All Chapters of ได้โปรด...แด๊ดดี้: Chapter 21 - Chapter 30

อะพอลโลฉันมองผู้หญิงคนนั้น เธอส่งยิ้มแห้งๆ ที่ดูไม่จริงใจมาให้ เธอยืนอยู่ตรงนั้น จ้องฉันเขม็งราวกับว่าสิ่งที่เธอเสนอมาไม่ใช่เรื่องโง่เง่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในรอบสิบปีจะมาขับรถให้ฉันเนี่ยนะ?ฉันหรี่ตาลง กัดฟันแน่น ยัยนี่รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา? ไม่เคยมีใครเสนอตัวจะมาขับรถให้ฉัน ทั้งพาร์ทเนอร์ธุรกิจ ทั้งเพื่อนฝูง หรือแม้แต่พ่อของฉันเอง และไอ้แก่คนนั้นก็เสนอทุกอย่างให้ฉันเพียงเพื่อจะปั่นหัวฉันเท่านั้นแหละเพราะทุกคนรู้กันดี... ว่า อะพอลโล รี้ด ไม่ขับรถเอง และไม่มีใครขับรถให้เขานอกจากออสตินหลังจากที่เมียฉันตายเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ ฉันก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน ฉันก็บังคับตัวเองให้สตาร์ทรถไม่ได้ นับประสาอะไรกับการขับ นั่นคือสาเหตุที่ฉันให้สร้างห้องพักและห้องน้ำไว้ในออฟฟิศ เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องออกไปเฉียดถนนนั่นอีกหมอเรียกมันว่า "บาดแผลจากการเผชิญเหตุการณ์สะเทือนใจ" พวกเขาบอกว่ามันเป็นปัญหาทางจิตใจ ว่าฉันฝังมันไว้ลึกเกินไปแต่ไม่เคยรักษาหาย การที่ฉันไม่สามารถนั่งหลังพวงมาลัย หรือแม้แต่ยอมให้ใครขับรถให้ได้ มันคือการตอบสนองของร่างกายที่มีต่อความสูญเสี

เกรซ"เกรซ! ในที่สุดก็ยอมรับสายสักที ผมเองนะ ชาร์ลส์"ใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มฉันยกโทรศัพท์ออกจากหู นิ้วโป้งจ่อรออยู่ที่ปุ่มสีแดง เบอร์นี้ไม่ได้เมมไว้ เป็นเบอร์แปลก ก็แหงล่ะ ฉันบล็อกเขาไปตั้งแต่วินาทีที่ทุกอย่างพัง และฉันก็ติดนิสัยไม่รับเบอร์แปลกอยู่แล้ว เพราะลึกๆ ในใจ ฉันรู้อยู่เสมอว่าต้องเป็นมันแน่ๆฉันสูดหายใจลึกก่อนจะเอาโทรศัพท์กลับมาแนบหู น้ำเสียงของฉันราบเรียบและเย็นชา "อย่าโทรมาหาฉันอีก ชาร์ลส์""เดี๋ยว! อย่าเพิ่งวางสาย มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวผม"ฉันชะงัก เม้มปากแน่น "แล้วไง?"ชาร์ลส์ถอนหายใจใส่เหมือนกับว่าฉันที่เป็นคนเรื่องมาก "พ่อผมโกรธจัดเลยเกรซ วิดีโอนั่นถึงเขาแล้ว และตอนนี้เขาอยากจะสั่งสอนคุณ"ฉันตัวแข็งทื่อ"คุณก็รู้ว่าพ่อผมเป็นคนยังไง" ชาร์ลส์รีบพูดเสริม "เขาไม่ใช่คนที่คุณควรจะไปยุ่งด้วย เขาน่ากลัวมากนะ"เขาพูดถูก ฉันรู้ดีตอนที่เอเลนอร์เตือนฉันครั้งแรกหลังเห็นข่าวพวกนั้น ฉันไม่สนหรอก เพราะยังไงชาร์ลส์ก็ไม่ใช่พ่อของเขา ฉันนึกว่าตัวเองเคยเจอสิ่งที่เลวร้ายที่สุดมาแล้ว การเติบโตมาภายใต้การดูแลของพ่อแม่ฉันคือสิ่งที่ฉันไม่คิดจะแช่งให้ศัตรูที่เกลียดที่สุดต้อง

