MY DEAR พ่ายรักนายวิศวะเพลย์บอย

"อือออ"เรนนี่ ลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับมองสำรวจรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย โดยนอนมองอยู่สักพักก็ขยับตัวลุกขึ้น แต่พอกำลังจะขยับตัว ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาพาดอยู่บริเวณเอวคอด ซึ่งพอก็มองดูก็พบว่าเป็นแขนของคนที่นอนอยู่ด้านข้าง หญิงสาวจึงจับมืออีกคนออก แล้วค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง"ทำไมถึงปวดหัวแบบนี้นะ" หญิงสาวบ่นพึมพำ แล้วมองคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่"เอายังไงต่อล่ะเนี่ย" เรนนี่ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อ เลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบหรูของตัวเองที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาโทรหาเพื่อนสาวคนสนิทอย่าง เชอรีน โดยนั่งรอสายไม่นานปลายสายก็กดรับ พร้อมกับพูดออกมาเสียงดังจนเธอต้องรีบชักโทรศัพท์ออกจากหู(แกทำอะไรอยู่ ฉันโทรหาตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่ยอมรับ รู้ไหมฉันเป็นห่วงแกขนาดไหน)"จะเป็นห่วงฉันทำไมล่ะ ก็แกไม่ใช่เหรอที่บังคับให้ฉันมาต่อกับเด็กที่แกหาให้ ตอนนี้ก็สมใจแกแล้วล่ะ เพราะฉันเสียซิงไปแล้ว แม่งเอ๊ยโคตรเจ็บเลยว่ะเชอ"(อ้าว ก็ไหนน้องมันโทรมาบอกว่าขึ้นไปหาแกแล้วไม่เจอ)"จะไม่เจอได้ยังไงล่ะ ก็ตอนนี้ก็นอนบนเตียงด้วยกัน"(เอ้า! แต่เมื่อคืนน้องมันโทรมาบอกว่าพอเปิดเข้าไปในห้องแล้วไม

หลายวันต่อมา...ปราชญ์ลงจากรถ แล้วเดินเข้ามาภายในคณะเรียนของตัวเอง ก็บังเอิญเห็นนาเนียร์และควันหลงที่กำลังเดินมาด้วยกัน ชายหนุ่มจึงรีบยกมือทักทายทันที"ไอ้ควัน นาเนียร์" โดยพอเขาเรียกทักทายสองคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดก็หันมาทางเขาทันที "ทำไมมาด้วยกันได้""ฉันเจอไอ้ควันที่โรงจอดรถ ก็เลยเดินมาด้วยกัน แล้วนี่ทำไมมาเช้าจัง""เช้าอะไร เหลืออีกยี่สิบนาทีก็จะถึงคาบเรียนแล้ว""ก็ปกตินายชอบมาสายตลอดไง ก็เลยแปลกใจว่าทำไมวันนี้มาเร็ว" นาเนียร์พูด แล้วเดินขึ้นบันไดไปทิ้งให้เขาและควันหลงที่ยืนอยู่ด้วยกัน"แล้วนี่ไอ้ราชายังไม่มาเหรอ""ไม่รู้เหมือนกัน" ควันหลงพูด แล้วก็เดินตามนาเนียร์ไป ซึ่งเขาก็รีบเดินตามเพื่อนขึ้นมาเช่นกัน"วิชาอาจารย์อชิระมึงเสร็จหรือยังวะ" หลังจากที่เข้ามานั่งในห้องเรียนแล้ว ปราชญ์ก็หันไปพูดกับควันหลง"เสร็จแล้ว""งั้นเอามาดูหน่อยสิ""มึงยังไม่ทำเหรอ" ควันหลงหันมามอง"ทำแล้ว แต่เอามาเช็กหน่อยว่ากูทำถูกไหม" โดยพอเขาพูดออกไปแบบนั้น ควันหลงก็ยื่นไอแพดของตัวเองมาให้เขาดู ซึ่งเขาก็รับมาเปิดดูพร้อมกับเช็กของตัวเองไปด้วยชายหนุ่มนั่งตรวจดูงานประมาณสิบนาที ซึ่งพอตรวจเสร็จแล้วก็ยื่นไอแพดคื

