Semua Bab Dangerous Love รักร้ายคุณชายอันตราย: Bab 11 - Bab 20

Dangerous Love 11 มหาวิทยาลัยพรึ่บ!"ของเธอถึงไหนแล้วธารา" เลิฟถามธาราพร้อมกับนวดคลึงตาตัวเองหลังจากที่เรียนเสร็จในช่วงเช้าเลิฟกับธาราก็มานั่งทำงานต่อกันที่ศาลาเล็กซึ่งอยู่ใกล้กับสระบัวที่อยู่ถัดจากตึกใหญ่ของมหาวิทยาลัยเธอกับธาราเลือกมาทำงานด้วยกันที่นี่เพราะที่นี่เงียบสงบและเป็นธรรมชาติมาก อีกอย่างเมื่อเธอรู้สึกล้าเธอก็ชอบมองออกไปที่สวนดอกไม้ด้านหน้ามันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เรียกว่าเป็นมุมโปรดของเธอและธาราเลยทีเดียว"อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว เหลือบทสุดท้ายแล้วล่ะ เธอล่ะ" ธาราเงยหน้าขึ้นจากจอโน๊ตบุ๊คพร้อมกับหันไปหาเลิฟ"ยังเหลืออีกเยอะเลยล่ะ เฮ้อออ...ส่งพรุ่งนี้ด้วยสิ" ฉันล่ะห่อเหี่ยวใจจริงๆ ดองงานไว้เยอะจนไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเลย "เอาน่า....ค่อยๆ ทำไปยังไงก็เสร็จ" ธาราให้กำลังใจเลิฟ"เธอจะช่วยฉันเหรอ ^⁠_⁠^" เลิฟกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เธอหันไปยิ้มให้ธาราอย่างจริงใจที่สุด"ไม่ได้หรอกจ๊ะ ทำเสร็จนี่แล้วฉันต้องไปทำงานต่ออีกอ่ะ อีกอย่างฉันกับเธอได้คนละหัวข้อด้วยสิ แหะๆๆ""......" เธอหน้างอขึ้นมาทันทีหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ตั้งใจทำงานของตัวเองต่อโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก เพราะถ้ายิ่ง

Dangerous Love 13 ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!"เฮือกกก!!"เลิฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องที่แสงไฟเจิดจ้า ทำให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพื่อปรับสายตา ก่อนที่จะเหลือบไปมองนาฬิกาที่ผนังห้องก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลา 4 ทุ่มกว่าแล้วพรึ่บ!เธอเดินออกไปด้านนอกที่ยังคงเปิดไฟทิ้งไว้ โดยเฉพาะช่วงนี้ พลางฟังเสียงที่ดังหน้าห้องอยู่พักหนึ่งแล้วเสียงก็เงียบลงไป เธอฟังเสียงอีกครั้งก่อนจะแน่ใจแล้วว่ามันหายไปแล้วจริงๆ เธอจึงคิดว่าจะโทรไปหาพนักงานด้านล่าง เพราะคิดว่าเรื่องนี้เธอเคยพูดกับพนักงานแล้วว่าไม่ให้คนคนนั้นเข้ามาที่นี่อีกแต่ก่อนที่จะได้กดโทรออก เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาทำให้เธอตกใจเล็กน้อยแล้วจึงมองดูว่าเป็นเบอร์ของใครก็ต้องคิ้วขมวดขึ้นมาอย่างแปลกใจดีเคย์...เธอไม่เคยมีเบอร์เขาแล้วทำไมชื่อหมอนั่นถึงปรากฏในโทรศัพท์ของเธอได้ครืดดด...ครืดดด...ครืดดดเสียงโทรศัพท์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จนเลิฟต้องกดรับสาย แต่สายตาเธอยังคงมองไปที่หน้าประตู(นอนแล้วเหรอ ทำไมถึงไม่รับสาย)"นายมีเบอร์ฉันได้ยังไง" เธอไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับยิงคำถามใส่เขาทันที(......) ปลายสายเงียบไป"ดีเคย์!"ติ๊งต่

Dangerous Love 15 DK Partเอี๊ยดดดด!รถยนต์จอดสนิทในลานจอดรถวีไอพี ชายหนุ่มเดินลงจากรถหรูแล้วเข้าไปด้านในสถานบันเทิงแห่งหนึ่งที่นานๆ ทีเขาจะมา เพราะเขาเป็นคนที่ชอบนั่งดื่มที่บาร์มากกว่า แล้วอีกอย่างพวกเสียงดังแบบนี้เขาไม่ชอบมันเลยจริงๆ ถ้าไม่ใช่ว่าต้องมาเอาของที่ไอ้เดม่อนนัดมาเอาที่ผับของมันตึก...ตึก...ตึกเมื่อเขาก้าวเข้าไปข้างในก็เดินขึ้นไปชั้นบนทันที โดยไม่ได้สนใจผู้หญิงหลายๆ คนที่กำลังมองเขาอย่างหลงใหล บางคนก็เดินเข้าไปทักเขาตรงๆ นั่นทำให้ถูกสายตานิ่งมองกลับอย่างไม่ชอบใจ ซึ่งเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนจนพวกเธอถึงกับถอยกลับทันที แต่ก็ยังมีบางคนที่มั่นใจในตัวเองพยายามเดินเข้ามาเบียดพร้อมส่งสายตายั่วยวน แค่เขากลับเบือนหน้ามองไปทางอื่นแล้วรีบเดินผ่านพวกเธอไปดวยใบหน้าที่นิ่งสงบพรึ่บ!"มาแล้วเหรอวะ""ของ?""นั่งดื่มกับกูก่อนดิวะไอ้คุณชาย""มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบเสียงดังเดม่อน""งั้นมึงจะเข้าไปนั่งในห้องกูมั้ย เก็บเสียงดีด้วยว่ะ"".....""นั่งก่อนดิ นานๆ ทีมึงจะมาเหยียบผับกู"ปึก!"อ่ะ!"หลังจากที่ดีเคย์นั่งลง เดม่อนก็วางซองเอกสารที่เพื่อนเขาให้ไปสืบมาให้ ก่อนที่จะยกเหล้าขึ้นดื่มแล้วจ้องมองด

