PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita

PROLOGUE

VALERIA FUENTES

“Papa! Mahal ko siya. Mahal na mahal ko si Carlos.” umiiyak kong wika sa aking ama na si Juanico Fuentes.

Patuloy ako sa pagmamakaawa dito na sana huwag nitong saktan ang nobyo ko. Nahuli kasi kami nito ni Carlos na nasa mainit na p********k at natatakot akong baka patayin nito ang boyfriend ko

Mahal ko si Carlos! Mahal na mahal ko ito at hindi ko kayang makitang mapahamak ito nang dahil sa akin.

“Valeria, alam mo naman na mataas ang pangarap ko sa iyo diba? Alam mo naman na mahal na mahal kita pero bakit? Bakit mo nagawang pumatol sa patay-gutom na iyun? Ikakasal ka na kay Wency…ang anak ni Mayor ng Mayor ng bayan na ito at kayo talaga ang bagay.” Galit nitong sigaw sa akin. Nakakuyom ang kamao nito at nagliliyab ang mga mata sa matinding galit

“Pa, alam kong nagkamali ako. Patawad po pero mahal ko siya. Mahal na mahal ko si Carlos.” Umiiyak kong sambit pero parang walang narinig ang aking ama. Bagkos, dinampot nito ang cellphone sa center table at may tinawagan

“Ituloy mo ang plano. Patayin mo ang walang hiya kasama ang mga magulang niya.” Galit nitong bigkas na labis na ikinasindak ng buo kong pagkatao

“No! Nooo! Papa, please! Huwag..huwag! Maawa po kayo kay Carlos.” Umiiyak kong sambit. Napaluhod pa ako sa harapan nito para lang pakingan pero wala eh. Naging bingi si Papa.

Ayaw ako nitong pakingan at ngayun pa lang, labis nang nagdurugo ang puso ko sa naging kinahinatnan sa pagmamahalan naming dalawa ni Carlos.

Mahal ko ang lalaking iyun? Pero bakit ganoon? Bakit palaging kaakibat sa pagmamahalan ng dalawang puso ang hindi pagkakatugma ng istado ng buhay? Langit ako, lupa si Carlos at hindi pabor ang matapobre kong ama sa pagmamahalan naming dalawa ni Carlos.

Wala sa sariling mabilis akong napatayo. Hindi ko alintana ang galit ni Papa at mabilis ang takbo na lumabas ako ng mansion. Hindi pwedeng mapahamak si Carlos. Hindi ako papayag!

Sa kabila ng matinding pagluha at malakas na pag-iyak, nagawa kong sumakay ng kabayo. Dumirecho ako sa kamalig kung saan alam kong doon nakakulong si Carlos at ang mga magulang nito pero huli na. Nadatnan kong nagliliyab na sa apoy ang kamalig at tiyak akong nasa loob si Carlos kasama ang mga magulang nito.

“Hindi! Hindi! Calos..si Carlos! Tulungan niyo siya!!!” umiiyak kong sambit. Akmang susugod sana ako sa naglalagablab ng apoy para sana iligtas si Carlos pero huli na. May biglang humawak sa akin at pakaladkad akong inilayo

“Nahihibang ka na ba? Ha? Valeria? Nasaan ang utak mo?” galit na sigaw ng walang iba kundi ang aking ama.

Patulak akong binitiwan nito kaya naman napaupo ako sa halos putikan. Nakakuyom ang aking kamao at puno ang luha sa mga matang tiningala ko si Papa?

"Paano mo ito nagawa sa kanila Papa? Paano mo nagawang pumatay ng tao?” umiiyak kong sambit. Napansin kong saglit itong natigilan. Napatitig ito sa natutupok ng kamalig bago nagsalita

“Tama lang sa kanila iyan. Tama lang na patayin ang mga kagaya nilang ambisyoso at ambisyosa.” Galit nitong sagot sa akin

Hindi ko naman mapigilan ang mapahagulhol ng iyak. Ngayun ko lang din lubos na nakilala ng tunay ang pinakamamahal kong ama. Akala ko talaga noon, masama lang ang ugali nito pero hindi ko akalain na kaya pala nitong pumatay ng tao masunod lang ang gusto!

“Papa, paano mo nagawa sa kanila ito? Tao lang din sila kagaya natin. Bakit mo kailangan silang paslangin?” umiiyak kong tanong dito.

Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko pagkatapos kong sabihin ang katagang iyun. Wala na akong nagawa pa kundi ang patuloy na napahagulhol ng iyak habang nakatitig sa kamalig na unti-unti nang natutupok ng apoy

Wala nang senyales ng buhay. Ang lalaking labis kong minahal ay pinatay ng sarili kong ama!!!

*****

****

**

*

CHATPER 1

FIVE YEARS LATER

“Senyorita Valeria?” nakangising sambit ng isang lalaking nasa harapan ko. Ang lalaking kahit na isang saglit, never na nawala sa puso at isipan ko.

“CARLOS?” katagang namutawi sa bibig ko pagkatapos kong buksan ang mabigat ng pintuan ng mansion Fuentes. Hindi ko akalain na sa pagkalipas ng mahigit limang taon, muli kong masisilayan ang isang taong hindi ko inaasan na makitang muli.

Ang aking ex-boyfriend na si Carlors Guerrero. Hindi…hindi ko alam kung ex-boyfriend ba dahil wala naman kaming maayos na break-up. Pagkatapos ng isang malagim na trahedya, bigla na lang itong naglaho na parang bula..

“Kumusta ka, Senyorita Valeria?” narinig kong muling bigkas ni Carlos na nasa harapan ko lang.

Wala sa sariling pinakatitigan ko ito at hindi ko mapigilan ang mapailing ng makailang ulit.

Bakit ganoon, bakit ibang iba na si Carlos ngayun? Hindi ko na nakikita dito ang dating Carlos na minahal ko ng sobra.

Ang mga titig nito sa akin ngayun ay nakakakilabot. May halong galit ang mga matatalim nitong mga mata na nakatitig sa akin na labis na nagbigay sa akin ng kakaibang takot at pag-aalala.

“A-ano ang ginagawa mo dito, Carlos? Ano ang kailangan mo?” mahina ang boses na tanong ko dito. Ramdam ko din ang panginginig ng boses ko katunayan na hindi ako kumportable na kaharap siya ngayun.

“Ano ang ginagawa ko dito? Bakit, wala na ba akong karapatan na umapak sa lugar na pag-aari ko na?” nakangiti nitong wika sa akin. Hindi naman ako nakaimik. Naguguluhan akong nakatitig lang sa kanya

“Tingnan mo nga naman ang panahon? Naniniwala na talaga ako na bilog ang mundo dahil sa nakikita ko ngayun, isang lumang manika na gusgusin ka na lang, Senyorita Valeria. Punit-punit at hindi na nakakaakit. Isang basura na dapat nang itapon at hindi dapat panghinayangan.” Muling bigkas ni Carlos na nagbigay sa akin ng kurot sa puso.

Sa mga titig pa lang nito sa akin at sa mga katagang binitiwan nito sa akin ngayun, alam kong hindi na ito ang dating Carlos na minahal ko ng sobra. Marami na ang nabago dito sa paglipas ng panahon.

“Hindi ko maintidihan! Ang akala—ang akala ko wala ka na pero---“naluluha kong sambit. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko na kahit ang pagsasalita ay nahihirapan ako.