ก๊อก! ก๊อก!หลังจากที่เธอเข้ามาในห้องได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง"บอสคะ นาราขออนุญาตเข้าไปได้ไหมคะ""เข้ามาสิ" โดยพอเธอตอบไป ก็มานั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง และประตูที่ปิดอยู่ก็ถูกดันเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างเลขาสาว"มีอะไร" เธอหยิบเอกสารที่วางอยู่ขึ้นมาอ่าน"มีคนต้องการพบบอสค่ะ""ฉันบอกแล้วไง ว่าวันนี้ไม่ต้องการพบใครแล้ว" เพราะก่อนที่จะเข้ามาในห้องเธอเพิ่งบอกเลขาของตัวเองไปเองว่าไม่ต้องการพบใครแล้ว"ดิฉันให้พนักงานบอกเขาแล้วนะคะ แต่เขาบอกว่ามีธุระด่วนที่จะคุยกับบอสจริง ๆ""เขาได้บอกไหมว่าชื่ออะไร""ปราชญ์ปริญค่ะ""ชื่อไม่คุ้นเลย แต่ก็ให้เขาขึ้นมา" เรนนี่ตอบผ่าน ๆ เลขาสาวคนสนิทก็เดินออกไป ส่วนเธอก็นั่งอ่านงานของตัวเองต่อแอด...นั่งอ่านงานสักพักประตูที่ปิดอยู่ก็ถูกดันเปิดเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มแปลกหน้า ที่สวมใส่ด้วยเสื้อช็อปสีแดงของมหาลัยเอกชนชื่อดัง"มีอะไรคะ ทำไมถึงบอกว่ามีธุระด่วนต้องการพบฉัน""พี่จำผมไม่ได้เหรอครับ""เอ่อ... เราเคยเจอกันด้วยเหรอ ฉันไม่คุ้นหน้านายนะ" อยู่ดี ๆ ก็เข้ามาเรียกเธอว่าพี่ แถมบอกว่าเธอจำเขาไม่ได้อีก อะไรวะเนี่ย เพิ่งเจอกันครั

"เป็นยังไง คุ้นหน้าผมขึ้นไหมครับ"หลังจากที่เด็กหนุ่มด้านหน้าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้น อยู่ดี ๆ เธอก็รู้สึกคุ้นหน้าเขาขึ้นมา พร้อมกับอาการเห่อร้อนที่หน้า แล้วพูดอะไรไม่ออก"ตกลงจะรับผิดชอบผมยังไงครับ พี่คนสวย" ชายหนุ่มพูดแล้วยิ้ม “พี่คนสวยครับ”"ระ...รับผิดชอบอะไร ก็ฉันทิ้งเงินไว้ให้แล้วหมื่นนึงไม่เห็นหรือไง" เพราะถึงเราสองคนเอากันจริง เธอก็ไม่ได้เอากับเขาฟรี ๆ ยังมีเงินที่ทิ้งไว้ให้ตั้งหมื่นนึง เป็นค่าตัว ยังต้องการให้รับผิดชอบอะไรอีกด้วย ให้ตายเถอะไอ้เด็กบ้านี่"หล่อ เพอร์เฟ็กต์แบบผม มีค่าคืนละหมื่นเองเหรอ มันไม่น้อยไปหน่อยเหรอครับ""ที่นายถ่อสังขารมาถึงนี่ คืออยากได้เพิ่มใช่ไหม งะ...อื้ออ" เรนนี่ที่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเด็กหนุ่มดึงเข้าไปจูบ ซึ่งเธอที่ตกใจมาก รีบใช้มือผลักอีกฝ่ายออก "นะ...นายมาจูบฉันทำไม""ก็ปากพี่มันน่าจูบเองนี่ ผมเลยอดใจไม่ไหว” ปราชญ์ใช้มือเช็ดคราบน้ำลายออกจากริมฝีปาก“ไอ้บ้า ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่น่าปล่อยให้นายเข้ามาเลย""พี่เรนครับ""ออกไปสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรเรียกให้รปภ. ขึ้นมาลากนายออกไป”“อยากทำอะไรก็ทำ ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะถ้าพ

หลายชั่วโมงต่อมา...เรนนี่เข้ามาในห้องอาหารของโรงแรมหรู ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายที่ผู้เป็นพ่อแจ้งกับเธอไว้ หญิงสาวเดินเข้ามาภายในห้องอาหารก็มีพนักงานเข้ามาต้อนรับ"สวัสดีค่ะ ได้จองไว้ไหมคะ""ละอองฝน""คุณละอองฝนนะคะ เชิญทางด้านนี้ค่ะ" เธอก็เดินตามพนักงานมายังโต๊ะหนึ่งที่แยกออกมาเป็นแบบส่วนตัว โดยพอมาถึง เธอก็มานั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอคู่เดทของตัวเอง"ไม่ทราบว่าจะรับเครื่องดื่มเลยไหมคะ""เอาไวน์มาสักขวดค่ะ""สักครู่นะคะ" พนักงานสาวก็เดินออกไป ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับมือที่ถือขวดไวน์ที่เธอสั่ง"ขอบคุณนะคะ" พอพนักงานมาถึงก็จัดการรินไวน์ให้กับเธอ ซึ่งเธอก็เอ่ยขอบคุณไปตามมารยาทพรึบ!หลังจากที่นั่งจิบไวน์ไปได้สักพัก เรนนี่ก็รู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ด้านหลัง จึงขยับตัวหันหลังมาดู แต่ก็ต้องตกใจมือไม้สั่นรีบวางแก้วไวน์ลง เพราะคนที่อยู่ด้านข้างดันเป็นคนที่เพิ่งเจอเธอเมื่อหลายชั่วโมงก่อนที่จะมาที่นี่"มะ...มาได้ยังไง""ผมก็ต้องขับรถมาสิครับ" ปราชญ์ตอบอย่างอารมณ์ดี แล้วเดินมานั่งที่ว่างตรงข้ามหญิงสาว"จะไปไหนก็ไปเลยนะ เป็นโรคจิตเหรอ ตามฉันไปทุกที่เลย""จะบอกว่าเป็นโรคจิตก็ได้ ผมยอมรับ""ออกไปเลยนะ"