All Chapters of เพียงนางที่ข้าจะรัก: Chapter 181 - Chapter 190

บทที่ 40 วันนี้ท่านใส่กางเกงในสีอะไรมา? TW : เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นค่ะ ในน้ำชาที่กงจ้านดื่ม มีส่วนผสมของสมุนไพรซึ่งมีฤทธิ์กล่อมประสาท ชาชนิดนี้เสวี่ยหนิงปรุงขึ้นมาเพื่อเขาเป็นพิเศษ ยามที่ถูกสะกดจิตล้วงข้อมูล กงจ้านจะได้คายความลับแบบไม่ขัดขืน แถมเพลิดเพลินอีกต่างหาก! เสวี่ยหนิงหยิบนาฬิกาพก ซึ่งได้รับมาจากพ่อค้าชาวโพ้นทะเลนาม มิเชล ผู้ที่มอบเมล็ดลาเวนเดอร์ให้นาง เขาได้กลายมาเป็นลูกค้าเจ้าประจำของเรือนอรุณเคียงใจ ทั้งกล่าวว่ามาพักที่นี่ เหมือนได้พักอยู่บ้านในประเทศบ้านเกิด ก่อนเริ่มสะกดจิตตามวิธีที่ได้ฝึกมา อดีตแพทย์หญิงเสวี่ยหนิงตั้งสมาธิมั่น สูดหายใจเข้าออกยาวสองสามครั้ง สีหน้าแววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมราวกับคนละคน “หม่อมฉันจะเริ่มแล้วนะเพคะ ขอฝ่าบาท ท่านอ๋องและท่านกงกงช่วยเงียบเสียงลงสักครู่ ยิ่งเงียบเท่าใดยิ่งดี” จากนั้นจึงก้าวมายืนอยู่หน้ากงจ้าน ที่ยังคงยิ้มกริ่มตาลอย “ใต้เท้ากง ท่านมองมายังนาฬิกาพกที่ข้ากำลังจะเริ่มแกว่งนี้ด้วย” สายสร้อยห้อยนาฬิกาเริ่มแกว่งไปมา นัยน์ตาทั้งสองของกงจ้าน กลอกมองซ้ายขวาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนาฬิกา ครู่ต่อมาก

เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยบีบคั้นหัวใจของผู้ได้ยิน ซ่งเจียวเจียวกำมือแน่น ภาพความทรงจำย้อนกลับมา… ไม่ว่านางจะพยายามร่ำเรียนหนังสือ หรือเรียนศาสตร์ทั้งสี่ได้ดีแค่ไหน บิดาก็ไม่เคยคิดจะเอ่ยชม แต่หากทำสิ่งผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เขากลับต่อว่านางกับมารดาด้วยประโยคเสียดแทงจิตใจ… “ไร้ประโยชน์ทั้งแม่ทั้งลูก!” ส่วนซ่งเจิ้งเฉียวไม่ว่าทำใดสิ่งผิดก็ไม่เคยถูกลงโทษ กระทั่งทำแจกันล้ำค่าในโถงรับรองแตก บิดาก็เพียงแค่ว่ากล่าวตักเตือนเพียงไม่กี่คำ หากนางเป็นคนทำแตกคงถูกเฆี่ยนหลังขาดไปแล้ว “บิดาสารเลวเช่นนี้ อย่านับถือจะดีกว่า” ซ่งเจียวเจียวเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน บริภาษบิดาของตนและของเด็กหญิง จากนั้นจึงเดินไปหาเจ้าตัวน้อย “ข้าขอเหมาขนมทั้งหมดของเจ้าเองแม่หนูน้อย” ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความหม่นหมองก่อนหน้านี้ พลันสดใสมีความหวังขึ้นมาทันที “จริงหรือเจ้าคะ? พี่สาวจะซื้อขนมของข้าทั้งหมดจริงๆหรือ” “จริงสิหนูน้อย” ซ่งเจียวเจียวยกมือลูบหัวเด็กหญิงอย่างเอ็นดู เด็กหญิงดีใจอย่างยิ่ง ในที่สุดนางก็ขายขนมหมด ไม่ต้องถูกบิดาลงโทษเหมือนที่ผ่านมา ดวงตากลมโตไร้เดียงสา จ้องมองหญิงสาวหน้าตางดงามตรงหน้า ประหนึ่งมองเ

