All Chapters of Hold me tight กอดรักไว้ในหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่ทันที่หรัญญ์จะพูดจบเสียงกรีดร้องของศราก็ดังขึ้นจากในห้อง หรัญญ์รีบเปิดประตูเข้าไปทันทีพร้อมทั้งนายน์และธาม...มันเกิดขึ้นแบบนี้ขึ้นแทบทุกวัน...“คุณศรา” หรัญญ์เอ่ยพร้อมเอื้อมมือไปปิดฝักบัวและคว้าผ้าขนหนูที่แขวนไว้มาคลุมร่างของเธอเอาไว้ เขาอุ้มเธอออกจากมุมห้องอาบน้ำเหมือนเช่นเคย...แม้มันไม่ใช่หน้าที่ของเขา ในสัญญาไม่ได้บอกเอาไว้มาเธอมีอาการทางจิตแบบนี้“นายเห็นไหม?! มีคนจะเข้าทำร้ายฉัน!!” ศรายังคงตื่นตระหนกแม้จะอยู่ในอ้อมแขนของเขา นายน์และธามก็รีบค้นหาคนร้ายเหมือนเช่นทุกวัน ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีว่าต้องทำทีท่าว่าหาคนร้ายแบบนั้น..“ไม่พบครับ...” นายน์ยังคงเอ่ยคำเดิมซ้ำๆ พลางก้มหน้าหงุดเตรียมเบือนหน้าหนีเวลาที่หรัญญ์ถูกเธอตบ อย่างน้อยก็รักษาหน้าหัวหน้าของเขาแม้พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมหรัญญ์ไม่ฉีกสัญญา“พวกนายมันไม่ได้เรื่อง!! มีคนร้ายเข้ามาทุกวันแต่พวกนายก็หาไม่เจอทุกวัน!!”“คุณศรา...ช่วยบอกลักษณะของคนร้ายให้พวกผมทราบได้ไหมครับ? พวกผมจะได้...”หรัญญ์ชะงักคำพูดของตัวเองเมื่อเห็นว่าเธอยกมือ

มือหนาทั้งสองข้างจับชายผ้าห่มดึงขึ้นมาห่มเรือนร่างของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายอย่างเบามือ ก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบไอแพดที่เธอวางทิ้งเอาไว้ข้างตัวมาเก็บที่โต๊ะโคมไฟตรงหัวเตียงพร้อมเอื้อมมือไปปิดโคมไฟนั้น เดินตรวจตราตรงหน้าต่างพลางปิดผ้าม่านและสำรวจรอบห้องอีกครั้งเพื่อดูความปลอดภัยเมื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยรอบสุดท้ายเหมือนทุกๆ วันเรียบร้อย เขาจะกลับมานั่งเงียบๆ อยู่ที่โซฟาอีกประมาณสิบห้านาทีทุกวัน เพราะว่า...“กรี๊ดดดดดดด!!! อย่าเข้ามานะ!! อย่านะทำอะไรฉันเลย! ฮืออออ”เสียงกรีดร้องยามค่ำคืนของศรานั้นดูน่าสงสารและหวาดกลัวอย่างสุดใจ มือของเธอเกร็งกำผ้าห่มเอาไว้แน่น น้ำตาไหลพรากอาบใบหน้าทั้งที่เธอยังหลับตาอยู่...มันเกิดขึ้นอย่างนี้ทุกคืน...“คุณศรา! คุณศราครับ ผมอยู่ตรงนี้”“ปล่อย!! ปล่อยฉันนะ!! พอแล้ว!! ฮึก ฮือ”หรัญญ์รุดเข้าไปนั่งลงบนเตียงพร้อมกับคว้ามือของเธอที่เกร็งกำเอาไว้ และพยายามปลุกเธอให้ตื่นจากฝันร้ายนั้น ศราดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งน้ำตาด้วยท่าทีหวาดกลัว“คุณศรา ผมหรัญญ์”

