เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร

เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร

last updateآخر تحديث : 2026-04-03
بواسطة:  橙花مستمر
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
لا يكفي التصنيفات
110فصول
7.8Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ซินเหยาตายเพราะถูกครอบครัวสามีรังแก วิญญาณของสายสืบในอนาคตที่มีชื่อเดียวกันได้มาเข้าร่างของเธออย่างปาฏิหาริย์ ซินเหยาคนใหม่จึงตั้งใจจะใช้ร่างกายที่ได้รับมานี้แก้แค้นให้ร่างเดิมและไปคิดบัญชีกับสามีทหารของเธอ

عرض المزيد

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
110 فصول
ถูกรังแก
หมู่บ้านซวงหลิน เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกลจากมณฑลเจ้อเจียงไปทางตะวันตกมากถึงห้าร้อยกิโลเมตร เสียงด่าทอต่อว่าที่ดังอยู่เป็นประจำสร้างความหดหู่ให้เพื่อนบ้านที่ได้ยินไม่น้อย พวกเขาสงสารสะใภ้อย่างซินเหยาที่สุด เพียงแต่ชาวบ้านไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลฟู่ซึ่งมีนิสัยไม่ต่างจากอันธพาลได้ ชาวบ้านจึงทำได้แค่แอบช่วยเหลือซินเหยาอย่างลับ ๆ เท่านั้น“สำออยอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน รีบทำกับข้าวแล้วไปถอนหญ้าในนาให้เสร็จ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องกินข้าว เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ” เหมียนจูแม่สามีของซินเหยาอ้าปากขึ้นก็เอาแต่ด่ามาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแล้ว“รู้แล้วค่ะแม่ ฉันจะรีบทำ” ซินเหยาตอบกลับเสียงสั่น ตอนนี้ร่างกายเธอรู้สึกร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ คงเพราะงานที่เธอต้องทำรับใช้คนตระกูลฟู่มีมากเกินไปจนร่างกายผอมบางของเธอรับไม่ไหวจึงเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ซินเหยาแต่งงานเข้าตระกูลฟู่ เธอกับสามียังไม่ได้เข้าหอด้วยซ้ำ กลับถูกแม่สามีลากให้ฟู่จิงถิงไปเป็นทหารแทนพี่ชายอย่างฟู่หยางเซิง ตอนนี้ผ่านมาสามปีแล้ว ซินเหยายังไม่เคยได้คุยกับคนเป็นสามีเลยแม้แต่คำเดียว ขนาดจดหมายที่เขาส่งมาพร้อมเงินเลี้ยงดูของเธอ แม่สามีก
اقرأ المزيد
ไม่ไหว
ซินเหยาลากร่างที่บาดเจ็บเดินไปยังหน้าเตา เธอหาข้าวที่เหลือในบ้านมาหุงอย่างยากลำบาก ผักและเนื้อที่มีอยู่น้อยนิดในครัวทำให้ซินเหยาไม่มีทางเลือกมากนัก เธอทำแค่ผัดผักใส่เนื้อง่าย ๆ ให้ทุกคนเท่านั้น ไข่ถูกนำมาเจียวเพียงสองฟองตามที่เหมียนจูกำหนดเอาไว้ในอาหารแต่ละมื้อของบ้าน ซินเหยาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะได้กินข้าวในมื้อนี้แต่แรก ด้วยร่างกายที่กำลังเจ็บปวดของซินเหยา เธอใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมงในการทำอาหารกว่าจะเสร็จ ขณะที่กำลังยกอาหารไปให้คนบ้านฟู่ที่ห้องรับแขก ซินเหยาเกือบล้มลงก็หลายครั้ง ถ้าเธอไม่กลัวว่าจะถูกทุบตีอีก ซินเหยาคงประคองร่างไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้ว ฟู่อ้ายโกว ฟู่หยางเซิงและฟู่โหรวมองดูซินเหยาด้วยสายตานิ่งเรียบ พวกเขาเคยชินกับการที่เหมียนจูทำร้ายร่างกายซินเหยามานานแล้ว“วางเสร็จก็ไสหัวไปได้แล้ว คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว ใครใช้ให้แกกลับช้า” เหมียนจูตวาดว่าเสียงดังอย่างหมั่นไส้ไม่หาย เธอเกลียดท่าทางน่าสงสารของซินเหยาจริง ๆซินเหยาทำได้เพียงพยักหน้าและลากร่างบางเดินจากไปเงียบ ๆ เธอกลับเข้าไปในห้องเก็บฟืนเพื่อพักผ่อนหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ตอนนี้ซินเหยาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา
