All Chapters of บูรพาพ่ายบุปผา: Chapter 111 - Chapter 120

“อภัยงั้นเหรอ เจ้ายังให้ข้าอภัยเจ้าได้อีกเหรอ ทำผิดขนาดนี้ เอาตัวฮูหยินไปขัง ห้ามพูดคุยติดต่อกับผู้ใดอีก ป่าวประกาศให้ทั่ว ว่าฮูหยินเลอะเลือนชั่วขณะ กระทำการโดยไม่คิด ตอนนี้ให้ทำโทษอยู่ในจวน” เขาต้องสร้างชื่อเสียงของตระกูลกลับมาให้จงได้ ไม่เช่นนั้นคงต้องเป็นที่ครหา และการทำการค้าก็เริ่มสะดุด เมื่อคน

หลังจากที่ง้อนางอยู่สองวันสองคืน เขาก็กลืนน้ำลายตัวเองปล่อยให้นางมีอิสระอีกครั้ง เขาขังนางได้ไม่นานจริง ๆ แค่เห็นใบหน้าเล็กเศร้าสร้อย แต่ไม่เอ่ยขอสิ่งใดจากเขาแค่นั้นใจเขาก็อ่อนยวบแล้ว “นางเป็นปีศาจจิ้งจอกสาวชัด ๆ” เขาหลงในความงามของนางจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ก็ไม่เคยเอ่ยกับนางตรงไปตรงมา นอกจากอยู

“โถ...! หิ่งห้อยน้อยของข้า ข้าไม่ได้คิดจะทิ้งเจ้าเสียหน่อย ข้าแค่มีธุระ ไว้ข้าเสร็จธุระจะมานอนกับเจ้าทุกวันเลยดีหรือไม่” นี่เป็นคำปลอบโยนของอี๋อันฉี เขาลูบหลังนาง โดยไม่รู้ว่านางคิดจะหนีเขาไปไกล “ข้าจะกลับเมืองหลวง ไม่นานข้าจะรีบกลับมา” “เพคะ” นางรับคำ แต่ว่าถึงวันนั้นนางคงไปแล้ว

“ใครเป็นคนเฝ้า ทำไมนางถึงหายไป” อี๋ชินอ๋องโวยวายตำหนักแทบแตก เหล่าทหารและนางกำนัลหัวหดไม่กล้าเงยหน้า “ปากอมอะไรกันอยู่ เหตุใดไม่พูด” “ทูลท่านอ๋องหลังจากท่านไป พวกเราไปส่งท่านกลับมาก็ไม่พบนางแล้ว หานางทั่วทั้งเมืองทั้งที่บ้านเก่านางก็ไม่พบพ่ะย่ะค่ะ” คนที่กล้าตายเอ่ยอย่างตัวสั่นงันงก

------ วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนเข้าเดือนที่ 9 คุณหนูของนางเดินแทบไม่ไหวมือบวมเท้าบวม หมอตำแยมาดูก็พบว่าใกล้คลอดเต็มที จื่อรั่วเฝ้าคุณหนูตลอด นางภาวนาให้ท่านอ๋องหาพวกนางพบเสียที แต่ทว่ารอมาจนหลายเดือนก็ไม่มีข่าวคราวใดเลย จนคุณหนูของนางคลอดแล้ว “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”