All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 91 - Chapter 100

VALERIA FUENTES POV "Pwede bang dito na lang ako mag stay sa kwarto ng mga bata?" seryosong tanong ko kay Carlos. Iniwan namin ang matandang si Lolo Santiago sa living room at sabay-sabay kaming umakyat dito sa second floor ng bahay para daw makapagpahinga na muna habang inihahanda ang mga pagkain namin. Kaya lang, habang paakyat kami, biglang sumagi sa isipan ko kung saan ba ang magiging kwarto ko? "Bakit doon? Makukulit ang mga bata at baka hindi ka makapagpahinga kapag buong oras kasama mo sila. Isa pa, may sarili naman tayong silid ah?" seryosong sagot naman ni Carlos sa akin. Kaagad naman akong napahinto sa paghakbang. Seryosong tinitigan si Carlos sa mga mata bago ako seryosong nagsalita "Hindi! HIndi pwede! Kung hindi mo ako mabigyan ng solo na kwarto, babalik na lang siguro ako ng bahay ampunan." "Valeria...ano ka ba? Noong bago ka nawala, sanay kang magkasama tayo sa kwarto. Kaya nga nabuo ang kambal eh. Kasi nga, may----- "Noon iyun...pero iba na ngayun. H

VALERIA FUENTES POV Sa buong oras ng pagkain ng dinner, mga boses ng kambal ang umaalingawngaw sa buong paligid. Halatang masaya talaga sila sa presensya ko kaya ka naman kahit papaano, naging panatag din ang kalooban ko Pagkatapos kumain ng kambal, kaagad na din silang inasikaso ng kanilang mga Yaya's. Pagkatapos kong kumain, magalang na din akong nagpalam sa mag-lolo na Carlos at Lolo Santiago. Kanina pa walang imik ang dalawa at mukhang may silent war yata na namamagitan sa dalawa. "Maraming salamat po sa masarap na hapunan. Busog na po ako, mauna na po ako sa inyo." magalang kong wika. Kaagad na nag-angat na tingin si Carlos at direktang tumitig sa akin sabay ngiti "Sure..good night, Valeria." malumanay ang boses na wika nito. Tumango naman ako at tuluyan na akong naglakad palabas ng pintuan ng dining room. "Carlos, talaga bang wala siyang maalala?" hindi pa ako tuluyang nakakalabas ng dining room, narinig ko na ang seryosong boses ni Lolo Santiago. Alam kong patungko

VALERIA FUENTES POV NAGPASYA akong maligo na muna bago ko isinuot ang yellow dress na ibinigay sa akin ng anak ko kanina. Nang tuluyan ko na iyung maisuot ako, hindi ako makapaniwala sa aking nakita. Habang nakaharap ako sa salamin, para bang ibang tao na ang nakikita ko Hindi na ang dating Valeria na manang kung manamit. Sa nakalipas na limang taon na pananatili ko sa bahay ampunan, nasanay na akong magsuot ng maluwang na t-shirts at palda. Conservative na pananamit at ngayung suot ko na itong sleeveless dress, feeling ko tuloy ngayun, kulang ang damit ko kahit na hindi naman sana masagwa tingnan Although, lagpas tuhod ang haba pero naiilang pa rin ako. Para kasing kulang ang damit ko eh. Siguro dahil hindi ako sanay sa mga ganitong klaseng pananamit kung saan nakikita ang balikat ko at kita din ang binti ko. "Haysst, pero may choice ba ako? Ito ang gusto ng mga bata na isuot ko eh. Kung tatangihan ko naman, baka magampo sa akin." mahina kong bigkas. Naalala ko tuloy ang

VALERIA FUENTES POV Sakay ng kabayo na nakaangkas ako kay Carlos, nakarating kami sa lugar kung saan nakalibing ang aking ama. Pagdating sa lugar kung saan nakalibing ang aking ama, mas lalo na akong napahagulhol ng iyak. Sa mismong harapan ng puntod, para akong nauupos na kandila. Bigla na lang ako napaluhod habang ang dalawa kong kamay ay nakatukod sa lupa. "Papa!" tumatangis kong sambit! Dito pala nakalibing ang Papa ko. Mula sa lapida nito, may larawan ito at habang tinititigan ko ang nasabing larawan, mas lalong sumasakit ang kalooban ko "Papa...Papa, patawad po! Patawarin mo ako dahil pati ikaw, nakalimutan ko!" lumuluha kong sambit. " Sinabi ni Carlos na ikaw lang ang naging kakampi ko sa buhay simula noong bata pa ako. Mag-isa mo akong tinaguyod at pinalaki so ibig sabihin, mahal na mahal mo ako? Papa, tulungan niyo po ako. Tulungan niyo pong muling bumalik ang alaala ko!" muli kong sambit. Gamit ang nanginginig kong kamay, hinaplos ko ang larawan nito na nas

VALERIA FUENTES POV 'YES, kasal! Gusto kong ituloy ang plano natin na magpagkasal." nakangiting sagot ni Carlos sa akin. "Bago ka inilayo sa akin ni Leonardo, plano na talaga nating magpakasal after mo manganak. Valeria, sabihin mo sa akin, hindi mo na ba ako mahal? Kahit naman nawalan ka ng alaala, siguro naman maaalala din ako ng puso mo diba?" seryosong tanong nito na labis kong ikinagulat. Wala sa sariling kaagad akong nag-iwas ng tingin dito. Tumitig ako sa malayo at pilit kong pinapakiramdaman kung mahal ko nga ba talaga itong si Carlos. Hindi isang istranghero ang nararamdaman ko para dito kay Carlos. Feeling ko nga matagal na kaming magkakakilala at kung sakaling may relasyon nga kami noon, ibig sabihin, nagmamahalan naman talaga kami? Kaya siguro kakaiba ang nararamdaman ng puso ko sa tuwing kasama ko ito. Lalo na ngayun. Naramdaman ko ang muling paghawak ni Carlos ng kamay nito sa kamay ko at kaagad kong naramdaman ang init na nagmumula sa palad nito. Ang init na iyu