Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

บทที่20ฉลองงานหมั้นNCเมื่อถึงวันที่น่านน้ำรอคอยนั่นก็คือวันหมั้นของเธอและหมอศรัณย์ญาติพี่น้องของทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยกันสนุกสนานมีเพียงน่านฟ้าที่ไม่เอ็นจอยกับใครเลยเขานั่งกอดอกมองหน้าน้องสาวด้วยความหงุดหงิด "ขอโทษนะคะเก้าอี้ว่างหรือเปล่า" คุณหมอนาราน้องสาวของนาวาและนาโนเดินมาถามชายหนุ่ม "เห็นใครนั่งหรือเปล่าล่ะ" สายฟ้าตอบโดยไม่มองหน้าแต่พอหันกลับไปมองอีกทีแทบจะตบปากตัวเองคนหรือนางฟ้าสวยกว่าแม่เขาอีก "ขอโทษค่ะ""ขอโทษครับเมื่อกี้ผมนึกว่าเพื่อนผมมาแซว เก้าอี้ตัวนี้ว่างครับเอาไปได้เลย" "ขอบคุณค่ะ^^" มีพิธีหมั้นเริ่มขึ้นมาแสดงก้มกราบเท้าผู้ใหญ่ทางฝ่ายหญิงเขาให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะดูแลน่านน้ำให้ดีที่สุดน่านน้ำเองก็เช่นกันเธอก้มกราบเท้าผู้ใหญ่ฝ่ายชายอย่าให้คำมั่นสัญญาว่าจะเป็นคู่หมั้นที่ดี ผู้ใหญ่ทั้งสองรับไหว้และให้ของขวัญวันหมั้นแก่ทั้งสองแม้จะยังไม่ใช่งานแต่งแต่ยังไงทั้งสองก็ได้อยู่ด้วยกันรอจนกว่าผู้ใหญ่ทางฝ่ายน่านน้ำจะยอมรับในตัวหมอศรัณย์ เสร็จจากงานพิธีทั้งสองพากันเดินออกมาพูดคุยกับเพื่อนๆ ญาติๆ รวมถึงพี่น้องในวงศ์ตระกูลทุกคนต่างมีหน้ามีตามีชื่อเสียงนานน้ำไม่คิดว่าพี่น้องทางฝั

บทที่22ลีน่าก็อ่อยเป็นเช้าวันต่อมาลีน่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะน้องสาวฝาแฝดของเธอมาปลุก อีกหนึ่งชั่วโมงทุกคนจะต้องเดินทางไปสนามบินเธอจึงรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปรวมตัวกันที่บ้านใหญ่อาหารเช้าเป็นข้าวต้ม ครอบครัวของน่านน้ำจัดการเตรียมผลไม้และของฝากรวมถึงไวน์แจกจ่ายให้กับทุกคนไม่มีใครไม่ได้รับลีน่าเห็นไวน์ในมือแล้วใบหน้าร้อนผ่าวเธอจำได้ดีว่าเมื่อคืนก่อนที่เธอจะหลับใหลไปนั้นเธอและอาจารย์ภูผาทำอะไรกันแม้จะเป็นเพียงแค่จูบเบาๆ อย่างไม่ตั้งใจแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบอย่างไม่เคยเป็น เธอมองไปที่อาจารย์ภูผารายนั้นยังคุยเล่นคุยสนุกเหมือนเมื่อคืนหลังจากร้องเพลงแล้วเขาได้ปล่อยวางและพยายามลืมเรื่องราวในอดีตเธอขอภาวนาให้เขาก้าวผ่านมันไปได้และเธอจะขอเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้างเขาจากนี้ในทุกๆ วัน "ศรัณย์แกจะกลับเลยไหม" ลีน่าถามน้องชายที่เดินลงมาพร้อมน้องสะใภ้แต่ทำไมถึงไม่มีกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาด้วย"ผมจะอยู่ต่ออีก 3-4 วันนานๆ น่านน้ำจะได้กลับบ้านเคสของผมฝากด้วยนะ" "เออก็ได้ พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ"แม้จะไม่อยากรับปากแต่เธอก็ต้องทำเพราะว่าอะไรนะหรือเพราะว่าเธอจะได้อยู่ใกล้ๆ อาจารย์หมอในทุกๆ วั

