บำเรอรักนายมาเฟีย

เสียงดนตรีดังกระหึ่ม จนพื้นสั่นสะเทือนแสงไฟวิบวับสีหลากสีสาดส่ายไปมา ตัดกับความมืดสลัวของ ONYX Club สถานบันเทิงระดับไฮเอนด์ที่เปรียบเสมือนสนามเด็กเล่นของเหล่าอภิสิทธิ์ชน เงินสำหรับคนพวกนั้นคงเป็นเพียงเศษกระดาษที่ใช้ซื้อความสำราญชั่วข้ามคืน แต่สำหรับ จีน่า มันคือค่าเทอม ค่าหอพัก และค่าใช้จ่ายจิปาถะที่ประทังชีวิตนักศึกษาสาวต่างจังหวัดอย่างเธอไปได้อีกเป็นเดือน หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำรัดรูปซึ่งเป็นชุดของพนักงานเสิร์ฟเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นมิตรและเป็นมืออาชีพที่สุด เธอเกลียดเสียงอึกทึก เกลียดกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมบุหรี่ที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แต่ค่าตอบแทนที่นี่มันหอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธได้ โดยเฉพาะ เงินติ๊บ ที่ร่ำลือกันว่าคืนเดียวอาจมากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของงานพาร์ทไทม์ทั่วไป “น้องสาว โต๊ะ 12 ขอแชมเปญเพิ่มอีกขวดนะ” เสียงเรียกห้วนๆ ดังขึ้นจากผู้จัดการร้าน “ได้ค่ะพี่! กำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” จีน่ารับคำ ขยับถาดในมือแล้วเดินไปยังโต๊ะวีไอพีมุมในสุด กลุ่มชายวัยกลางคนในชุดสูทแบรนด์เนมนั่งอยู่รอบโต๊ะ บนนั้นเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้าราคาแพงลิ่ว สายตาหื่นกระหายของหนึ่งในนั้นจ้อง

คำขู่ของอัคนียังก้องอยู่ในหู จีน่าก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกคอ ภาพยายที่กำลังยิ้มรอความสำเร็จของเธอแวบเข้ามาในหัว... ไม่ได้... จะให้ยายรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอสูดหายใจลึกๆ ครั้งสุดท้ายแล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งถือแก้วเหล้ารอคำตอบอยู่ แล้วขยับปากพูดเสียงเบาหวิว “ตกลงค่ะ...” อัคนีเลิกคิ้ว แกล้งทำเป็นเอียงหูฟัง “อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน” จีน่าเม้มปากแน่น รู้ว่าเขาจงใจแกล้ง แต่ก็ไม่มีทางเลือก “หนูบอกว่า... ตกลงค่ะ หนูจะทำงานใช้หนี้ให้คุณ” “ดี” เขาตอบรับสั้นๆ มุมปากกระตุกยิ้มนิดเดียวแบบที่ดูไม่ออกว่าพอใจหรือสมเพช “ว่าง่ายๆ แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย” เขาวางแก้วลง แล้วตบเบาๆ ที่เบาะโซฟาข้างตัว “มานั่งนี่” จีน่าตัวแข็งทื่อ ส่ายหน้าเบาๆ “คุย... คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะ” “ฉันสั่งให้มานั่ง” เสียงเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันกดต่ำจนน่ากลัว “หรือต้องให้ฉันเดินไปลากมา” จีน่าสะดุ้ง ขาที่สั่นพั่บๆ ยอมก้าวไปหาเขาอย่างจำยอม เธอค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งที่ขอบโซฟา พยายามเว้นที่ว่างตรงกลางไว้ให้มากที่สุด นั่งตัวลีบจนแทบจะสิงเข้าไปในพนักพิง อัคนีเหลือบมองท่าทางร

ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นเหล้านิดๆ เป่ารดลงบนริมฝีปากจีน่าจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า สายตาของอัคนีที่มองมามันชัดเจนว่าเขาเอาจริงและคงไม่หยุดแค่การขู่ สมองจีน่าตื้อไปหมด ความกลัววิ่งพล่านจนมือเย็นเฉียบ จีน่าเช็ดน้ำตาป้อยๆ เอาไงดีวะจีน่า... ขืนปล่อยไปตามน้ำมีหวังเสร็จแน่! เสียงในหัวตะโกนสั่งให้ทำอะไรสักอย่าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด แทนที่จะผลักเขาออก หรือเบือนหน้าหนีเหมือนที่ใจอยากทำ... เธอกลับเลือกทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังตกใจ มือเล็กที่สั่นระริกค่อยๆ ยกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะโอบรอบลำคอของเขาไว้ อัคนีชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันที เขาดึงหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ “ทำอะไร?” เขาถามเสียงห้วน จีน่าไม่ตอบ แต่กลั้นใจขยับตัวบนตักเขา ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ซ่อนสายตาตื่นตระหนกไว้แนบกับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายตีเข้าจมูกจนใจเต้นรัว “คุณอัคนีคะ...” “ว่าไง ลูกไม้ตื้นๆ นี่คิดจะทำอะไรหืมม” “พรุ่งนี้...พรุ่งนี้... ค่อยทำได้มั้ยค้าา” อัคนีนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “เลื่อนนัดคิดว่าฉันเป็นลูกค้าท

