เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร

หมู่บ้านซวงหลิน เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกลจากมณฑลเจ้อเจียงไปทางตะวันตกมากถึงห้าร้อยกิโลเมตร เสียงด่าทอต่อว่าที่ดังอยู่เป็นประจำสร้างความหดหู่ให้เพื่อนบ้านที่ได้ยินไม่น้อย พวกเขาสงสารสะใภ้อย่างซินเหยาที่สุด เพียงแต่ชาวบ้านไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลฟู่ซึ่งมีนิสัยไม่ต่างจากอันธพาลได้ ชาวบ้านจึงทำได้แค่แอบช่วยเหลือซินเหยาอย่างลับ ๆ เท่านั้น

“สำออยอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน รีบทำกับข้าวแล้วไปถอนหญ้าในนาให้เสร็จ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องกินข้าว เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ” เหมียนจูแม่สามีของซินเหยาอ้าปากขึ้นก็เอาแต่ด่ามาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแล้ว

“รู้แล้วค่ะแม่ ฉันจะรีบทำ” ซินเหยาตอบกลับเสียงสั่น ตอนนี้ร่างกายเธอรู้สึกร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ คงเพราะงานที่เธอต้องทำรับใช้คนตระกูลฟู่มีมากเกินไปจนร่างกายผอมบางของเธอรับไม่ไหวจึงเป็นเช่นนี้

ตั้งแต่ซินเหยาแต่งงานเข้าตระกูลฟู่ เธอกับสามียังไม่ได้เข้าหอด้วยซ้ำ กลับถูกแม่สามีลากให้ฟู่จิงถิงไปเป็นทหารแทนพี่ชายอย่างฟู่หยางเซิง ตอนนี้ผ่านมาสามปีแล้ว ซินเหยายังไม่เคยได้คุยกับคนเป็นสามีเลยแม้แต่คำเดียว ขนาดจดหมายที่เขาส่งมาพร้อมเงินเลี้ยงดูของเธอ แม่สามีก็ยังเอาไปทั้งหมด ทำให้ซินเหยาต้องใช้ชีวิตอย่างท้อแท้ใจ ครั้นเธอจะหลบหนีออกจากบ้านนี้ไป ซินเหยาก็ไม่กล้าทำ เพราะเธอกลัวว่าหากถูกตามกลับมาได้คงต้องถูกทุบตีอย่างทารุณเป็นแน่

“ทำกับข้าวเสร็จแล้วก็รีบไปซะ น่ารำคาญจริง” เหมียนจูรีบไล่ซินเหยาให้ไปทำงานต่อโดยไม่ยอมให้เธอกินมื้อเช้าเสียด้วยซ้ำ เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้น เพียงแต่นี่เป็นเรื่องปกติที่ซินเหยาต้องเจอมาตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา

ซินเหยาตอนนี้ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำอย่างอ่อนแรง เธอเดินโซซัดโซเซออกจากบ้านฟู่ไปยังที่นาของบ้านซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้าน ระหว่างทางมีชาวบ้านกวักมือเรียกซินเหยาและเรียกเบา ๆ อย่างสงสาร

“อาเหยา เข้ามากินข้าวบ้านป้าก่อนลูก เร็วเข้า” ป้าเพ่ยบอกเบา ๆ เพราะกลัวว่าคนในบ้านฟู่จะได้ยินเสียงของเธอเข้าแล้วจะเกิดเรื่อง

“ขอบคุณค่ะป้า” ซินเหยายิ้มบางและเดินเข้าไปในบ้านป้าเพ่ยอย่างคุ้นชิน เธอได้รับความเมตตาจากป้าเพ่ยมาตลอดหลายปี ซินเหยาอยากตอบแทนป้าเพ่ย แต่ทำไม่ได้มากนัก

“รีบกินเถอะ ป้ากลัวคนพวกนั้นจะมาเห็นเข้า เฮ้อ เมื่อไหร่อาเหยาจะหมดเวรหมดกรรมกับคนพวกนี้เสียทีนะ” ป้าเพ่ยอดพูดขึ้นมาไม่ได้ ขณะที่ซินเหยากำลังกินข้าว

