All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 61 - Chapter 70

ร้านของซินเหยาขายดิบขายดีมากกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า ทหารที่มาช่วยงานเธอในวันนี้ต้องไปตามสหายมาช่วยอีกสองคน เพราะซินเหยากับเขาไม่สามารถล้างถ้วยชามได้ทันจำนวนลูกค้าที่เข้ามาในวันนี้ ลูกค้าส่วนใหญ่ล้วนแต่เคยได้รับบะหมี่ฟรีจากซินเหยาในช่วงที่เกิดอุทกภัย พวกเขาต่างมากันโดยไม่ได้นัดหมายเพื่อตอบแทนซินเหยา ถึงแม้โต๊ะกับเก้าอี้จะมีไม่พอให้หลายคนนั่ง แต่พวกเขาก็ยังสามารถยืนกินได้อย่างอารมณ์ดี“อื้ม… บะหมี่เถ้าแก่เนี้ยรสชาติดีจริง ๆ ฉันว่าตอนน้ำท่วมกินเข้าไปก็อร่อยแล้ว พอได้มากินตอนที่ร้านเปิดปกติกลับรู้สึกว่าอร่อยมากกว่าหลายเท่าเลยล่ะ” ชาวบ้านคนหนึ่งอดพูดไม่ได้เมื่อกินบะหมี่เข้าไปเสียหลายคำก่อนหน้านี้“ใช่ ๆ ฉันก็ว่าอร่อยมากกว่า ราคาไม่แพงแถมได้เยอะด้วยนะ ครั้งหน้าฉันจะมากินบ่อย ๆ เลยล่ะ เถ้าแก่เนี้ยนี่ก็ใจดีมากเลยนะ ถ้าไม่มีเธอ พวกเราคงหิวตายไปก่อนแล้ว” ชาวบ้านอีกคนที่ยืนกินอยู่ด้วยกั

สี่โมงสิบห้านาที เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทหารเวรรับสายไม่นานก็หันมาเรียกซินเหยาซึ่งนั่งรอมาได้พักใหญ่แล้วพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเห็นเธอเดินมาถึงโต๊ะ เขาก็ลุกขึ้นขอตัวเดินออกไปด้านนอกเพื่อให้ซินเหยามีความเป็นส่วนตัวในการพูดคุย“สวัสดีค่ะ คุณเป็นยังไงบ้าง” ซินเหยาพูดใส่หูโทรศัพท์พร้อมรอยยิ้มบาง เธออยากรู้ไม่น้อยว่าเขาไปเรียนสบายดีไหม เพราะฟู่จิงถิงมักจะทำหน้าตาเคร่งขรึมเวลาอยู่กับคนไม่สนิท เธอจึงกลัวว่าเขาจะเข้ากับคนอื่นได้ยากจนกระทบกับการเรียน“สวัสดีครับ ผมสบายดี คุณล่ะเป็นยังไงบ้างครับ ช่วงน้ำท่วมผมเป็นห่วงคุณมากนะ” ฟู่จิงถิงได้ยินเสียงหวานของซินเหยาก็อดยิ้มใส่โทรศัพท์ไม่ได้“ฉันสบายดีค่ะ คนในหน่วยของคุณช่วยฉันได้มาก ขอบคุณนะคะที่คุณบอกพวกเขาเอาไว้ ตอนนี้ร้านมีลูกค้าเพิ่มขึ้นมากเลยค่ะ” ซินเหยาบอกอย่างอารมณ์ดี

สายวันอาทิตย์ ฟู่จิงถิงต่อสายโทรไปที่หน่วยเพื่อให้คนไปแจ้งซินเหยาว่าต้องรอผลตรวจละเอียดอีกสองสัปดาห์ ซินเหยาที่รู้ข่าวช่วงเที่ยงอดคิดไม่ได้ว่าครั้งนี้ฟู่จิงถิงจะได้พบกับครอบครัวของตัวเองจริง ๆ หรือเปล่า น่าเสียดายที่ชาตินี้ซินเหยาสูญเสียพ่อแม่ไปกับอุบัติเหตุแล้ว เธอจึงอดหวั่นใจไม่ได้ว่าครอบครัวใหม่ของฟู่จิงถิงจะต้อนรับเธอหรือไม่ หลังจากคิดไปคิดมาอยู่นาน ในที่สุดซินเหยาก็ได้แต่ต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม เธอหวังเพียงแค่ว่าฟู่จิงถิงจะไม่ทอดทิ้งเธอง่าย ๆ เพียงเพราะครอบครัวใหม่ไม่ยอมรับการมีอยู่ของเธอที่เป็นเพียงผู้หญิงกำพร้าคนหนึ่ง ช่วงเย็นของวันอาทิตย์ เฟิงจี้ถิงกลับมาถึงค่ายทหารและพูดคุยกับเซี่ยซีเวยถึงเรื่องผลการตรวจเบื้องต้นที่บ้านพักของพวกเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง

“ตอนนี้คงไม่สะดวกครับคุณปู่ เพราะผมมีตำแหน่งอยู่ที่หางโจว การทำเรื่องเปลี่ยนนามสกุลคงต้องไปทำที่นั่นครับ” ฟู่จิงถิงบอกเหตุผลพร้อมรอยยิ้มบาง เขาไม่คิดว่าปู่ของเขาจะรีบร้อนมากถึงขนาดนี้ อีกอย่างฟู่จิงถิงไม่คิดว่าจะสามารถเปลี่ยนนามสกุลที่นี่ได้ง่าย ๆ ด้วย“ไฮ้! มันจะไปยากอะไร แค่หลานบอกมาว่าอยากเปลี่ยนไหมก็พอ ที่เหลือปู่จัดการเอง” เฟิงตี้หลงมีเส้นสายมากมายในเมืองหลวง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มีหรือที่เขาจะทำไม่ได้“จิงถิง เปลี่ยนมาใช้นามสกุลเราเถอะนะลูก พ่อกับแม่จะได้สบายใจ” เฟิงอู่อดบอกลูกชายที่เพิ่งพบหน้าไม่ได้ เขารอมานานมากแล้วที่จะมีลูกชายคนนี้มาสืบทอดธุรกิจ“นั่นสิลูก เชื่อพ่อนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นนามสกุลเรา แม่

กลุ่มของเฟิงอู่ไปถึงชั้นสี่ซึ่งเป็นร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในเวลาต่อมา โจวหงเลือกเข้าร้านโทรศัพท์ที่ใหญ่ที่สุดในชั้นนี้เพื่อความสะดวก“สวัสดีครับคุณลูกค้า สนใจสินค้าชิ้นไหนบอกได้เลยนะครับ” พนักงานขายรีบเข้ามาทักทายตามมารยาท เขาเห็นเสื้อผ้าของเฟิงอู่กับโจวหงเป็นแบรนด์ดังก็รู้ว่าพวกเขามีเงิน“ผมขอดูโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดของร้านคุณหน่อยครับ ผมจะซื้อให้ลูกชายน่ะ” เฟิงอู่บอกด้วยสีหน้าเย็นชา เขาไม่อยากให้ใครดูถูกลูกชายจึงได้แสดงอำนาจออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เชิญตามผมมาทางนี้ครับ” พนักงานขายผายมือและเดินนำไปยังตู้แสดงสินค้าอีกด้านหนึ่ง เมื่อพวกเขาเดินไปถึงหน้าตู้แสดงสินค้า เฟิงอู่กับโจวหงต่างมองดูโทรศัพท์ม