บำเรอรักนายมาเฟีย

เสียงดนตรีดังกระหึ่ม จนพื้นสั่นสะเทือนแสงไฟวิบวับสีหลากสีสาดส่ายไปมา ตัดกับความมืดสลัวของ ONYX Club สถานบันเทิงระดับไฮเอนด์ที่เปรียบเสมือนสนามเด็กเล่นของเหล่าอภิสิทธิ์ชน เงินสำหรับคนพวกนั้นคงเป็นเพียงเศษกระดาษที่ใช้ซื้อความสำราญชั่วข้ามคืน แต่สำหรับ จีน่า มันคือค่าเทอม ค่าหอพัก และค่าใช้จ่ายจิปาถะที่ประทังชีวิตนักศึกษาสาวต่างจังหวัดอย่างเธอไปได้อีกเป็นเดือน

หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำรัดรูปซึ่งเป็นชุดของพนักงานเสิร์ฟเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นมิตรและเป็นมืออาชีพที่สุด เธอเกลียดเสียงอึกทึก เกลียดกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมบุหรี่ที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แต่ค่าตอบแทนที่นี่มันหอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธได้ โดยเฉพาะ เงินติ๊บ ที่ร่ำลือกันว่าคืนเดียวอาจมากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของงานพาร์ทไทม์ทั่วไป

“น้องสาว โต๊ะ 12 ขอแชมเปญเพิ่มอีกขวดนะ” เสียงเรียกห้วนๆ ดังขึ้นจากผู้จัดการร้าน

“ได้ค่ะพี่! กำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” จีน่ารับคำ ขยับถาดในมือแล้วเดินไปยังโต๊ะวีไอพีมุมในสุด

กลุ่มชายวัยกลางคนในชุดสูทแบรนด์เนมนั่งอยู่รอบโต๊ะ บนนั้นเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้าราคาแพงลิ่ว สายตาหื่นกระหายของหนึ่งในนั้นจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ปิดบัง ตั้งแต่ช่วงอกที่ล้นทะลักออกมาตามดีไซน์ของชุด ไปจนถึงเรียวขาขาวภายใต้เดรสสั้นกุด จีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองเหยื่อที่กำลังถูกฝูงหมาป่าจ้องตะครุบ

“มาแล้วเหรอจ๊ะคนสวย” ชายพุงพลุ้ยที่มีนาฬิกาทองฝังเพชรบนข้อมือเอ่ยทัก รอยยิ้มของเขาทำให้จีน่าอยากจะเบือนหน้าหนี

จีน่าฝืนยิ้มหวาน รินแชมเปญลงในแก้วทรงสูงอย่างคล่องแคล่ว พยายามทำตัวให้เหมือนอากาศธาตุ แต่ดูเหมือนว่าคืนนี้โชคจะไม่เข้าข้างเธอ

หมับ!

ฝ่ามือหยาบกร้านและชื้นเหงื่อตะปบลงบนบั้นท้ายของเธอเต็มๆ พร้อมกับออกแรงบีบเคล้นอย่างจาบจ้วง

จีน่าสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยงและความตื่นตระหนก ถาดในมือเกือบจะร่วงหล่น โลกของเธอเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

“ปล่อยดิฉันนะคะ!” เธอพูดเสียงแข็ง พยายามขยับตัวหนี แต่กลับถูกรวบเอวเข้าไปใกล้

“โธ่คนสวย อย่าเล่นไปเลยน่า คืนนี้ไปต่อกับพี่มั้ยจ๊ะ รับรองว่าให้ติ๊บหนักกว่าที่ได้จากทั้งร้านรวมกันอีก” เขากระซิบข้างหู ลมหายใจเหม็นกลิ่นเหล้าทำให้เธอแทบสำลัก

ในหัวของจีน่าขาวโพลน ความกลัวและความโกรธตีรวนกันจนปวดหนึบ เธอจะกรีดร้องโวยวายก็ไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงการตกงานและอาจจะต้องเจอกับปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม เธอต้องใช้สติ ต้องมีไหวพริบ

หญิงสาวเหลือบไปเห็นแก้วไวน์แดงที่เกือบหมดของชายอีกคนบนโต๊ะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แผนการเอาตัวรอดก็ผุดขึ้นมาในหัว

“อุ๊ย!”

จีน่าแสร้งทำเป็นสะดุดขาตัวเอง โผเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ใช้จังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลุดจากการเกาะกุม พร้อมกับบังเอิญปัดมือไปโดนแก้วไวน์ใบนั้นพอดี

ซ่า!