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะป้า คงเป็นกรรมของฉันที่ต้องมาเจอครอบครัวสามีแบบนี้” ซินเหยาส่ายหน้าอย่างจนใจ เธอเฝ้ารอทุกวันว่าเมื่อไหร่สามีจะกลับมาเยี่ยมเธอบ้าง ซินเหยาจะได้ขอตามเขาไปอยู่ที่ค่ายทหารแทนการเป็นทาสรับใช้คนบ้านฟู่อยู่แบบนี้

“แล้วฟู่จิงถิงไม่ได้เขียนจดหมายหาเธอหรือไงอาเหยา” ป้าเพ่ยถามอีก

“แม่ไม่ให้ฉันอ่านจดหมายของเขาเลยค่ะ เงินค่าเลี้ยงดูที่เขาส่งมาให้ทุกเดือน ฉันก็ไม่เคยได้รับจากแม่เลย” ซินเหยาคิดเรื่องนี้แล้วก็ได้แต่น้ำตารื้นขึ้นมา ทรัพย์สินติดตัวของเธอตอนแต่งงานมีไม่น้อย เพราะพ่อแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุจากการทำงาน เธอจึงได้รับเงินชดเชยของพวกเขามาหลายพันหยวน น่าเสียดายที่เงินเหล่านั้นถูกเหมียนจูหลอกเอาไปโดยอ้างว่าจะเก็บเอาไว้ให้ พอเธอสอบถามก็มักจะถูกดุด่าทุบตีแทนคำตอบอยู่เป็นประจำ ทำให้ซินเหยาไม่กล้าที่จะถามหาเงินจำนวนนั้นของเธออีก

“เหมียนจูทำเกินไปจริง ๆ ตอนฟู่จิงถิงอยู่บ้านก็ไม่เคยได้รับความรักจากพวกเขาผัวเมียเลย พอเธอมาเป็นสะใภ้ก็แทบไม่ต่างกัน เฮ้อ เวรกรรมจริง ๆ” ป้าเพ่ยอดคิดถึงฟู่จิงถิงในสมัยก่อนขึ้นมาไม่ได้ ตอนนั้นเขาเป็นลูกคนเล็กของบ้านฟู่และถูกใช้ทำงานอย่างหนักไม่ต่างจากซินเหยาเช่นกัน หลายครั้งที่ชาวบ้านต้องคอยหาข้าวหาน้ำให้เด็กชายร่างผอมบางอย่างฟู่จิงถิงกินเพื่อประทังชีวิต พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหมียนจูถึงได้ใจร้ายกับเด็กมากถึงขนาดนี้ แต่ถึงพวกเขาจะพูดอะไรไป คนบ้านฟู่กลับทำหูทวนลมหรือไม่ก็ด่ากลับพวกเธอว่าชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเสียอย่างนั้น

ซินเหยาได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะทำยังไง เธอเคยได้ยินเรื่องของฟู่จิงถิงมาก่อน และตอนที่พ่อกับแม่เธอยังอยู่ ซินเหยาเองก็คอยช่วยเหลือเขาไม่ต่างจากชาวบ้านคนอื่นเช่นเดียวกัน พอถึงตอนที่พ่อแม่เธอเสียไปและถูกทาบทามจากเหมียนจูให้แต่งงานกับฟู่จิงถิง ซินเหยาจึงพยักหน้าตกลงอย่างไม่คิดอะไร เธอมั่นใจว่าฟู่จิงถิงจะต้องดูแลเธอไม่ต่างจากตอนที่เธอกับครอบครัวเคยดูแลเขาเช่นกัน แต่เรื่องกลับกลายเป็นอย่างทุกวันนี้ก็เพราะฟู่จิงถิงถูกส่งไปแทนพี่ชายที่ค่ายทหาร ทำให้ซินเหยาต้องตกระกำลำบากอยู่กับคนตระกูลฟู่จนถึงทุกวันนี้ ซินเหยาไม่รู้ว่าเธอจะทนอยู่แบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ขนาดว่าเธอป่วยมากขนาดนี้ คนตระกูลฟู่ยังไม่มีใครเห็นใจเธอเลยแม้แต่คนเดียว งานการที่เธอต้องรับผิดชอบก็ยังคงต้องทำตามเดิม สร้างความท้อแท้ใจให้กับซินเหยามากขึ้นไม่น้อย

