All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวลงสู่ชั้นใต้ดินที่คุ้นตา... แต่มันไม่ใช่คอนโดมิเนียม ป้ายไฟวิบวับที่ทางเข้าเขียนว่า ONYX CIUB จีน่าขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองคนขับด้วยความสงสัย “เฮีย... นี่มันคลับไม่ใช่เหรอคะ?” “ใช่ครับ” อัคนีตอบเสียงนุ่ม จอดรถเข้าซองอย่างชำนาญ “ถึงแล้ว... รังรักแห่งใหม่ของเรา” “รังรักของเรา” จีน่าทวนคำงงๆ “ที่คลับเนี่ยนะ” “ตามมาเถอะน่า” เขาจูงมือเธอเดินไปที่ลิฟต์ตัวในสุดที่ซ่อนอยู่หลังประตูกระจกทึบ ลิฟต์ตัวนี้ไม่มีปุ่มตัวเลข มีแค่ช่องเสียบคีย์การ์ดและปุ่มเดียวที่เขียนว่า ‘PH’ อัคนีแตะคีย์การ์ด ประตูลิฟต์เปิดออก เขาพาเธอเข้าไปแล้วกดปุ่มนั้น ตัวเลขดิจิทัลพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว... ชั้น 10... ชั้น 20... จนถึงชั้นบนสุด ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดกว้างออก... และวินาทีนั้น โลกของจีน่าก็เหมือนหยุดหมุน ภาพตรงหน้าคือเพนต์เฮาส์สุดหรูที่กินพื้นที่ทั้งชั้น ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอไม่ใช่ความสวยงาม มันคือ เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำ ตัวยาวนั่น... และ โซฟาหนังสีเข้ม ตัวใหญ่กลางห้องนั่น... ภาพความทรงจำเลวร้ายในคืนนั้นพุ่งย้อนกลับมาในหัวเหมือนหนังม้วนเก่

“เฮีย... รัก จีน่านะครับ... รักเราคนเดียวนะ... จำคำนี้ไว้ให้ดี” ​คำพูดจากปากอัคนีเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจจีน่า ความโล่งใจอย่างที่สุดถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ ความสับสนและโหยหาที่อัดอั้นมานานระเบิดออกจนเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ​จีน่าขยับตัวทันที พลิกจากท่านั่งตะแคงขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักแกร่งของเขาสองแขนคล้องคอเขาไว้แน่น อัคนีเลิกคิ้ว มือหนารีบคว้าเอวคอดไว้ “เฮ้ย... จีน่า” เขาเสียงพร่า “จะทำอะไรคะ?” จีน่าไม่ตอบ แต่โน้มหน้าเข้าไปใกล้ จมูกชนจมูก แล้วจงใจ บดเบียด กึ่งกลางความสาวที่ชุ่มฉ่ำผ่านกางเกงขาสั้น ลงไปหาเป้ากางเกงที่ตุงแน่นของเขาแบบเน้นๆ “อึก...” อัคนีครางต่ำในลำคอ เผลอบีบก้นงอนเต็มแรง “ยั่วเหรอ... หืม?” “ก็เฮียบอกรักหนู...” เธอกระซิบชิดปากเขา ลมหายใจร้อนผ่าว “รักด้วยปากไม่พอหรอกค่ะ... ต้องทำให้หนูดูด้วย” พูดจบเธอก็ประกบปากจูบทันที ลิ้นเล็กสอดเข้าไปควานหาความหวานอย่างรู้งาน อัคนีจูบตอบอย่างดูดดื่ม ลิ้นพันกันนัวเนียจนเกิดเสียงจูบดังจ๊วบจ๊าบ มือไม้เขาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้จากแผ่นหลังลงมาขยำสะโพกนุ่มอย่างมันมือ แต่แค่นั้นมันยังไม่พอสำหรับจีน่า เธอย

