All Chapters of Set อีโรติก ชุดรักต้องห้าม: Chapter 101 - Chapter 110

ณ เวลานั้นเอง ทั้งสองต่างตกในความกระสันเสียวโดยลืมเรื่องศีลธรรมกันไปสิ้น เวลาดึกสงัดเป็นใจ เมียของทับไทยที่หลับสนิทเหมือนเปิดทให้คนทั้งสอง จังหวะแบบนี้รสลิ้นและความซ่านสะท้านมันไม่ปราณีใครกันเลยจริง ๆ ทับไทยทั้งเคล้นขยี้ขยำเต้าและดูดเลียหัวนมของสะใภ้สาวเหมือนดูดน้ำฉ่ำหวาน ส่วนไอญาดาก็เสียวจนหว่างขาของหล่อนมันแฉะเยิ้มไปหมด พอดูดหัวนมสะใภ้พยาบาลสาวจนหนำใจแล้วเขาก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดทำให้ไอญาดาตกใจที่เห็นพ่อผัวกล้าเปลือยล่อนจ้อนไม่กลัวเลยว่าเมียจะตื่นมาเห็น หล่อนกระซิบกับเขาเบาๆ“ว๊าย...พ่อถอดผ้าหมดแล้ว ไม่กลัวแม่ตื่นขึ้นมาเหรอคะ”“ไม่ตื่นร๊อก” ทับไทยยิ้มหื่น “นอนกรนขนาดนั้นช้างมาพังบ้านยังไม่รู้สึกตัวเล้ย”“อื๊ย...พะ...พ่อขา...แต่ไอกลัว” “ไม่ต้องกลัวหรอก ลูกก็ถอดชุดนอนออกซะ มันกีดรู้ไหม”เขากระซิบบอกหล่อนด้วยน้ำเสียงหื่นหิว ตอนแรกไอญาดาก็ลังเลแต่เพราะความกระสันทำให้หล่อนไม่สามารถหยุดตัวเองได้ และจังหวะแบบนี้มันหาง่ายเสียที่ไหน หญิงสาวยอมให้พ่อผัวของหล่อนช่วยถอดชุดนอนอย่างเต็มใจ หญิงสาวเอียงอายท่ามกลางไฟสลัวเพราะตอนนี้ร่างเปลือยของหล่อนกำลังเบียดแนบกับร่างเปล่าเปลือยของทับไทย แ

“ดูดให้อีกเถอะ...ฉันชอบแบบนี้จริง ๆ หนูปิ๋ม...หนูดูดได้สะใจฉันจริง ๆ” ผอ.ลืมตาขึ้นมาพูดกับเด็กสาววัยใส น้องปิ๋มที่มือทั้งสองของหล่อนยังกำท่อนเอ็นขนาดเขื่องของผอ.ไว้ในมือก็เริ่มไล้เลียที่ส่วนหัวของมันแล้วอมเข้าไปในปากอีกหน คราวนี้ผอ.ส่งเสียงดังหน้าตาบิดเบี้ยวแทบดูไม่ได้ “โอย...โอย...หนูปิ๋ม...ซี๊ดดดดด...ทำไมหนูดูดได้ใจแบบนี้...ซี๊ดดดด...อะ...อาส์...อาส์” ข้าวหอมเห็นว่าน้องปิ๋มดูดอาวุธคู่กายของผอ. แถมมือทั้งสองยังรูดรึงสัดส่วนอันอลังการเข้า ๆ ออก ๆ นี่มันยิ่งกว่าในหนังโป๊ที่ข้าวหอมเคยดูซะอีกนะนั่น “อูย...หนูปิ๋ม...ใจจะขาดแล้ว...หนูปิ๋ม” ดูท่าผอ.คงจะมีความสุขอย่างเหลือเกินเพราะสะโพกสอบหนาส่ายไปส่ายมาตอนที่น้องปิ๋มสูบเจ้าตอปิโดยักษ์เข้าปากจนแก้มตอบ นี่มันวันอะไรของหล่อนกันนะ ข้าวหอมนึกในใจ ไม่ได้ตั้งใจจะมาเห็นอะไรอย่างนี้แต่ก็ต้องมารับรู้ว่าทั้งผอ.และน้องปิ๋มกำลังมีความสุขกันแค่ไหน น้องปิ๋มที่กำลังดูดเล็มท่อนเอ็นของท่านผอ. หล่อนอยู่ในชุดกระโปรงผ้าซีฟอง ข้าวหอมเห็นหล่อนเปลี่ยนท่าเป็นนั่งยอง ๆ กั