เกรซเสียงเพลงดังก้องอยู่ในหู ฉันไถหน้าจอหาประกาศรับสมัครงานไปเรื่อยๆ นิ้วเริ่มล้า ตาก็เริ่มแห้งเฮ้อ... ไม่มีอะไรเลยไม่ตำแหน่งเต็ม ก็ข้อเสนอห่วยแตก เงินน้อย งานหนัก หรือไม่ก็พวกต้มตุ๋นฉันถอนหายใจยาวแล้วเอามือปิดหน้า ปิดลงบนตาที่ปิดสนิท ฉันจะเอายังไงกับชีวิตดี?ฉันต้องหางานทำ ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง จะมาอยู่เป็นปลิงดูดเลือดแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้เอเลนอร์กับไวแอตต์จะบอกกี่ครั้งว่าไม่ถือ แต่ฉันถือ!"อ๊า..." ฉันพึมพำ "ทำไมงานนี้ถึงเป็นข้อเสนอที่ดีที่สุดได้?"ทั้งสวัสดิการ ประสบการณ์ เงินเดือน แถมทีมประชาสัมพันธ์ที่ดีที่สุด ทุกอย่างในการทำงานที่รี้ดคอร์ปอเรชั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการเสียอย่างเดียว... ฉันคงโดนไล่ออกเร็วๆ นี้"เขาไล่ฉันออกแน่ๆ" ฉันพึมพำแต่บางที... อาจจะไม่ก็ได้นะ?ฉันเลียริมฝีปาก พยายามปลอบใจตัวเอง "ไม่หรอก... หมายถึง เขาอาจจะไม่ไล่ออกก็ได้ มันยังมีความหวัง"ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น "เหอะ... สาเหตุที่เขาจะไล่ฉันออกมีเป็นล้านข้อ ทำไมเขาจะไม่ทำล่ะ? เขาทั้งโหด ทั้งใจดำ แล้วก็—" ฉันตบพวงมาลัยเบาๆ "ทำไมต้องเป็นเขาด้วย!"ฉันร้องฮือแล้วเงยหน้าขึ้นก่อนจะกรีดร้องลั่น "โอ้พระเจ้

อะพอลโลฉันก้มมองเธอ ใบหน้าไร้ความรู้สึก ฝันร้ายอีกแล้วฉันรู้จักตัวเองดีพอที่จะรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ถ้าฉันไม่เบี่ยงเบนความวุ่นวายในหัวออกไป มันจะกัดกินฉันจนหมด และตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงที่ประหลาดและแสนจะวุ่นวายที่นอนอยู่ใต้ฉัน ถูกตรึงไว้กับโต๊ะทำงาน เธอนี่แหละคือตัวเบี่ยงเบนความสนใจชั้นเลิศเลยดวงตาเบิกกว้างของเธอพยายามค้นหาความหมายในตาฉัน มองหาว่าฉันล้อเล่นหรือเปล่า เธอยังพยายามปั้นยิ้มแห้งๆ เหมือนจะหลอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร แต่พอเธอรู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น ยิ้มนั่นก็หายไปในทันที“อะ...อะไรนะคะ?” เธอพึมพำ กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่น “คุณอะพอลโล ฉัน...”ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ พูดเสียงต่ำ “ฉันกินเธอเหมือนเธอเป็นมื้อสุดท้ายบนโลกใบนี้”เธอหลับตาปริบๆ ด้วยความสับสน คิ้วของเธอยกขึ้นจนฉันพูดเสริมต่อว่า “มีอะไรอีกนะ? อ๋อ นิ้วของฉันใหญ่กว่าไอ้จ้อนของมันซะอีก”ดวงตาของเธอเบิกโพลงเมื่อนึกออก แล้วเธอก็อุทานออกมาด้วยความตกใจฉันมองใบหน้าของเธออย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอนตัวกลับไปเพื่อให้สบตาเธอได้ถนัด “เธอพูดเองนี่ ตอนท้ายสายที่คุยกัน ฉันเชื่อว่าเธอพูดว่า ‘ใครมันจะไปเรียกท่านประธานว่าคนร

เกรซทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างขาดสะบั้นลงในตัวเขาเขากัดฟันแน่น เขาบีบขาฉันแรงขึ้น และโดยไม่มีคำพูดใดๆ เขาดึงนิ้วออกจนสุดแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่ทันทีฉันอุทานเสียงหลง แทบจะเป็นการกรีดร้อง หลังฉันแอ่นพ้นโต๊ะ สะโพกกระตุกตอบสนอง ตาเบิกกว้างขณะพยายามประมวลผลความช็อกนี้ฉันมองเขา อ้าปากค้าง หายใจถี่ เขายังคงจ้องหน้าฉัน สบตากันไม่ปล่อย แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป สีหน้าเขาไม่เหมือนเดิม เหมือนเขาอยู่ที่นี่กับฉัน แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่ง สายตาเขาดุดันจัด เหมือนบางอย่างในตัวเขาถูกปลดปล่อยออกมาและจะไม่ทนเก็บมันไว้อีกต่อไปฉันกระซิบอย่างสิ้นเรี่ยวแรง “ทะ...ท่าน...”เหมือนแค่คำคำเดียวนี้มันไปจุดชนวนข้างล่างของฉัน ฉันรู้สึกว่าข้างในมันรัดนิ้วเขาแน่นขึ้น เหมือนร่างกายฉันปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไปเขาขยับตัวข้ามมาหา ร่างเขาทับอยู่บนฉัน เขาจับต้นขาฉันแล้วยกขึ้น พาดไว้บนไหล่เขา ท่านี้ทำให้ฉันถูกแหกออกต่อหน้าเขาโดยสมบูรณ์ หมดเปลือก อ่อนแอ และเจ็บเขาวางมือลงบนโต๊ะข้างตัวฉัน อกเขาชิดอกฉัน หน้าเขาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดแก้ม และด้วยเสียงที่ทุ้