เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร

ซินเหยาลากร่างที่บาดเจ็บเดินไปยังหน้าเตา เธอหาข้าวที่เหลือในบ้านมาหุงอย่างยากลำบาก ผักและเนื้อที่มีอยู่น้อยนิดในครัวทำให้ซินเหยาไม่มีทางเลือกมากนัก เธอทำแค่ผัดผักใส่เนื้อง่าย ๆ ให้ทุกคนเท่านั้น ไข่ถูกนำมาเจียวเพียงสองฟองตามที่เหมียนจูกำหนดเอาไว้ในอาหารแต่ละมื้อของบ้าน ซินเหยาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะได้กินข้าวในมื้อนี้แต่แรก ด้วยร่างกายที่กำลังเจ็บปวดของซินเหยา เธอใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมงในการทำอาหารกว่าจะเสร็จ ขณะที่กำลังยกอาหารไปให้คนบ้านฟู่ที่ห้องรับแขก ซินเหยาเกือบล้มลงก็หลายครั้ง ถ้าเธอไม่กลัวว่าจะถูกทุบตีอีก ซินเหยาคงประคองร่างไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้ว ฟู่อ้ายโกว ฟู่หยางเซิงและฟู่โหรวมองดูซินเหยาด้วยสายตานิ่งเรียบ พวกเขาเคยชินกับการที่เหมียนจูทำร้ายร่างกายซินเหยามานานแล้ว“วางเสร็จก็ไสหัวไปได้แล้ว คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว ใครใช้ให้แกกลับช้า” เหมียนจูตวาดว่าเสียงดังอย่างหมั่นไส้ไม่หาย เธอเกลียดท่าทางน่าสงสารของซินเหยาจริง ๆซินเหยาทำได้เพียงพยักหน้าและลากร่างบางเดินจากไปเงียบ ๆ เธอกลับเข้าไปในห้องเก็บฟืนเพื่อพักผ่อนหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ตอนนี้ซินเหยาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา

“คุณพูดจริงเหรอคะ” หญิงวัยกลางคนยิ้มกว้างออกมา เธอไม่รู้ว่าราคาจะแพงไหมแต่อย่างน้อยหลานของเธอก็จะมีงานทำแล้ว“จริงสิคะ ฉันยังจะพาพวกคุณไปรายงานตัวที่โรงงานด้วยนะคะ” ซินเหยาต้องการทำทุกอย่างให้เรียบร้อยและมั่นใจว่าพวกเขาจะได้เข้าทำงานจริง“ไม่ทราบว่าคุณขายราคาเท่าไหร่เหรอคะ เรามีเงินไม่มากนัก” หญิงวัยกลางคนรีบถามเรื่องสำคัญทันที เธอไม่แน่ใจว่าตำแหน่งงานนี้ทำอะไรและราคาแพงไหม“ตำแหน่งของพ่อแม่ฉันเป็นตำแหน่งจัดซื้อวัสดุค่ะ เงินเดือนที่จะได้รับเดือนละห้าสิบหยวน ฉันขายในราคาตำแหน่งละหนึ่งพันหยวน คุณคิดยังไงคะ” ซินเหยาลองถามราคาที่สูงสุดก่อน เผื่อว่าพวกเขาจะต่อรอง“ป้าครับ ราคามันแพงเกินไปนะครับ ผมกับภรรยารอสมัครงานอื่นก็ได้” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ พวกเขาเป็นเพียงหลานเท่านั้นเลยไม่อยากรบกวนป้า“เฮ้อ อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจสิ ป้าเชื่อว่าพ่อแม่ของเธอต้องอยาก