“วันนี้พี่ข้าวหอมมาเช้าจังเลยนะคะ”“อ๋อ...เอ้อ...จ้ะ...พี่มาเช้าเพราะต้องรีบมาเคลียร์งานน่ะ อืม...ผอ.ของเรานี่ท่านขยันจังเลยนะ มาทำงานแต่เช้า ปิ๋มก็เหมือนกันนะ ขยันมาก”“ผอ.ให้หนูมาช่วยเคลียร์งานน่ะค่ะพี่ หนูก็เลยต้องรีบมาแต่เช้า กลัวว่าจะไม่ทันเวลางาน ก็พอดีพี่ข้าวหอมมา”ข้าวหอมยิ้ม ๆ หล่อนมองเด็กรุ่นน้องที่ทำงานของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้องปิ๋มช่างกล้าหาญเสียจริง เล่นกับผู้ชายรุ่นใหญ่เสียด้วย หล่อนคิดแล้วยังเสียววาบไม่หาย นึกถึงเจ้าจ้อนยักษ์ของผอ.เด่นชัยซึ่งหล่อนเองคาดไม่ถึงว่าผู้ชายวัยขนาดนั้นแต่ยังแข็งแรงยิ่งกว่าเด็กหนุ่มอายุสิบแปด มันยังตั้งลำและสู้ไม่ยั่น นึกถึงตอนที่น้องปิ๋มถูกผอ.ขย่มอย่างบ้าคลั่งแล้วก็ใจหายวาบ“ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยเห็นแฟนน้องปิ๋มมารับไปกินข้าวเที่ยงเลยนะ”“อ๋อ...แฟนปิ๋มเขามีธุระต้องไปทำงานต่างจังหวัดน่ะค่ะ แล้วพี่ข้าวหอมล่ะคะ ปิ๋มไม่เคยเห็นแฟนพี่ข้าวหอมเลยนะคะ”“พี่ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเขาหรอก ดูพี่สิ เฉิ่มเชยแบบนี้ผู้ชายที่ไหนเขาจะชอบล่ะจ๊ะ”“ไม่แน่หรอกนะคะพี่ข้าวหอม บางทีผู้หญิงที่เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้อาจจะร้อนแรงกว่าผู้หญิงที่ชอบเปิดเผยตัวเองก

ฝ้ายบอกด้วยสีหน้าตระหนกแต่เด็กหนุ่มกลับยิ้มเหมือนไม่เกรงกลัวอะไร“แบบนี้แหละดี...ไม่มีใครเข้ามาในนี้หรอกน่า เขาไปพักกินข้าวเที่ยงกันหมดแล้ว”“แต่ฝ้ายกลัวพี่บรรณารักษ์เขาจะเข้ามาเห็นนี่”“น่า...รับประกันว่าไม่มีใครเข้ามา”ดูท่าทางเมฆจะแน่ใจซะเหลือเกินว่าไม่มีใครเข้ามาเห็นตอนเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้ ถ้าทั้งสองรู้ว่าหลังชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้กันมีสายตาของใครจ้องอยู่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง แต่ก็ต้องยอมรับว่าทั้งสองกล้าหาญชาญชัยที่กล้าทำกันแบบนี้“ซี๊ดดด...เมฆจ๋า...อ๊อย...อ๊อย”ฝ้ายครางดังออกมาอีก คราวนี้หลังของหล่อนถูกดันเข้าไปชิดผนังอีกด้านที่ใกล้กันนั้น ปฏิบัติการเล้าโลมของเมฆยังดำเนินต่อไป เขาจับขาของฝ้ายแยกออกห่างกัน ยกขาข้างหนึ่งของเพื่อนสาวขึ้นทำให้ข้าวหอมเห็นน้องสาวของฝ้ายชัดเจนมันเป็นเนินอวบอูมและมีไรขนขึ้นปกคลุมดกดำ กลีบสีแดงของฝ้ายดูฉ่ำเพราะอารมณ์เสียวที่กำลังพุ่งขึ้นสูง เมฆเอานิ้วแตะน้ำลายตัวเองแล้วลูบไล้ที่เนินสาว ลูบวนและจูบปากของฝ้ายไปด้วย แลกลิ้นกันอย่างเมามันส์“อาส์...ซี๊ดดดด...”ฝ้ายดูจะมีอารมณ์เต็มที่แล้ว เมฆเริ่มแทรกนิ้วลงไปตรงกลาง คลึงที่ปุ่มเสียวจนเพื่อนสาวครางไม่หยุดปาก

ฝ้ายยิ้มกับบรรณารักษ์แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะอ่านหนังสือซึ่งเมฆนั่งอยู่ที่นั่น สักพักทั้งสองก็คุยกันเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน ข้าวหอมเงยหน้ามองและยิ้มให้คนทั้งคู่แต่ก็สังเกตเห็นว่าเมฆหันมามองหล่อนด้วยสายตาแปลก ๆ เด็กหนุ่มคนนั้นเหลือบมองบรรณารักษ์สาวเหมือนเขาชอบหล่อนยังไงยังงั้น แต่ข้าวหอมก็ไม่ได้ตื่นเต้นกับแววตาของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง เมื่อทั้งสองออกไปจากห้องสมุดแล้วข้าวหอมก็ถอนใจโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียว“เฮ้อ! นี่มันวันอะไรกันนี่...”“บ่นอะไรเหรอคะพี่ข้าวหอม”เสียงน้องปิ๋มทำให้ข้าวหอมที่กำลังจะตั้งใจทำงานต่อต้องหยุดชะงัก หล่อนเงยหน้ามองเด็กสาวรุ่นน้องที่หอบหิ้วขนมเข้ามาและหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ“พี่ข้าวหอมกินข้าวหรือยังคะ?”“ยังเลยจ้ะ”ข้าวหอมไม่อยากบอกเลยว่าวันนี้ตั้งแต่เช้ามาจนถึงเที่ยงหล่อนยังไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด ในหัวมีแต่เรื่องที่หล่อนแอบไปรู้ไปเห็นมาจนไม่รู้สึกนึกอยากกินข้าว“ปิ๋มกินข้าวแล้วเหรอจ๊ะ?”“ค่ะ...พอดีเจอผอ.เด่นชัยน่ะ”ข้าวหอมเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อผู้ช่วยรุ่นน้องบอกอย่างนั้น หล่อนแสร้งยิ้ม ๆ“ท่านเลี้ยงข้าวน้องปิ๋มเหรอจ๊ะ”“ค่ะ...พี่ข้าวหอม...ผอ.เด่นช