“แฮก... เฮีย... พอ... พอแล้ว...” จีน่าหอบตัวโยน ส่ายหน้าไปมาบนอกกว้าง ขาเรียวที่พาดเอวสอบเริ่มตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง “ไม่ไหว... หนูเหนื่อย... ขาสั่นไปหมดแล้ว...” เธออ้อนเสียงเครือ ซุกหน้าลงกับซอกคอเขาเพื่อหลบสายตา “เหนื่อยได้ไง...” อัคนีก้มลงหอมหัวเธอฟอดใหญ่ ทั้งที่ตัวเองก็เหงื่อท่วม “นี่แค่เงินต้น... ดอกเบี้ยที่ค้างไว้ยังไม่ได้จ่ายเลยนะ” “ดอกเบี้ยอะไร... อื้อ!” จีน่าสะดุ้งเฮือกเมื่ออัคนีเริ่มขยับตัวถอยออก เขาจงใจถอนแก่นกายออกอย่างเชื่องช้า... ให้ส่วนหัวหยักครูดผ่านผนังเนื้อนุ่มที่บวมเป่งจากการใช้งาน รูดผ่านปากทางคับแคบออกมาทีละนิด “ซี๊ด... จีน่า... อย่าขมิบ... เฮียจะเอาออกยาก...” “ก็มัน... อื้อ... มันเสียวนี่...” จีน่ารู้สึกโหวงวูบในท้องน้อย น้ำรักไหลย้อนออกมาตามเรียวขาขาว อัคนีมองภาพนั้นด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วช้อนร่างบางขึ้นอุ้มทันที “ว้าย! เฮียจะไปไหนคะ” จีน่ารีบคว้าคอเขาไว้แน่น “ย้ายที่...” อัคนียักคิ้ว “โซฟามันแคบ... เอาไว้ลงโทษเด็กดื้อเฉยๆ” เขาพาเธอเดินดุ่มๆ ตรงไปที่บันไดวนกลางห้อง “แต่เมียเฮีย... ต้องนอนบนเตียงเฮียเท่านั้น” แก้มจีน่าร้อนผ่าว เธอซุกหน

ครืด... ครืด... ครืด... เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นสะเทือนทำลายความเงียบสงบยามเช้า อัคนีขมวดคิ้วมุ่น ทั้งที่ปากยังคลอเคลียอยู่กับซอกคอหอมกรุ่นของจีน่า “ใครโทรมาขัดจังหวะแต่เช้าวะ...” เขาบ่นงึมงำอย่างหงุดหงิด ตั้งท่าจะเมินเฉย ครืด... ครืด... แต่เสียงสั่นยังคงดังต่อเนื่องเหมือนรู้ว่าเจ้าของเครื่องตื่นแล้ว อัคนีถอนหายใจยาวผละหน้าออกจากอกนุ่มนิ่ม เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มาดูอย่างเสียไม่ได้ ชื่อ ‘ธาม’ โชว์อยู่บนหน้าจอ สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม อัคนีดีดตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มเลื่อนลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ จากฝีมือจีน่าเมื่อคืน เขากดรับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและเยือกเย็นจนคนข้างๆ รู้สึกได้ “ว่าไง” จีน่านอนมองแผ่นหลังเขาเงียบๆ รู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมา... รังสีที่ไม่ใช่ เฮียอัค คนเมื่อกี้ (“ไอ้แก่ทางใต้นั่น... มันเล่นไม่ซื่อว่ะ ไอ้เจ๋ง”) เสียงร้อนรนของธามดังลอดออกมา “อะไรนะ!?” เสียงอัคนีเข้มขึ้นทันที ดวงตาวาวโรจน์ “หมายความว่าไงที่มันจะพลิกขั้ว มันลืมไปแล้วเหรอวะว่าใครอุ้มหัวมันขึ้นม

ฟู่ว... ควันบุหรี่สีเทาลอยคละคลุ้งในห้องใต้ดินอับชื้น กลิ่นสนิมเหล็ก กลิ่นเหล้าราคาถูก และกลิ่นความตายอบอวลไปทั่ว อัคนีนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กสนิมเขรอะ เสื้อเชิ้ตราคาแพงพับแขนขึ้นลวกๆ มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกข้างคีบบุหรี่ที่มอดไหม้ไปเกือบครึ่ง ตรงหน้าเขาคือธาม เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนคนสำคัญ ที่กำลังโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเหล็กเสียงดัง ปึก! “ไอ้ สจ. สมชาย...” ธามเอ่ยชื่อเป้าหมายด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “มันคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ เงินเดือนที่มึงส่งไปให้มันแดกคงไม่พอ ถึงได้กล้าหันไปเลียตีนไอ้พวกกลุ่มทุนสิงคโปร์” “หมามันก็ต้องวิ่งหาเจ้าของที่ให้ข้าวเยอะกว่า เป็นธรรมดา” อัคนียกแก้วเหล้าขึ้นจิบ สีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว “ที่กูสงสัยคือ... มันไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าจับคนของกูไปต่อรอง” “คนของเรายังติดต่อไม่ได้เลย” ธามหน้าเครียด “ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง” “มันไม่กล้าฆ่าหรอก” อัคนีสวนทันที “ไอ้สมชายมันขี้ขลาด... มันแค่จับไว้ขู่กู... หวังจะโก่งราคา” “แล้วของที่ฮ่องกงล่ะ?” ธามเปลี่ยนเรื่อง “เส้นทางนั้นรั่วได้ยังไง? เราใช้มาตั้งหลายปีไม่เคยพลาด” อัคนีไม่ตอบ แต่เอื้อมมือไปห