ไวน์แดงที่เหลืออยู่ก้นแก้วสาดกระจายใส่เป้ากางเกงสีครีมของชายหื่นกามคนนั้นเต็มๆ

“เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!” ชายหื่นกามตะโกนลั่น ผละมือจากเอวเธอทันทีเมื่อไวน์แดงสาดกระจายใส่เป้ากางเกงเต็มๆ “กางเกงกู”

“ขอโทษค่ะ! หนูขอโทษค่ะ!” จีน่ายกมือไหว้ปลกๆ แต่เสียงดังฟังชัด “พอดีเมื่อกี้คุณลูกค้า ดึง หนู... หนูเลยเสียหลักน่ะค่ะ”

เพื่อนร่วมโต๊ะเริ่มส่งเสียงแซว “ไอ้นี่ มือไวแล้วซวยว่ะ”

ชายคนนั้นหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

“เดี๋ยวหนูไปเอาผ้ามาเช็ดให้นะคะ” จีน่าตัดบท รีบจ้ำอ้าวหนีออกมาทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด เธอต้องรีบไปหลังร้าน

“ชิ! ซวยจริงโว้ย!” เขาทำได้แค่สบถอย่างหัวเสีย แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเธอต่อหน้าคนเยอะ

เธอต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปตั้งสติที่หลังร้านสักครู่...

หญิงสาวมัวแต่จมอยู่กับความคิดและความรู้สึกของตัวเอง ดวงตาที่พร่ามัวจากความตื่นตระหนกมองไม่เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของโถงทางเดินซึ่งเป็นเขตส่วนตัว

ด้วยความรีบร้อน เธอเลี้ยวพ้นมุมตึกโดยไม่ทันดูทาง

ปึก!

แรงปะทะทำให้ร่างของเธอกระดอนกลับ ถาดในมือเอียงวูบ ขวดไวน์แดงราคาแพงที่เพิ่งเบิกมาหลุดมือลอยคว้าง

เพล้ง!

ไวน์สีเลือดสาดกระเซ็นใส่เสื้อเชิ้ตขาวและสูทหรูของชายร่างสูงที่เธอมองไม่เห็นหน้าเต็มๆ ตา ทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบทันทีราวกับปิดสวิตช์

จีน่ายืนตัวแข็ง หน้าซีดเผือด ค่อยๆ เงยหน้ามอง... และเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น เธอก็แทบลืมหายใจ

ชายหนุ่มก้มลงมองคราบไวน์บนอกเสื้อ นิ่ง... จนน่ากลัว เขาค่อยๆ ปลดกระดุมสูทส่งให้ลูกน้องด้านหลัง แล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ

“...”

จีน่าตัวแข็งทื่อ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงที่บัดนี้อาบไปด้วยไวน์ ‘Romanée-Conti’ ปีล่าสุด...ไวน์ที่ราคาขวดหนึ่งแพงกว่าค่าเทอมสี่ปีของเธอรวมกันซะอีก

​วินาทีนั้น จีน่าจำได้ทันที เขาคือ อัคนี เจ้าของอาณาจักรสีเทาแห่งนี้ ผู้ชายที่อันตรายที่สุดในย่านราตรี

ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

“ขะ... ขอ... ขอโทษค่ะ... ดิ... ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำพูด แข้งขาสั่นพั่บๆ จนแทบจะยืนไม่อยู่ อยากจะทรุดลงไปกับพื้นให้มันรู้แล้วรู้รอด

อัคนีไม่ตอบ เขายังคงจ้องเธอเขม็ง ราวกับกำลังประเมินค่าความเสียหายและ...ประเมินค่าตัวเธอไปพร้อมๆ กัน

“เธอรู้ราคาไวน์ขวดนี้ไหม?”

​จีน่าส่ายหน้าหน้าซีด “...”

​“แล้วรู้ราคาชุดที่ฉันใส่อยู่รึเปล่า?”

​“...” น้ำตาเธอเริ่มคลอเบ้า

​อัคนีกระตุกยิ้มมุมปาก “รวมกันแล้ว... น่าจะแพงกว่าชีวิตเธอทั้งชีวิต”

​“ฮึก... ดิฉัน... ดิฉันจะหาเงินมาใช้คืนให้นะคะ” เธอละล่ำละลักบอก

​มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา

“เงินเธอ... ฉันไม่ต้องการ”

​“คะ...?”

​เขาโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจเป่ารดแก้ม กระซิบเสียงพร่าที่ทำให้ขนอ่อนลุกชัน

“แต่ความผิด... มันต้องมีคนชดใช้” สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าเธอราวกับตีมูลค่าสินค้า “และดูเหมือนเธอจะมีอย่างอื่น... ที่พอจะเอามาขัดดอกหนี้ก้อนนี้ได้นะ”