เดินเข้าห้องทำงานมาก็เห็นเชนและเรวินยืนรออยู่ก่อนแล้วพร้อมเอกสารในมือ การทำงานของทีมเขานั้นรวดเร็วยิ่งกว่าไรเดอร์ส่งอาหารเสียอีก และอาจจะเป็นเพราะมันใช่งานยากเสียเมื่อไหร่แค่สืบประวัติของคนธรรมดา“ฮึ...ได้ดั่งใจดีจริง” ศราเอ่ยพลางยกยิ้ม ปราดสายตามองเชนและเรวินอย่างพอใจก่อนที่ตนจะเดินเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งที่เคยนั่งอยู่ทุกวันหรัญญ์หันไปหยิบซองเอกสารนั้นเอามาอ่านคร่าวๆ เพื่อตรวจสอบว่ามันดีพอที่จะรายงานศราหรือไม่ เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงได้เหวี่ยงวีนอีกรอบแน่ ตรวจดูแล้วก็ยื่นประวัติเหล่านั้นให้หญิงสาว“ผมเจอชายคนนั้นอยู่หน้าบริษัทเหมือนเช่นทุกวันครับและสืบหาข้อมูลจากการถามชายคนนั้นมานิดหน่อย” เชนเริ่มเอ่ยรายงาน“อาฮะ..”“ชายคนนั้นชื่อ ศิวัช กิตติกูลเคยมีลูกสาวแท้ๆ หนึ่งคนชื่อ...เอ่อ...” เชนชะงักลอบมองศราอย่างเงียบๆ ไม่กล้าที่จะพูดต่อ ศราเหลือบมองเชนครู่หนึ่งแล้วยกยิ้ม“ศรา กิตติกูล” เธอพูดพลางเชิดหน้าขึ้นมองเหม่อตรงไปข้างหน้านี่คือเหตุผลที่เธอไม่ยอมเปลี่ยนชื่อเพราะหวังว่าพ่อจะตา

คิดอยู่ตลอดระหว่างเดินทางไปยังโรงแรมหรู ท่าทีของกอปกิตดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้สำนึกผิดเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งยังคงความเล่ห์เหลี่ยมเอาไว้มากมายมากกว่าแต่ก่อนหลายเท่า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้คิดเกรงกลัวอีกต่อไป ในทีแรกเธออาจจะตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมาเจอกันเร็วกว่าที่คาดไว้“ฮึๆ ...ฮึ!” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นจากหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างและเอามือเท้าคางมองออกไปนอกรถราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางที่น่าพอใจสำหรับเธอชายหนุ่มผู้ที่ขับรถให้เธออย่างหรัญญ์ก็ทำได้เพียงปรายสายตามองไปยังด้านหลังผ่านหระจกหน้ารถ มองหญิงสาวที่ดูดีใจกับการเจอคู่แค้นของตัวเอง ความรู้สึกในใจของหรัญญ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เหมือนกับว่าเซ้นส์ของตัวเขากำลังเตือนว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นและรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเขาเองก็คงจะได้รับผลกระทบเดือดร้อนไปด้วยแน่“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้น...แค่ต่อไปนายปกป้องฉันดีๆ ตามหน้าที่ของนายก็พอ”ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เธอหันมองเขาผ่านกระจกหน้ารถเหมือนกัน เพราะเขาเองก็เหลือบมองเธอและมองถนนไปพร้อมๆ กัน ในหัวก็ครุ่นคิดเรื่องศราไม่หยุด...คิดว่าเธอกำ

“ยังไงศราขอตัวชมรอบๆ งานก่อนนะคะ” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้สองสามีภรรยา ก่อนจะยกแชมเปญในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้ว เหลียวไปวางแก้วในถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดีพร้อมกับเดินหันหลังให้สองสามีภรรยาอย่างมีจริต อีกทั้งยังชำเหลืองสายตาปราดมองกอปกิตทั้งที่ใบหน้ายังคงยกยิ้มทุกท่าทีของเธออยู่ในสายตาของกอปกิตราวกับว่ามันเชื่องช้าทุกเสี้ยววินาที แผ่นหลังขาวเนียนทำให้กอปกิตที่กำลังจะยกไวน์ขึ้นดื่มต้องชะงักไปและจ้องมองเธอค้าง ท่าทางการเดินทิ้งสะโพกของเธอพลางเหลียวหลังนั้นทำให้เขาแทบจะอดใจไม่อยู่ รีบยกไวน์ในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้ว“ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ท้องไส้ไม่ค่อยดีเลย” กอปกิตหันไปบอกธนัลอรที่กำลังติดคุยกับผู้ที่มาร่วมงานคนอื่นๆ ที่เข้ามาทักทายพอดิบพอดี ธนัลอรหันไปมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วงพร้อมกับวางมือลงบนท่อนแขนของกอปกิตเบาๆ“คุณเป็นอะไรมากไหมคะ? ให้ฉันไปด้วยไหม?” ธนัลอรเอียงหน้าเอ่ยถาม“ไม่เป็นไร ผมไปเข้าห้องน้ำแล้วคิดว่าจะไปพักที่ห้องรับรองเสียหน่อย คุณไม่อยู่งานจะเดินต่อได้ยังไงล่ะครับ...เดี๋ยวผมมานะ” กอปกิตพูดอย่างรีบร้อนพร