Dangerous Love 17 มหาวิทยาลัยพรึ่บ!"เฮ้อออ...ศุกร์นี้แล้วเหรอที่เราจะไปค่ายอาสา เร็วจังเลยว่ามั้ยเลิฟ""อืม"ค่ายอาสาที่เพื่อนเธอพูดถึงก็คือช่วยซ่อมแซมโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล โดยปีนี้เป็นปีที่สี่แล้วที่พวกเธอสมัครเข้าร่วม เพราะนานๆ ทีจะมีกิจกรรมที่ดีแบบนี้แล้วทั้งเธอและธาราเองก็ชอบทำเรื่องแบบนี้เหมือนกัน"แล้วคงกำลังคิดอยู่สินะว่าจะย้ายหรือไม่ย้ายดี""อืม เฮ้อออ..."พรึ่บ!เลิฟฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนอย่างหมดแรง เพราะตอนนี้เธอง่วงมากแล้วยิ่งหลายคืนที่ผ่านมาเธอก็เครียดมากกว่าเดิม เพราะคอนโดของธาราไม่ให้คนนอกเข้าไปอยู่ด้วยอีก นั่นจึงทำให้เธอคิดหนักเลยทีนี้"แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ แล้วเมื่อคืนนอนไม่หลับอีกแล้วเหรอ""อืม" เธอตอบด้วยเสียงอู้อี้ในลำคอพรึ่บ!"จะไปไหน""ฝากเลกเชอร์ให้ด้วยนะ ขอไปงีบก่อน" เธอบอกธาราเสร็จก็เดินออกไปจากห้องเรียนทันที และธาราเองก็ไม่ได้รั้งไว้ เพราะคิดว่าเพื่อนก็คงไม่ไหวจริงๆ เพราะตั้งแต่เช้ามาจนถึงบ่ายเลิฟมีสีหน้าไม่ดีเลยหญิงสาวท่าทางงัวเงียกำลังเดินออกไปจากตึกของคณะเพื่อหาที่เงียบๆ พักสายตา เพราะเมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเลย ไม่ใช่แค่เมื่อคืนสิ ตั้งแต่ที่กลับจากคอนโ

Dangerous Love 19ก่อนที่เธอจะไปถึงประตูก็ถูกมือหนาคว้าตัวไว้ทำให้ทั้งเธอและเขาล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง แต่เธอไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะมีอาการเจ็บมากแค่ไหนเพียงแค่ต้องเปิดประตูเพื่อขอความช่วยเหลือจากห้องข้างๆ ให้ได้"กรี๊ดดดดด! ปล่อยฉันนะ!"ตุบๆๆเธอใช้เท้าถีบเขาอย่างแรงแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากร่างกายที่แข็งแรงกว่า พลันสายตาเหลือบไปเห็นแจกันที่วางอยู่ข้างโต๊ะใกล้ๆ เธอจึงพยายามคว้ามัน"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกนะเลิฟ""นะ...นายทำแบบนี้ทำไมปริ้นซ์!" เธอตะโกนถามเขา แต่มือยังคงพยายามเอื้อมไปยังด้านบน"เพราะฉันอยากได้! และฉันก็ต้องได้!!"พรึ่บ!"กรี๊ดดดดด! อย่านะไอ้โรคจิต!!""โรคจิตคนนี้กำลังจะเป็นผัวเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หึหึหึ"หมับ!"ดูนี่สิฉันเอาอะไรมาด้วย""เฮือกกก!!" เธอชะงักทันทีเมื่อเห็นเขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาและนั่นทำให้เธอดิ้นสะบัดอย่างแรงเพราะกลัวมากขึ้นกว่าเดิมพรึ่บ!"กรี๊ดดดดด! ไม่นะ! กรี๊ดดดด!" เธอพยายามขัดขืนเมื่อถูกเขาจะล็อกตัวไว้จนเธอไม่สามารถขยับไปไหนได้ "ฉันบอกให้ปล่อยไอ้โรคจิต!!""คืนนั้นฉันไม่ได้ แต่คืนนี้ฉันต้องได้!!""อื้ออออๆๆ" เธอเม้มปากตัวเองเพื่อไม่ให้เขาเอาสิ่งนั้นใส