บทที่24ลีน่ากับผู้ชายคนนั้นบ้านปิติภัทรไพศาลคนกลัวความผิดรีบใส่เสื้อผ้าแล้วกลับมาบ้านอย่างไม่คิดชีวิต มาถึงเขาก็พบคุณพ่อสายฟ้านั่งรออยู่ที่ห้องทำงานเพียงคนเดียว "คุณพ่อคะคือว่า....." "ลูกจริงจังหรือแค่เล่นๆ บอกพ่อได้ไหมลีน่า""ลีน่าจริงจังค่ะคุณพ่อแต่ว่าเรื่องนี้ลีน่าไม่อยากบังคับอาจารย์ค่ะ" "เฮ้อ.... ลีน่าพ่อเป็นห่วงลูกมากนะพ่อไม่ติดถ้าคู่ชีวิตของลูกจะเป็นหมอภูผา แต่หมอภูผาเขาจะจริงจังกับลูกไหมที่ผ่านมาพ่อไม่เคยเห็นเขาจะสนใจอะไรลูกเลยมีแต่ลูกเทียวไปหาคอยดูแลคอยถามไถ่ลูกคิดดีแล้วใช่ไหมกับการกระทำของลูก ลูกจะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมลีน่า" หมอสายฟ้าถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง"ไม่ค่ะ ลีน่าจะไม่เสียใจเพราะลีน่ารักอาจารย์ภูผา" "คำว่ารักมันไม่ได้แลกมาด้วยเซ็กซ์นะลูก ถ้าลูกมั่นใจว่าลูกกับหมอภูผาจะไปกันรอดพ่อก็ไม่ว่าอะไรแต่ถ้าลูกเสียใจจงรู้เอาไว้ว่ามันเป็นสิ่งที่ลูกเลือกเองไม่ต้องกลัวว่าหันกลับมาจะไม่เหลือใครลูกยังเหลือพ่อ แม่ในครอบครัวของเรา"ลีน่าเดินเข้าไปสวมกอดหมอสายฟ้าอย่างน้อยคุณพ่อของเธอก็เข้าใจในความรักที่เธอมีต่อหมอภูผาหลังจากนี้เธอจะสู้จนสุดแรงหากเต็มที่แล้วเขาไม่รักเธอก็ไม่เสีย

บทที่26ลีน่าลืมทานยา"คือว่า.... ผมกับลีน่าเราสองคน"ทุกคนในบ้านรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อแต่ไม่ทันที่หมอภูผาจะพูดจบลีน่าก็เดินลงมาเสียก่อน "คุณพ่อคะลีน่าขอออกไปหาอิงดาวนะคะ" เธอเดินลงมาขออนุญาตหมอสายฟ้าผู้เป็นพ่อของเธอแต่เธอกลับไม่มองหน้าหมอภูผาเลยสักนิดทำเหมือนเขาเป็นอากาศที่เธอไม่อยากมอง "ไปเถอะพ่ออนุญาต" "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" "เดี๋ยวสิลีน่ามาคุยกันก่อน" หมอภูผาคว้าข้อมือของลีน่าเอาไว้เธอหันมามองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเมื่อเช้าเธอพยายามอธิบายแทบตายแต่เขากลับไม่สนใจไม่ฟังแถมยังไล่ออกจากบ้านอีก "ลีน่าไม่มีอะไรจะคุยกับอาจารย์ค่ะเพราะลีน่าเป็นผู้หญิงไม่ดีเป็นคนไม่ดีเป็นคนเลวเราไม่ควรยุ่งเกี่ยวกันอีก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั้นๆ เพราะเธอกำลังจะร้องไห้หมอศรัณย์เดินลงมาจากห้องนอนพร้อมคู่หมั้นอย่างน่านน้ำเขาได้ยินการสนทนาตั้งแต่เริ่มต้นเห็นพี่สาวเป็นแบบนี้เขาเองก็ไม่สบายใจ "ผมขอโทษที่เข้าใจคุณผิดผมผิดเองที่ไม่ฟังคำอธิบายของคุณเลยอย่าโกรธผมเลยนะ ที่ผ่านมาผมเจ็บมาเยอะผมถูกหลอกถูกสวมเขาจนผมระแวงไปหมดแล้ว" "แต่อาจารย์ก็ควรที่จะฟังคนอื่นบ้างที่ผ่านมาลีน่าเอาใจลงไปเล่นจนตัวเองดูไม่มีคุณค่าแค่นี้

บทที่28ให้เวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่หมอตะวันยื่นคำขาดคือหนึ่งอาทิตย์เท่านั้นที่จะชี้เป็นชี้ตายหมอภูผามีเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์แต่เขาจะใช้โอกาสที่ได้มาง้อลีน่าให้ได้เขารู้ว่าเธอยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจแต่เรื่องนี้เป็นความผิดของเขาเองที่ทำให้เรื่องราวมันใหญ่โต หมอภูผากลับมาบ้านเขาก็เริ่มแผนการแรกคือลงมือทำอาหารที่เน้นไปทางบำรุงเขามั่นใจว่ายังไงลีน่าต้องมีลูกกับเขาแน่เพราะฉะนั้นเขาจะผูกปิ่นโตอาหารให้เธอทุกวัน "พี่ตามผมมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าแล้วนี่อะไรแม่พี่มาเหรอของกินเต็มบ้านเลย" ไอดินเดินเข้ามาในบ้านของรุ่นพี่อย่างหมอภูผาไม่น่าเชื่อว่าเขาจะลงทุนทำอาหารราวกับจะไปเลี้ยงโรงทานที่ไหน"แม่ฉันกลับไปแล้วของพวกนี้ฉันจะทำไปให้ลีน่า""อะไรนะ ลีน่า?" ไอดินไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "ลีน่าญาติผมอะนะ" "ใช่ลีน่าอาจจะกำลังมีลูกกับฉัน ฉันเลยต้องทำอาหารไปง้อสักหน่อย"ไอดินแทบยืนไม่อยู่ให้ตายเขาไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนดีระหว่างญาติของตัวเองที่กำลังขายออกกับรุ่นพี่คนเก่าที่ยิ้มง่ายอารมณ์ดีอยู่ใกล้ๆ แล้วได้พลังบวก "ผมพลาดอะไรไปใช่ไหมเนี่ย พี่กับลีน่าไปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่เมื่อไม่กี่วันพี่ยังมาถามผมอยู่เลยว่าลีน่า