บูรพาพ่ายบุปผา のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

“หนูสู้แม่ก็สู้” นางให้คำมั่นว่าจากนี้ต่อไปนางจะอยู่เพื่อลูก ต้องขอบคุณสองโจรนั่นที่ทำให้นางหลุดจากขุมนรกในตำหนักอุดรนั่นเสียที นางฝืนตัวเองไปหาที่ซุกนอนในปลีไม้ใหญ่ ที่พอจะกันลมได้ แต่เหมือนสวรรค์จะเห็นใจ คืนนี้ไม่มีลมเลย และนางก็รู้สึกอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดกันนางจึงได้ข

ผลท้อลูกใหญ่ ๆ นางกินไปเกือบห้าลูกก็เริ่มอิ่ม เมื่อท้องอิ่มสมองก็เริ่มแล่น นางมองซ้ายขวาเพื่อมองหาเถาวัลย์ ดึงมันออกมาจากหญ้าแล้วจับมันขด ๆ สานให้เป็นเหมือนตะกร้า แล้วเก็บผลท้องที่สุกแล้วปนกับผลที่แก่ยังไม่สุกดี ใส่จนเต็ม มือเล็กเอื้อมไปในลำธารวิดน้ำขึ้นล้างหน้าล้างตา ทั้งดื่มน้ำแก้กระหาย เ

ก่อนวันแต่งตั้ง เหล่าแขกที่มาร่วมในงาน เป็นคนสำคัญของแคว้นใกล้เคียงและชนเผ่าต่าง ๆ มาอยู่ที่เรือนรับรอง รวมทั้งเสวียตงซาน หรือตงชินอ๋องที่เป็นตัวแทนแคว้นต้าเฉิง ที่มีความสัมพันธ์กันมาอย่างแน่นแฟ้นยาวนานเป็นร้อยปี ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์เก่า ก่อนที่จะพลัดเปลี่ยนแผ่นดิน“ชิงชางเจ้าว่าหรือไม่เมืองเหลียงอุดม

ผ่านมาสองวัน ตั๋วลู่อันข่านก็ยังไม่แจ้งวันเวลาที่จะได้พบหน้าพระสนมเอกสักที เสวียตงซานก็ร้อนดังไฟสุมในทรวงอก เดินไปเดินมาอยู่ในเรือนรับรอง “ท่านอ๋อง หยุดเดินก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเวียนหัวไปหมดแล้ว” ชิงชางที่เห็นเจ้านายเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจตลอดตั้งแต่กลับจากงานเลี้ยง จนวันนี้ก็ยังไม่เลิ

“ว่างอย่างไรนะท่านอ๋อง ท่านจะอยู่ที่เมืองเหลียง” ชิงชางไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยสักนิด นี่ท่านอ๋องจะทิ้งบ้านทิ้งเมืองย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรไม่ได้ “ใช่ เจ้ากลับไปแจ้งแก่เสด็จพ่อของข้าด้วย” “กระหม่อมไป แล้วใครจะดูแลความปลอดภัยพระองค์กันล่ะพ่ะย่ะค่ะ” “ข้าโตพอที่จะดูแลตัวเองได้