Semua Bab ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Bab 161 - Bab 170

เยว่หลวนคุนยิ้มอ่อนโยนขยับเข้าใกล้พร้อมจับมือเธอไว้แน่น “ชื่อเสียงหรืออะไรก็ตามที่ฉันอาจเสียไป มันไม่มีค่าเทียบกับการได้เห็นเธอยิ้มและรู้ว่าเธอมั่นใจในความรักของเรา ฉันพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อให้เธอรู้ว่าฉันจริงใจกับเธอ”โม่เข่อซิงสบตาเข้าไปดวงตาฉายแววหนักแน่นของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นจนกลั้นน้ำตาไว้

“ปู่เชื่อว่าสักวันหลานจะต้องได้ยินเสียงหัวเราะของลูกหลานในบ้านหลังนี้เหมือนคนอื่น ๆ”ซูหร่วนซีตอบรับเขาด้วยรอยยิ้ม “ค่ะปู่ ฉันก็เชื่อเหมือนกัน แต่ฉันในตอนนี้ก็มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่นะคะ”ส่วนจ้าวหลงหยางเขามักจะเข้ามาร่วมสนทนากับปู่รวมถึงภรรยาในช่วงเย็นหลังจากเลิกงาน ชายหนุ่มมักจะช่วยพยุงชายชราใ

หนึ่งปีผ่านไปหลังการจากไปของซูจินกวง เหล่าพี่น้องและพ้องเพื่อนจึงได้มารวมตัวกันอีกครั้งในวันครบรอบการจากไปของเขาเช้าวันนั้นอากาศเย็นสบายและท้องฟ้าแจ่มใส ซูหร่วนซี จ้าวหลงหยางรวมถึงจ้าวลี่เซียนลูกสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบ พร้อมด้วยสมาชิกคนอื่น ๆ เดินทางไปยังสุสานของครอบครัวซูกันอย่างพร้อมเพรียงหล

หยูเชาเอนตัวพิงเก้าอี้ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา “นายพูดเหมือนเขา... แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่”“ถ้าไม่น่าใช่ นายลองถามใจตัวเองดูสิว่าคิดยังไงกับพี่เขา” ฉาจี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยย้ำออกมาอีก“บางทีคำตอบมันอาจอยู่ตรงหน้าของนายแล้วก็ได้ แค่นายยังไม่ยอมรับ”หยูเชานิ่งไปนานไม่ตอบอะไร เขายกแ

ซูหร่วนซีเฝ้าดูแลเขาไม่ห่างกาย ทั้งสองยังคงจับมือกันแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือกันไปความรักและความผูกพันจะเลือนหายไปตามสายลมในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตจ้าวหลงหยางหันหน้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนเช่นเคย แม้ลมหายใจของเขาจะอ่อนแรงลงทุกขณะ ถึงกระนั้นเสียงของเขายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อ