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามกระหึ่มก่อนจะพุ่งตัวออกไป ทิ้งให้ฝุ่นตลบอบอวลอยู่หน้าหอพักเก่าๆ จีน่ายืนมองท้ายรถคันหรูที่หายลับไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันไปเห็นป้าข้างห้องที่เปิดประตูออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แฟนเหรอหนูจีน่า รวยจังเลยนะ” ป้าถามเสียงดัง ท่าทางตาลุกวาว จีน่าฝืนยิ้มแห้งๆ “เปล่าค่ะป้า เจ้านายน่ะค่ะ” เธอตัดบทแค่นั้นแล้วรีบจ้ำอ้าวเดินหนีขึ้นตึก ไม่อยากตอบคำถามใครทั้งนั้น หัวใจมันหน่วงๆ พิกล คำพูดของอัคนีเมื่อกี้ยังวนเวียนอยู่ในหัว ‘สภาพแบบนี้อยู่เข้าไปได้ยังไง’ “เหอะ...ก็เพราะไม่มีเงินไง... ถามแปลกๆ” เธอไม่มีเวลามานั่งน้อยใจโชคชะตา จีน่ารีบคว้ากระเป๋าหนังสือ ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาอีกครั้ง ขอบตาที่บวมช้ำถูกกลบด้วยคอนซีลเลอร์จนเนียนกริบ “สู้สิคะจีน่า... วันนี้มีสอบนะ” เธอตบแก้มตัวเองเบาๆ สองทีเพื่อเรียกสติ แล้วรีบวิ่งลงจากหอเพื่อไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ให้ทันเวลา มหาวิทยาลัย K “เหลือเวลาอีก 5 นาทีครับนักศึกษา” เสียงอาจารย์คุมสอบประกาศหน้าห้อง ทำเอาปากกาในมือจีน่าชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เหงื่อซึมตามไรผมทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ ข้อนี้ตอบอะ

“ไม่ต้องกลัวหรอกเด็กดี...เดี๋ยวเธอก็รู้เอง ว่ามันเข้าได้... หรือไม่ได้” สิ้นเสียงกระซิบของอัคนีไม่รอให้จีน่าได้ตั้งคำถามอะไรอีก เขาโน้มใบหน้าลงมาปิดปากเธอทันที บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงเพื่อลบความหวาดกลัวในแววตาคู่นั้น “อื้อ!” จีน่าร้องประท้วงในลำคอ ร่างกายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกจู่โจม ลิ้นร้อนชื้นของเขาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างชำนาญ กวาดต้อนความหวานและไล่ต้อนลิ้นเล็กๆ ที่พยายามหลบหนี เขาดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ สลับกับขบเม้มเบาๆ เหมือนกำลังชิมขนมหวานรสโปรด จีน่าที่ตอนแรกยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว เริ่มเข่าอ่อนยวบยาบ มือไม้ที่กำเสื้อเชิ้ตเขาแน่นเริ่มคลายออก เปลี่ยนเป็นเกาะไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึดกันล้ม สมองที่เคยขาวโพลนเพราะความกลัวเรื่องขนาดของเขา เริ่มถูกแทนที่ด้วยความมึนงงจากรสจูบที่ร้อนแรงจนแทบละลาย เมื่อเห็นว่าเหยื่อเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม อัคนีก็ถอนริมฝีปากออกช้าๆ เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจนาน รวบเอวบางไว้แน่นแล้วออกแรงยกเพียงนิดเดียว พรึ่บ! “ว้าย!” จีน่าอุทานลั่นเมื่อจู่ๆ เท้าก็ลอยพ้นพื้น เธอรีบตวัดแขนกอดคอเขาทันทีด้วยความตกใจ “จะ... จะพาหนูไปไหนคะ” “ไปที่ที่สบาย