“กินเสร็จแล้วก็รีบไปเถอะอาเหยา ป้ากลัวพวกเขาจะสงสัยเอา” ป้าเพ่ยรีบบอกอีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะคะป้า ฉันขอตัวก่อนค่ะ” ซินเหยาลุกขึ้นช้า ๆ เพราะเธอยังรู้สึกวิงเวียนจากพิษไข้อยู่ ซินเหยาไม่กล้าขอยาจากป้าเพ่ย เพราะยาพวกนี้ราคาไม่ถูกเลยสำหรับชาวบ้านอย่างพวกเธอ

ป้าเพ่ยมองแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปจากบ้านอย่างสงสารจับใจ ตั้งแต่ซินเหยาแต่งเข้าบ้านตระกูลฟู่ จากที่เคยเป็นลูกรักของซินโจวและอู่เหมยฮวาก็กลายเป็นทาสของบ้านฟู่ไปเสียอย่างนั้น หลายครั้งที่พวกเธออยากให้ซินเหยาหนีไปหาฟู่จิงถิงที่ค่ายทหาร แต่น่าเสียดายที่ซินเหยาไม่มีความกล้าที่จะทำ พวกเขาจึงได้แต่มองร่างบางซึ่งกรำงานหนักทุกวันอย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไร

ซินเหยาไปถึงที่นาในเวลาต่อมา เธอก้มลงถอนหญ้าไปทีละต้นอย่างช้า ๆ ภายในใจของซินเหยาได้แต่คิดถึงพ่อกับแม่ที่จากไป เมื่อก่อนพ่อแม่เธอทำงานในโรงงานของอำเภอ ครอบครัวของเธอไม่เคยให้ซินเหยาต้องลำบากแม้แต่น้อย น่าเสียดายที่พอเธอกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่กลับเกิดอุบัติเหตุในการทำงานจนเสียชีวิตทั้งคู่ หลายครั้งที่ซินเหยาอยากไปทำงานแทนตำแหน่งของพ่อกับแม่ น่าเสียดายที่แม่สามีคอยแต่จะบังคับให้เธอมอบตำแหน่งงานของพวกเขาให้กับลูกชายลูกสาวมาตลอด ซินเหยาจึงทำได้แค่ต้องซ่อนเอกสารรับรองสำหรับเข้าทำงานทั้งสองฉบับเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ เธอรู้ดีว่าถ้าหากเธอไปทำงานที่นั่นจริง ๆ คนตระกูลฟู่ต้องไปก่อกวนเธอถึงโรงงานแน่ ซินเหยาไม่อยากลากใครเข้ามาเดือดร้อนกับเธอด้วย เธอจึงต้องทนทำงานอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่เช่นนี้

อากาศยามเที่ยงวันร้อนจัดมากขึ้นทุกที ซินเหยาได้แต่ปาดเหงื่อและก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าต่อไป เธอต้องรีบทำมันให้เสร็จเพื่อกลับไปทำอาหารเย็นให้คนตระกูลฟู่ ถึงแม้ว่ามื้อเย็นเธอจะได้รับเพียงเศษอาหารเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิตก็ตามที ซินเหยาเคยชินกับมันมานานแล้ว ขอเพียงไม่ถูกทุบตีอย่างหนัก ซินเหยาเชื่อว่าเธอจะสามารถอดทนอยู่ที่บ้านฟู่ได้อีกหลายปี

เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน ซินเหยาที่ช่วยป้าเพ่ยถอนหญ้าในที่นาก็เดินโซเซกลับไปจากอาการไข้ที่รุมเร้ามาตั้งแต่เมื่อคืน เธอพยายามพาร่างที่อ่อนล้ากลับไปให้ถึงบ้านตระกูลฟู่ให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้รีบทำงานและนอนพักผ่อนในวันนี้เสียที กว่าที่ซินเหยาจะเดินกลับไปถึงบ้านฟ้าก็มืดลงแล้ว เสียงด่าทอของเหมียนจูดังออกมาขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าประตูหน้าบ้าน ซินเหยาได้แต่ก้มหน้าอย่างเศร้าสร้อย

