เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเสิ่นเย่าก็เริ่มอึกอักอยู่ในลำคอ มีแรงกระตุ้นให้อยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งในยามปกติ นางมักจะแสร้งทำเป็นคนไม่ใส่ใจอะไร แต่ความจริงแล้วนางเศร้าเสียใจ และคิดถึงพวกเขามากจริง ๆต่อมา เสิ่นเย่าก็ค่อย ๆ เข้าใจบางเรื่อง เช่น ทำไมนางถึงวิ่งไล่ตามเซี่ยจิ่งชูไม่เลิก?บางที นางอาจจะเคยชอบเขาจริง ๆหรือบางที เซี่ยจิ่งชูอาจเป็นเพียงทางลัด ให้นางหลีกหนีจากความเจ็บปวดของการคิดถึงก็ได้เสิ่นเย่าพยายามอย่างสุดความสามารถ กลืนเสียงร้องไห้ลงไปและพูดต่อเบา ๆ "ตอนนี้ ลูกก็รอเพียงให้องค์ชายจิ้งตื่นขึ้นมาเท่านั้น ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ลูกก็เต็มใจที่จะรอ"หลังจากจุดธูปแล้ว เสิ่นเย่าก็ก้มกราบเมื่อเดินออกจากศาลบรรพบุรุษ นางไม่คาดคิดว่าเซี่ยจิ่งชูและเซี่ยฉางโย่วจะยังไม่ไปไหนดังนั้น คำพูดที่นางพูดอยู่ในนั้น พวกเขาก็คงได้ยินทั้งหมดใช่หรือไม่?"ท่านอาสะใภ้ ไปโรงเตี๊ยมเชียนเว่ยด้วยกันไหมพ่ะย่ะค่ะ?"เซี่ยฉางโย่วเข้ามาเชิญชวนเสิ่นเย่าอย่างกระตือรือร้น "ข้ากับท่านพี่องค์รัชทายาทตั้งใจจะไปทานอาหารเช้าที่นั่น พวกเราสามคนไปด้วยกันดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?"เสิ่นเย่าส่ายหน้าโดยไม่คิด "ไม่ไปแล้วล่ะ
Ler mais
FAZER LOGIN
