเปลี่ยนสถานที่ก็บอกมาเถอะ พี่สาวรู้ทันหรอกน่า! “พ่อหมีหยางหย