ขณะรับมื้อเย็นด้วยกัน โจวฉู่เจียงมองพระชายารองที่พฤติกรรมเปลี่ยนไป จากที่เคยตัวสั่นงันงกน้ำตาคลอเบ้ายามที่เขาเข้าใกล้นาง ทว่าสองวันมานี้กลับสงบจนน่าแปลกใจ พอถามว่านางไม่กลัวเขาแล้วหรือ ซ่งเจียวเจียวตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นเทา “กลัวสิเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันแต่งให้ท่านอ๋องแล้ว ต่อไปท่านอ๋องก็คือแผ่นฟ้าและชีวิตของหม่อมฉัน อะไรที่ทำให้ท่านอ๋องพอพระทัย หม่อมฉันก็จะอดทนเพคะ ขอเพียงท่านอ๋องเมตตาหม่อมฉันสักเล็กน้อยก็พอ” คำตอบของนางสร้างความประหลาดใจกึ่งพอใจให้โจวฉู่เจียง แต่กระนั้นนิสัยวิปริตของเขาก็มิได้จางหาย เพียงแต่ยั้งมือไว้บ้างยามร่วมหอ ซ่งเจียวเจียวจึงไม่สะบักสะบอมเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ค่ำคืนนั้นหลังเสร็จกิจ เขาจึงมอบยาชะลอพิษให้ เพราะเห็นว่านางเริ่มมีอาการเจ็บปวดในทรวงอก พร้อมกับมีกำเดาไหล เป็นผลพวงจากฤทธิ์ของยาพิษที่เขาบังคับให้นางกินเข้าไป ในที่สุดก็มาถึงวันเดินทางกลับแคว้นโจว ภายในรถม้าของตวนอ๋อง ซ่งเจียวเจียวได้รับอนุญาตให้เดินทางร่วมกับเขา นางแต่งกายเรียบง่ายทว่ายังคงความงดงาม เกลัาผมอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้ว บนมวยผมประดับเพียงปิ่นทองคำสองอัน และกำไลทองคำไร้ลวดลายสองวงเพื่อ

เช้าตรู่วันถัดมา เสียงกรีดร้องโหยหวนของท่านเสนาบดีกรมขุนนางดังลั่นไปทั้งจวน “อ๊ากกกกก!!! ใครมันเอาสัตว์ประหลาดมาไว้ในเป้ากางเกงข้า!! มันดูดตรงนั้นของข้า ม่ายยยยย!” กงฮูหยินลมจับล้มทั้งยืนเมื่อเห็นสภาพของสามี องครักษ์พากันวิ่งวุ่นเกือบชนกันเอง หมอประจำจวนถูกลากลงจากเตียงทั้งที่ยังไม่ได้ล้างหน้า รีบหอบสังขารแก่ๆ มายืนมองเป้าของกงจ้านจนตาแถบถลนออกมานอกเบ้า “เอ่อ ท่านเสนาบดี ไปเอาความคิดนี้มาจากไหนขอรับ อนุของท่านคนไหนสอนมา…” ปลิงสามตัวอวบอ้วนเกาะอยู่ตรงส่วนสำคัญแน่น พวกมันยังดูดเลือดไม่อิ่มเลยยังไม่ยอมคายคมเขี้ยว…หากฝืนดึงออกตอนนี้ ส่วนนั้นของท่านเสนาบดีอาจเสียหายใหญ่หลวงได้ การประชุมเช้าในท้องพระโรงวันนี้ท่านเสนาบดีกรมขุนนางจำต้องลาป่วย หลังเลิกประชุมเช้า เว่ยลี่หยางเดินตามพระบิดาไปยังห้องทรงงาน เขามอบเอกสารสำคัญทั้งหมดที่เย่หลินนำมาให้แก่ฮ่องเต้ ฮ่องเต้เว่ยจินหยางเปิดอ่านอย่างใจเย็น ทว่าอ่านไปได้เพียงครึ่งเล่มแรกสีพระพักตร์พลันดำคล้ำจากโทสะ เขาวางสมุดบัญชีเล่มนั้นลง เปลี่ยนมาเขียนพระราชโองการก่อนยื่นให้โอรส “จวิ้นอ๋องรับราชโองการ นำทหารรักษาเมืองเข้าปิดล้อมจับกุมคนสกุลกงเจ็ดชั

เสียงเย็นเยียบหนาวเยือกถึงขั้วหัวใจแทรกผ่านอากาศ ร่างระหงก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาคู่คมดำมืดราวหุบเหวลึก อำมหิตประดุจดวงตาแห่งยมทูต รอบกายเต็มไปด้วยรังสีแห่งการเข่นฆ่า ก้าวขามาหาชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความแค้นอัดแน่นสุมอก กงจ้านชาวาบไปทั้งตัว ชะงักฝีเท้าหยุดลงราวถูกตรึงด้วยคำสาป ความกลัวที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนผุดขึ้นในจิตใจ “ยะ เย่หลิน!?” เขาผงะถอยหลังไปหลายก้าว ใครบ้างในเมืองหลวง ไม่รู้จักนายหญิงเย่แห่งสำนักคุ้มภัยเย่จงหนิง สตรีผู้กุมบังเหียนสำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่งของเมืองหลวง หรืออาจกล่าวว่าเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นต้าเว่ยก็ยังได้ “ใช่ ข้าเอง เจ้าจำข้าได้ แล้วเจ้าจำได้หรือไม่ ว่าทำสิ่งใดไว้กับสามีของข้า!” ควับ! แส้หนังสีดำเงาวับดูคล้ายอสรพิษตัวยาว เหินผ่านอากาศรัดรึงรอบคอของกงจ้านไว้ในพริบตา เย่หลินออกแรงกระตุก ร่างทั้งร่างของกงจ้านก็ลอยละลิ่วมาสยบอยู่แทบเท้านาง กงจ้านเงยมองใบหน้างดงามของสตรีที่เขาเคยพึงใจ ทว่านางก็ปฏิเสธไมตรีเขามาโดยตลอด แต่กลับไปเลือกบัณฑิตผู้เงียบขรึมเย็นชาอย่างเชียนเพ่ย ผู้ที่ด้อยกว่าเขาทั้งฐานะและชาติตระกูล! ขนาดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว นางก็ยังปฏิเสธไมตรีที่เขามีต่