“แกไปเถลไถลที่ไหนมาถึงกลับมาเอาป่านนี้น่ะฮะ รีบไปทำกับข้าวเลยไป พวกฉันหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย ทำอะไรชักช้ายืดยาด” เหมียนจูยกไม้กวาดฟาดไปที่หลังของซินเหยาอย่างโมโห การทุบตีแบบนี้มักจะเกิดขึ้นแทบทุกครั้งที่ซินเหยากลับช้า

“โอ้ย! แม่อย่าตี ฉันกำลังไปแล้ว” ซินเหยาน้ำตาร่วงจากความเจ็บปวดที่ได้รับ ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่สู้ดีจากพิษไข้อยู่แล้ว ถ้ายังคงถูกตีแบบนี้ต่อไป ซินเหยากลัวว่าคืนนี้เธอคงไม่รอดแน่แล้ว

“ฮึ! ฉันจะตี แกจะทำไมฮะ!” เหมียนจูยังคงฟาดไม้กวาดใส่ซินเหยาอย่างหมั่นไส้ เมื่อก่อนเธอเคยอิจฉาบ้านตระกูลซินมาตลอดที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน พอได้รับเงินชดเชยของพวกเขามาอยู่ในมือ เหมียนจูจึงอดไม่ได้ที่จะข่มเหงซินเหยาเพื่อระบายความอิจฉา

ซินเหยาพยายามหลบหลีกและรีบเดินเข้าไปในครัว แต่น่าเสียดายที่เหมียนจูยังคงตามไปฟาดเธอจนซินเหยาล้มลงตรงหน้าประตูครัว

“ฮึก! แม่พอแล้ว ฉันเจ็บ” ซินเหยาร้องไห้โฮอย่างสุดจะทน เธอเจ็บไปหมดทั้งตัวจากแรงฟาดอย่างไม่ยั้งของเหมียนจู ตอนนี้ร่างกายของซินเหยาอ่อนแรงมากจนแทบจะลุกไม่ขึ้น

“ยังจะสำออยอีก รีบลุกไปทำกับข้าว!” เหมียนจูยังคงฟาดไม้กวาดใส่ซินเหยาอย่างอดไม่ได้ เธอเกลียดนักเวลาที่ซินเหยาแสร้งทำตัวน่าสงสารแบบนี้

“นี่! เธอจะตีมันทำไมนักหนาฮะ! แบบนี้ใครจะทำกับข้าวให้พวกฉันกิน” ฟู่อ้ายโกวอดมาปรามเหมียนจูไม่ได้ เขาหิวมากแล้วตอนนี้ เมียเขายังเอาแต่ทุบตีลูกสะใภ้ไม่หยุด แล้วแบบนี้เมื่อไหร่พวกเขาจะได้กินข้าวเย็นกันเสียที

“เอ๊ะ! แกจะเข้าข้างมันทำไม! หรือว่าแกคิดอะไรกับมันอยู่ฮะ!” เหมียนจูหันไปถลึงตาใส่สามีอย่างฟู่อ้ายโกว เธออิจฉาความสวยของลูกสะใภ้มานานแล้ว ขณะที่ตัวเองแก่ลงทุกวัน แต่ลูกสะใภ้กลับยังคงสวยเหมือนเดิมไม่ต่างจากวันแรกที่แต่งเข้ามา มีเพียงร่างกายที่ผอมบางลงไปมากเท่านั้นที่ซินเหยาดูเปลี่ยนไป

“พูดอะไรบ้า ๆ! วัน ๆ คิดแต่เรื่องไร้สาระ รีบกลับเข้าบ้านได้แล้ว ซินเหยาจะได้ทำกับข้าวเสียที นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วฮะ!” ฟู่อ้ายโกวตวาดใส่ภรรยาเสียงดัง เวลาที่เขาโกรธขึ้นมา เหมียนจูเองก็ไม่กล้าปากมากอีกเช่นกัน

“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน” เหมียนจูยังคงคาดโทษซินเหยาก่อนเดินจากไปอย่างโมโหไม่หาย เธอคอยแต่จะจับจ้องว่าซินเหยาจะใช้รูปร่างหน้าตาทำให้คนในบ้านของเธอหลงใหลหรือเปล่า เพราะตัวเธอเองไม่ได้สวยเหมือนซินเหยา