اقرأ المزيد
เปลี่ยนไป
ควับ! พลั่ก! ตุ้บ!“กรี๊ด!!! นังสารเลวซินเหยา แกกล้าเตะฉันเหรอ!” เหมียนจูกรีดร้องอย่างโกรธแค้น“น่ารำคาญจริง ไสหัวไป!!!” ซินเหยาถลึงตาใส่หญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างรังเกียจ“ฉันจะฆ่าแก” เหมียนจูลุกขึ้นมาง้างไม้กวาดขึ้นอีกครั้ง“อยากเจ็บตัวใช่ไหม? ดี!” ซินเหยาทะลึ่งพรวดลุกขึ้นเต็มความสูง ถึงแม้ตอนนี้เธอจะยังไม่หายดี แต่ก็นับว่าร่างใหม่ของเธอเพียงพอที่จะกำราบผู้หญิงตรงหน้าก่อนที่ไม้กวาดจะฟาดถูกร่างของซินเหยา เหมียนจูก็ถูกซินเหยาเตะเข้าที่เอวอย่างจังจนล้มคว่ำลงไปเป็นครั้งที่สอง ซินเหยาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เธอตามเข้าไปตบหน้าเหมียนจูซ้ำอีกหลายครั้งจนหน้าบวมเป็นหัวหมู“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ มาช่วยฉันเร็วเข้า!” เหมียนจูร้องตะโกนเสียงดังเมื่อดูแล้วว่าซินเหยาไม่คิดจะหยุดมือง่าย ๆ ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัวแล้ว
اقرأ المزيد
ขายงาน
“คุณพูดจริงเหรอคะ” หญิงวัยกลางคนยิ้มกว้างออกมา เธอไม่รู้ว่าราคาจะแพงไหมแต่อย่างน้อยหลานของเธอก็จะมีงานทำแล้ว“จริงสิคะ ฉันยังจะพาพวกคุณไปรายงานตัวที่โรงงานด้วยนะคะ” ซินเหยาต้องการทำทุกอย่างให้เรียบร้อยและมั่นใจว่าพวกเขาจะได้เข้าทำงานจริง“ไม่ทราบว่าคุณขายราคาเท่าไหร่เหรอคะ เรามีเงินไม่มากนัก” หญิงวัยกลางคนรีบถามเรื่องสำคัญทันที เธอไม่แน่ใจว่าตำแหน่งงานนี้ทำอะไรและราคาแพงไหม“ตำแหน่งของพ่อแม่ฉันเป็นตำแหน่งจัดซื้อวัสดุค่ะ เงินเดือนที่จะได้รับเดือนละห้าสิบหยวน ฉันขายในราคาตำแหน่งละหนึ่งพันหยวน คุณคิดยังไงคะ” ซินเหยาลองถามราคาที่สูงสุดก่อน เผื่อว่าพวกเขาจะต่อรอง“ป้าครับ ราคามันแพงเกินไปนะครับ ผมกับภรรยารอสมัครงานอื่นก็ได้” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ พวกเขาเป็นเพียงหลานเท่านั้นเลยไม่อยากรบกวนป้า“เฮ้อ อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจสิ ป้าเชื่อว่าพ่อแม่ของเธอต้องอยาก
اقرأ المزيد
จับขโมย
สี่พ่อแม่ลูกยังคงวางแผนการที่จะเดินทางเข้าเมืองเพื่อหาคนแต่งงาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่วันจะเกิดเรื่องขึ้นที่บ้านจนไม่สามารถเดินทางไปทำตามเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ได้ คืนนั้นคนบ้านฟู่ยังคงต้องกินอาหารฝีมือของเหมียนจูเหมือนเคย เพราะไม่สามารถลากซินเหยามาทำงานให้ตัวเองได้สามวันต่อมาเสียงกรีดร้องดังออกมาจากภายในบ้านตระกูลฟู่ต่างจากทุกวัน เหมียนจูที่เตรียมตัวจะนำเงินเก็บพาครอบครัวไปยังเมืองข้าง ๆ เพื่อหาคนแต่งงานให้ลูกชายและลูกสาวต้องตกใจที่เงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวหายไป“เกิดอะไรขึ้น!! ทำไมเสียงดังขนาดนี้!” ฟู่อ้ายโกวรีบเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน“เงิน! เงินเก็บบ้านเราหายไปหมดแล้ว!!!” เหมียนจูตะโกนร้องไห้เสียงดัง“บ้าน่า! คุณเป็นคนรู้ที่เก็บอยู่คนเดียว แล้วเงินมันจะหายไปได้ยังไง” ฟู่อ้ายโกวเองก็ตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าตอนนี้ในบ้านเขาไม่มีเงินเหลืออีกแล้ว