“ฉันแน่ใจค่ะป้า ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าไม่ควรถูกเอาเปรียบอีกต่อไป” ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าจริงจังต่างกับความอ่อนแอเมื่อก่อนลิบลับ“เฮ้อ ป้าชุย ไปตามผู้ใหญ่บ้านมาทีจ๊ะ” ป้าเพ่ยได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปบอกเพื่อน“อืม ๆ รอสักประเดี๋ยวก็แล้วกันนะ” ป้าชุยพยักหน้ารับคำและรีบเดินออกจากบ้านฟู่ไป“นังเนรคุณ! แกกล้าเรียกผู้ใหญ่บ้านมาเลยเหรอ” เหมียนจูอดตวาดว่าซินเหยาเสียงดังไม่ได้“ทุกคนดูแม่สามีฉันสิ คำก็เนรคุณ สองคำก็สารเลว นี่ฉันเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของเธอหรือว่ามาเป็นที่รองรับอารมณ์กันแน่คะ” ซินเหยาแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารให้ชาวบ้านดู“เหมียนจู เธอทำเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ใช่ว่าพวกเราไม่เห็นความลำบากของซินเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมานะ เพียงแต่ครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริง ๆ ที่กล่าวหาซินเหยา” ชาวบ้านที่ฟังอยู่ตลอดรีบเอ่ยปากช่วยซินเหยา เธอไม่ชอบใจนักที่เหมียนจูจิกหัวเรียกลูกสะใภ้แบบน

เช้าวันต่อมา ซินเหยาออกจากห้องก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เธอรีบไปหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อสอบถามเรื่องเงินและขอใบรับรองการเดินทางกับเขา“อ้าว ซินเหยาทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า” ผู้ใหญ่บ้านถามอย่างสงสัยเมื่อออกมาเปิดประตูรั้วแล้วเห็นซินเหยายืนรออยู่“มีค่ะลุงผู้ใหญ่ ขอฉันเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคะ” ซินเหยามองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง เธอกลัวว่าจะมีใครเห็นเข้าว่าเธอมาหาผู้ใหญ่บ้าน“ได้ ๆ เข้ามาก่อน” ผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูออกกว้างขึ้นและปล่อยให้ซินเหยาเดินเข้าไป ตอนนี้เมียเขากำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัวพอดี“ฉันอยากขอใบรับรองการเดินทางจากผู้ใหญ่สักหน่อยค่ะ ไม่ทราบลุงเขียนให้ฉันได้ไหมคะตอนนี้” ซินเหยาบอกหลังจากนั่งเก้าอี้ในห้องรับแขกของผู้ใหญ่บ้าน“หืม? เธอจะไปไหนกัน” ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยใจ เขาไม่คิดว่าคนอ่อนแออย่างซินเหยาจะกล้าเดินทางออกนอกเขตด้วยตัวคนเดียว

“แม่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับ ถ้าเราลำบากแล้วไปขอความช่วยเหลือ ใครจะอยากช่วยเราล่ะครับแม่” ฟู่หยางเซิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เขาไม่รู้จะพูดกับแม่ยังไงให้เธอเลิกหาเรื่องเดือดร้อนให้กับครอบครัวเสียที ทั้งที่ซินเหยาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย“ชิ! ฉันก็ไม่เห็นว่าเราจะเคยไปขอให้ใครช่วยสักหน่อย ไม่ต้องพูดแล้ว พวกแกตามฉันไปที่ห้องนังซินเหยา ฉันจะไปลากมันออกมาทำงานให้เรา” เหมียนจูสั่งก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วพร้อมไม้กวาดในมือ“พี่ คราวนี้จะเกิดเรื่องอะไรอีกไหม” ฟู่โหรวอดกังวลไม่ได้“เฮ้อ แล้วจะให้พี่ทำยังไงได้ล่ะ เธอก็เห็นว่าแม่เป็นยังไง รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็โดนด่าอีกหรอกถ้าชักช้า” ฟู่หยางเซิงบอกน้องสาว ก่อนจะเดินตามเหมียนจูไปห่าง ๆฟู่โหรวส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ เธอเองก็อับอายชาวบ้านไม่น้อยจากเรื่องที่เพิ่งผ่านมาได้ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ฟู่โหรวกลัวว่าครั้งนี้ชาวบ้านจะออกหน้ามาจัดการครอบครัวเธออีก ไหนจะเรื่องที่ผู้ใหญ