All Chapters of THE VIRGIN HUNTER : Chapter 21 - Chapter 30

DOVE“Are you sure of this?” nakakunot ang noo na sabi ni Roice. Hawak-hawak niya ang brown envelope na inabot ko rito.Tumango naman ako. “Yes. And I trust you, Roice.Tumango naman ito. “Okay. Sige na, mauuna na ako. Mag-ingat ka palagi, Laila.”Ngumiti naman ako. “Thanks.”Pagkaalis ni Roice saka naman ako umalis. Pinuntahan ko muna si Daddy bago ako uuwi sa aking condo.“Babalik na ako sa US. Anak, wala akong hinangad kundi magkasama tayo muli.”Pilit naman ako ngumiti kay Daddy. “Soon, dad. Siguro sa US na rin ako mag-for good.”“Kamusta kayo ng asawa-.”Pinutol ko agad ang tanong ni Daddy. “Wala na kami. It's okay. Ayoko na rin may iniisip lalo’t naka-base na ako sa military.”Saglit naman napatigil si Daddy. “Lumipat ka?”“Si General ang may kagustuhan para ilipat ko. Sige na,dad. Sabihin mo na lang kung kailan ang alis mo at ihahatid kita sa airport.“Anak, ang pagkamatay ng mommy mo. Walang kinalaman si-.”“Kilala ko na, dad. Don't worry, alam ko ang aking ginagawa.”Napabunt

DOVESeems familiar everything in this place. “Anak?” Humarap naman ako sa aking daddy. “D-Dito ka na muna sa asawa mo. Kailangan ko lang bumalik sa US para asikasuhin ang mgav negosyo natin.”Nakatitig lang ako rito. Nalaman ko rin na wala na akong ina. Namatay ito sa malubhang sakit. Nag-iisang anak lang din ako.“Puwede bang sumama sa’yo, daddy?”“No! I-I mean, bawal ka pa magbiyahe.”Huminga naman ako ng malalim. “Sige ho. Mag-ingat kayo.”Isa lang talaga ang nais ko, bumalik ang aking ala-ala. PAAGKALIPAS ng ilang araw, umalis na si Daddy. Si Ross naman, araw-araw din ito umaalis para pumasok sa trabaho. Pakiramdam ko,iniiwasan niya talaga ako. Parang ito pa yata ang hindi komportable at lalo na magkatabi kami sa higaan. May katulong din na naiwan sa bahay at ito lagi ang kasa-kasama ko.“Ma’am Laila, kain na tayo.”Ngumiti naman ako. “Sige po, Ate Mayeth,” agad naman ako sumunod sa kusina. Nakahain na ang pagkain naming tanghalian. Si Ate Mayeth na rin ang nagsandok ng kanin

DOVE“SAAN KAYO GALING?!” galit na bungad sa amin ni Ross pagdating sa kompanya. Inihatid kasi ako ni Jenny pabalik sa kompanya.“Niyaya ko lang asawa mo kumain. Masama ba iyon? Saka bakit dito mo pinagtatrabaho yan, alam mo naman sa bakbakan lang ito magaling,” nakangising sagot naman ni Jenny.“Pasensya ka na, Ross. Jenny, salamat sa treat mo. Nabusog talaga ako,” sabi ko naman at pasimpleng kinindatan ang kaibigan ko.“Umalis ka na, Rivas. At puwede ba, huwag ka na lumapit sa asawa ko. Napakasama mong impluwensya sa kan’ya!”“What the-! Talaga lang ha, Walton! Gusto mo bang ipaalala ko sa asawa mo na drugs syndicate din siya?” nakangsing buwelta ni Jenny na napaubo naman ako.“Ahmm..Jenny next time again. Kailangan ko na magtrabaho,” sabay tingin ko naman kay Ross.Sumenyas naman si Jenny sa akin. “Bye, Kalapati. See you….next time,” usal niya at tumalikod na ito.Lumapit naman si Ross sa akin. “Stay away from her. Mapapahamak ka lang kapag lagi mo siya kasama.”“Really? Ang bait n

DOVE“MAGKITA TAYO, RIGHT NOW!”Agad ko naman ibinigay kay Ramiro ang address ng rest house ni daddy. Mas safe na doon kami magkita. Bago ako pumunta, dumaan muna ako sa condo ko at nagbihis. Hindi naman kailangan ng susi sa pinto ng condo ko at eye security configuration lang ang kailangan para mabuksan ito. Kumuha rin ako ng baril. Dito s condominium na ito, okupado ko ang buong garahe. Pitong sasakyan ko ang nandoon at syempre mga mamahaling ducati ko. Kailangan ko mag-ingat sa bawat galaw ko. Pagbaba sa garahe ang itim na na bulletproof na sasakyan ang ginamit ko na lang. Mahaba-haba pa ang biyahe papunta sa resthouse. “Shit!” napabuga naman ako ng hangin. Lalo naging komplikado ang buhay ko. Napatingin naman ako sa aking cellphone na panay ang tunog. Si Ross. Kanina pa tumatawag sa akin. Kinuha ko naman ang cellphone ko at in-off. Tatlong oras din ang ang biyahe ko bago nakarating sa tagpuan namin ni Ramiro. Himala nga at nauna pa ito sa akin. May kasama itong lalaki at ito ang

DOVE“DOVE?”Lumingon naman ako sa bagong dating na lalaki. Nandito kami sa isang lumang gusali na dating ginamit naming hideout.“Hey. Mabuti naman dumating ka,” saad ko naman kay Nico Lopez na personal driver ng kapatid kong si Ramiro.Ngumiti naman ito. “Of course, you're my boss too. Ano pala ang pag-uusapan natin.”“Wala lang. Na-miss lang kita,” Sabay pagbuntonghininga ko naman. Napakaguwapo ni Nico. Hindi rin basta-bastang lalaki. BilyonaryoMahina naman napatawa ang binata. “Bored ka lang. Kamusta naman ang buhay na may asawa?”Tiningnan ko naman ito. “Okay lang. Ikaw? Sorry kung ngayon lang tayo nag-usap.”“I’m okay. Alam mo naman di ba. Ikaw lang talaga.”Bigla naman ako napatigil. “Hanggang ngayon, mahal pa rin kita. Naghihintay kahit wala nang pag-asa. Pero okay lang. Basta dito lang ako sa tabi mo kahit anong mangyari.”“Ikaw ba nagdala sa akin sa hospital noong naaksidente ako? Dahil that day, namataan ko ang kotse mo na nakasun od sa akin.”“Yes. As I told you. Babanta