MY DEAR พ่ายรักนายวิศวะเพลย์บอย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ปราชญ์รีบช้อนร่างบางของเรนนี่ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนด้วยความรวดเร็ว ราวกับว่าร้อนใจเสียเต็มประดา ผิดกับหญิงสาวที่ทำหน้าทำตาเมินเฉยชายหนุ่มรีบก้าวเดินจ้ำ ๆ มาที่เตียงกว้าง ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างบอบบางของหญิงสาวลงอย่างนุ่มนวล แม้ว่าในใจของเขาจะเต็มไปด้วยความกระหายอยากในเรื่องอย่างว่าก็ตาม“วันนี้ให้แค่รอบเดียวนะ เหนื่อย” เรนนี่พูดเบา ๆ พลางปรายตามองเด็กหนุ่มที่มองเธออยู่“รอบเดียวเหรอ? งั้นจัดหนักเลยนะ” ปราชญ์พูดพลางยกยิ้มร้ายกาจยังไม่ทันที่เรนนี่จะได้อ้าปากเถียงอะไรเลยสักคำ ก็ถูกริมฝีปากหยักโน้มลงมาประกบปากจูบเสียแล้ว หนำซ้ำยังพยายามจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาอย่างเอาแต่ใจแต่เพราะเธอเองก็รับปากเขาแล้ว ว่าจะยอมให้ทำ จึงได้แต่ยอมเผยอปากอย่างจำใจ ถึงจะรู้สึกหมั่นไส้ผู้ชายตรงหน้าไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขาทำให้เธอรู้สึกดีไปด้วยได้จริง ๆริมฝีปากอิ่มสวยเริ่มจูบตอบเด็กหนุ่มตัวโตเบา ๆ และเอนกายไปตามแรงดัน จนกระทั่งเธอนอนราบไปกับเตียงกว้าง ชายหนุ่มก็พลันขยับตัวขึ้นมาทาบทับ แล้วถอดเสื้อผ้าของเธอออกซึ่งทางด้านเรนนี่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพราะเมื่อชุดเดรสของเธอถูกรูดซิปลง หญิงสาวก็ขยับปัดป่าย

วันต่อมา..."ตั้งใจเรียน""รู้แล้วครับ พี่ทำเหมือนผมเป็นเด็กเลย""ก็นายมันเด็กไง เด็กหื่น เด็กไม่รู้จักโต""พี่เรน~""ก็มันจริง มีผู้ใหญ่ที่ไหนงอแงให้คนมาส่งแบบนี้" เธอพูด ทั้งที่กำลังมองเด็กหนุ่มกำลังนั่งจูบนั่งหอมมือเธออยู่ ขณะที่จอดรถอยู่หน้าขนาดของเขา"พอได้แล้วมั้ง มือฉันช้ำหมดแล้ว""วันนี้ตอนเช้าขอโดดไปเฝ้าพี่ทำงานได้ไหมครับ ตอนบ่ายค่อยกลับมาเรียน""ไม่ได้""นะครับคนสวยของผม" ปราชญ์ทำหน้าออดอ้อน เพราะเขารู้ดีว่าถ้าทำแบบนี้ หญิงสาวต้องอนุญาตแน่"บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้""....." เขาเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้มเป็นบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ"ตอนบ่ายฉันมีประชุม""แต่ตอนเช้าพี่ก็ว่างไม่ใช่เหรอครับ""ถึงว่างนายก็ไม่ควรโดด ลงจากรถได้แล้ว ฉันจะสายแล้วเนี่ย""งั้นผมขอกอดก่อนลง""ทำไมต้องมีอะไรมาต่อรองตลอดเลย""ถ้าไม่ให้กอด ผมไม่ลงนะ" ปราชญ์ยกมือขึ้นมากอดอก แล้วหันหน้าออกหน้าต่าง"ให้มันได้อย่างนี้สิ ที่ผ่านมาฉันไม่น่าตามใจนายมากเลย ถ้ารู้ว่าจะเสียนิสัยแบบนี้"".....""เฮ้อออ..." เธอถอนหายใจออกมาพรืดยาว ปลดสายเข็มขัดนิรภัยที่ตัวเอง แล้วขยับลุกขึ้นจากที่นั่ง ย้ายตัวเองมานั่งลงตักเด็กหนุ่มแทน ซึ่งพอคน

ลมหายใจหอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้เรนนี่สามารถได้ยินเสียงลมหายใจของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน“พี่เรน อ้าขาออกเร็ว ๆ” ปราชญ์เอ่ยเร่งเร้า ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมองสบตากับหญิงสาวด้วยสายตาลุ่มลึก“ปราชญ์ มะ...ไม่เอาแบบนี้” หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น“เลือกเอาระหว่างอ้าขาให้ผมดี ๆ หรือให้ผมจับอ้าแล้วพี่โดนผมเอาจนลุกไม่ขึ้น” เขายื่นข้อเสนอด้วยท่าทางดุดันแต่ไม่ว่าจะทางเลือกไหนก็ทำเอาเรนนี่อดเสียววูบที่ท้องน้อยไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องจำยอมเลือกทางลงที่เบาที่สุดเอาไว้ก่อนเรียวขาสวยค่อย ๆ ขยับแยกออกจากกันกว้าง จนชายกระโปรงร่นขึ้นไปกองอยู่ที่เอวคอด เผยให้เห็นแพนตี้สีดำที่ตรงกลางเป้ามีรอยเปียกชื้น“ฮึ แฉะแล้วเหรอครับ?” มุมปากหยักยกยิ้มพึงพอใจออกมา ดวงตาคู่คมมองสำรวจกลีบกายสาวพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ“ยะ...หยุดพูดสักที จะทำอะไรก็รีบทำ อ๊ะ!” เรนนี่พูดขึ้นเสียงฉุน ทว่าก็จำต้องหลุดครางออกมาในท้ายประโยคเมื่อเรียวลิ้นร้อนตวัดเลียกลีบกายสาวผ่านแพนตี้ตัวบาง แล้วกดจูบลงมาหนัก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะเกี่ยวรั้งขอบแพนตี้ออกไปไว้ด้านข้างดวงตาคู่คมมองหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากยกยิ้มอย่างชอบใ

หลายวันต่อมา...หลังจากตื่นนอนแล้ว ปราชญ์ก็รีบเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย โดยพอทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินกลับมานอกห้องนอนเพื่อหาอะไรกิน เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว เขารู้สึกหิวมาก"มีอะไรกินหรือเปล่าเนี่ย" ชายหนุ่มบ่นพึมพำคนเดียว เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดเขาเลยไม่ได้ไปเรียน ส่วนหญิงสาวเจ้าของห้องก็ไปทำงานตามปกติของเธอออด! ออด!แต่ในตอนที่กำลังเปิดตู้เย็นหาอะไรกินอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนกดออดหน้าห้องออด! ออด!เสียงออดดังขึ้นอีกครั้ง ปราชญ์จึงรีบเดินไปที่ประตูพร้อมกับกระชากมันออก ก็พบว่ามีพนักงานชายกำลังยืนอยู่"มีอะไรหรือเปล่าครับ""คุณเรนนี่สั่งอาหารมา พร้อมกับวานให้ผมเอาขึ้นมาให้ครับ""อ๋อ ขอบคุณครับ" เขายื่นมือไปรับถุงอาหาร ปิดประตูกลับ แล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง"น่ารักจัง" ชายหนุ่มพึมพำ แล้วรีบเดินมาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่ชาร์จอยู่ในห้องนอน พร้อมกับกดโทรหาหญิงสาวเจ้าของห้อง ซึ่งรอสายไม่นานปลายสายก็กดรับ(ว่าไง)"ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ"(เขาเอาขึ้นมาส่งแล้วเหรอ""ครับ"(งั้นก็กินเถอะ ฉันสั่งให้หลายอย่างเลย)"แล้วพี่กินยังครับ"(กินแล้ว)"พี่กินกับอะไร"(เมนู

ปราชญ์ขับรถเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ในเวลาสามทุ่มครึ่ง โดยพอดับเครื่องเขาก็เดินลงมายืนอยู่หน้าประตู"ไปไหนหมดนะ หรือจะนอนกันหมดแล้ว" ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวา ก็ไม่พบใครเลย"มาหาใครคะ"แต่พอยืนอยู่แบบนี้สักพักก็มีแม่บ้านคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูพร้อมกับเอ่ยสอบถามเขา"ผมมาหาพี่เรนครับ""อ๋อคุณเรนนี่"".....""คุณเรนนี่ไม่อยู่นะคะ""ไม่อยู่ พี่เขาไปไหนครับ""เอ่อคือขอโทษด้วยนะคะ พอดีดิฉันไม่รู้จักคุณ ดิฉันบอกไม่ได้จริง ๆ ค่ะ""ผมเป็นแฟนพี่เรนครับ""อย่าโกหกเลยค่ะ คุณเรนนี่คุณหนูของพวกเรายังไม่มีแฟน""จริงนะครับ ไม่เชื่อลองดู" ปราชญ์รีบกดเข้าแกลอรี แล้วยื่นให้กับแม่บ้านดู"นี่คุณหนูเรนนี่เป็นแฟนกับคุณจริง ๆ เหรอคะ""จริงสิครับ ผมจะโกหกทำไม""คือว่าตอนนี้คุณเรนนี่ไม่อยู่ค่ะ""ไม่อยู่ แล้วตอนนี้พี่เขาอยู่ไหนครับ""คุณเรนนี่ไปเชียงรายกับคุณชิณณ์ณภัทรค่ะ""ใครคือคุณชิณณ์ณภัทรเหรอครับ""พี่ชายคุณพลอยพัดชา คุณหญิงของพวกเราค่ะ""อ๋อ งั้นผมขอที่อยู่ได้ไหม ผมอยากไปหาพี่เรน""ต้องขออภัยด้วยนะคะ ดิฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่ามันอยู่ที่ไหน พอดีไม่เคยไป รู้แค่ว่าอยู่เชียงราย""งั้นผมขอพบคุณพ่