اقرأ المزيد
ไกล่เกลี่ย
“ฉันแน่ใจค่ะป้า ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าไม่ควรถูกเอาเปรียบอีกต่อไป” ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าจริงจังต่างกับความอ่อนแอเมื่อก่อนลิบลับ“เฮ้อ ป้าชุย ไปตามผู้ใหญ่บ้านมาทีจ๊ะ” ป้าเพ่ยได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปบอกเพื่อน“อืม ๆ รอสักประเดี๋ยวก็แล้วกันนะ” ป้าชุยพยักหน้ารับคำและรีบเดินออกจากบ้านฟู่ไป“นังเนรคุณ! แกกล้าเรียกผู้ใหญ่บ้านมาเลยเหรอ” เหมียนจูอดตวาดว่าซินเหยาเสียงดังไม่ได้“ทุกคนดูแม่สามีฉันสิ คำก็เนรคุณ สองคำก็สารเลว นี่ฉันเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของเธอหรือว่ามาเป็นที่รองรับอารมณ์กันแน่คะ” ซินเหยาแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารให้ชาวบ้านดู“เหมียนจู เธอทำเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ใช่ว่าพวกเราไม่เห็นความลำบากของซินเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมานะ เพียงแต่ครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริง ๆ ที่กล่าวหาซินเหยา” ชาวบ้านที่ฟังอยู่ตลอดรีบเอ่ยปากช่วยซินเหยา เธอไม่ชอบใจนักที่เหมียนจูจิกหัวเรียกลูกสะใภ้แบบน
اقرأ المزيد
วางแผน
สิ้นเสียงของผู้ใหญ่บ้าน ซินเหยาก็แสยะยิ้มร้ายออกมา เธอนึกอยู่แล้วว่าเขาต้องพูดกับเธอแบบนี้ ดีที่เธอคิดคำพูดเอาไว้แล้ว ซินเหยาจึงตอบกลับอย่างสบาย ๆ“เงินของสามีฉันที่ส่งมาให้ทุกเดือนยังไงล่ะคะ พวกเขาต้องแบ่งมาให้ฉันครึ่งหนึ่งจนกว่าฉันจะได้เงินชดเชยครบถ้วน”“อะไรนะ!!! ฝันไปเถอะ!” เหมียนจูพูดสวนขึ้นมาทันที เงินที่เธอเคยได้ทุกเดือนก็แค่สี่สิบห้าหยวน ถ้าต้องแบ่งให้ซินเหยาครึ่งหนึ่ง ครอบครัวเธอจะกินอะไรกัน“เงียบ!!! ทำตามที่ซินเหยาบอก ไม่อย่างนั้นก็ไปคุยกันที่สถานีตำรวจ” ผู้ใหญ่บ้านหันไปตวาดว่าเหมียนจูที่เอาแต่จะยึดเงินคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ“ตกลงครับผู้ใหญ่บ้าน พวกเราจะทำตามที่ซินเหยาต้องการ” ฟู่อ้ายโกวรีบตอบก่อนที่เมียของเขาจะทำให้ทุกคนในบ้านเดือดร้อนไปมากกว่านี้“ฮึ! แค่พูดปากเปล่าฉันไม่เชื่อพวกคุณหรอกนะ รบกวนลุงผู้ใหญ่บ้านช่วยเขียนสัญญาชำระหนี้ให้ฉันเอาไว้เป็นหลักฐานด้วยค่ะ ถ
اقرأ المزيد
เตรียมการ
เช้าวันต่อมา ซินเหยาออกจากห้องก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เธอรีบไปหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อสอบถามเรื่องเงินและขอใบรับรองการเดินทางกับเขา“อ้าว ซินเหยาทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า” ผู้ใหญ่บ้านถามอย่างสงสัยเมื่อออกมาเปิดประตูรั้วแล้วเห็นซินเหยายืนรออยู่“มีค่ะลุงผู้ใหญ่ ขอฉันเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคะ” ซินเหยามองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง เธอกลัวว่าจะมีใครเห็นเข้าว่าเธอมาหาผู้ใหญ่บ้าน“ได้ ๆ เข้ามาก่อน” ผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูออกกว้างขึ้นและปล่อยให้ซินเหยาเดินเข้าไป ตอนนี้เมียเขากำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัวพอดี“ฉันอยากขอใบรับรองการเดินทางจากผู้ใหญ่สักหน่อยค่ะ ไม่ทราบลุงเขียนให้ฉันได้ไหมคะตอนนี้” ซินเหยาบอกหลังจากนั่งเก้าอี้ในห้องรับแขกของผู้ใหญ่บ้าน“หืม? เธอจะไปไหนกัน” ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยใจ เขาไม่คิดว่าคนอ่อนแออย่างซินเหยาจะกล้าเดินทางออกนอกเขตด้วยตัวคนเดียว
اقرأ المزيد
หนี
“ดีแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะป้า” ซินเหยาบอกลาเมื่อเห็นว่าตอนนี้คนบ้านฟู่น่าจะทำอาหารค่ำกันเสร็จแล้ว เธอกลัวว่าพวกเขาจะเห็นตอนเธอถือกระเป๋าเข้าไปที่ห้องเก็บฟืน ซินเหยาจึงต้องดูลาดเลาให้ดีก่อน“ไปเถอะ เดินทางปลอดภัยนะอาเหยา” ป้าเพ่ยโบกมือลาและมองตามหลังร่างบางของซินเหยาอย่างติดจะกังวล เธอกลัวแทนเด็กสาวไปหมด กลัวว่าการเดินทางจะไม่ราบรื่น ท้ายที่สุดนี่เป็นการตัดสินใจของซินเหยา ป้าเพ่ยเองก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก เธอคิดว่าถ้าฟู่จิงถิงรู้เรื่องทุกอย่างจากซินเหยา บางทีพวกเขาอาจจะอยู่ดูแลกันดี ๆ ก็ได้ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าการที่ซินเหยาจะต้องทนอยู่กับพวกคนบ้านฟู่พวกนี้ซินเหยาโบกมือลาป้าเพ่ยและหันหลังเดินออกจากบ้านไป ไม่นานเธอก็มาถึงประตูรั้วหน้าบ้านตระกูลฟู่ ซินเหยาลอบมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะมีใครผ่านไปมาตอนนี้ เธอก็รีบอุ้มกระเป๋าและใช้ลำตัวบังเอาไว้ไม่ให้คนในบ้านฟู่มองเห็น ก่อนจะวิ่งเร็ว ๆ เข้าไปในห้องเก็บฟืนและปิดประตูเงียบทันที
اقرأ المزيد
หาย
“แม่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับ ถ้าเราลำบากแล้วไปขอความช่วยเหลือ ใครจะอยากช่วยเราล่ะครับแม่” ฟู่หยางเซิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เขาไม่รู้จะพูดกับแม่ยังไงให้เธอเลิกหาเรื่องเดือดร้อนให้กับครอบครัวเสียที ทั้งที่ซินเหยาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย“ชิ! ฉันก็ไม่เห็นว่าเราจะเคยไปขอให้ใครช่วยสักหน่อย ไม่ต้องพูดแล้ว พวกแกตามฉันไปที่ห้องนังซินเหยา ฉันจะไปลากมันออกมาทำงานให้เรา” เหมียนจูสั่งก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วพร้อมไม้กวาดในมือ“พี่ คราวนี้จะเกิดเรื่องอะไรอีกไหม” ฟู่โหรวอดกังวลไม่ได้“เฮ้อ แล้วจะให้พี่ทำยังไงได้ล่ะ เธอก็เห็นว่าแม่เป็นยังไง รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็โดนด่าอีกหรอกถ้าชักช้า” ฟู่หยางเซิงบอกน้องสาว ก่อนจะเดินตามเหมียนจูไปห่าง ๆฟู่โหรวส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ เธอเองก็อับอายชาวบ้านไม่น้อยจากเรื่องที่เพิ่งผ่านมาได้ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ฟู่โหรวกลัวว่าครั้งนี้ชาวบ้านจะออกหน้ามาจัดการครอบครัวเธออีก ไหนจะเรื่องที่ผู้ใหญ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status