LOGIN“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“เป็นอย่างไรชิงชาง พบหรือไม่” “ไม่พบพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางรายงาน “ไอ้สองตัวนั่นอยู่ไหน มันทิ้งเมียและลูกข้าที่ไหน” “มันสองคนไปชี้จุดที่โยนพระชายาอิงฮั่วแล้ว...แต่มันไม่ได้ฆ่า เห็นว่าสลบจึงคิดว่าน่าจะตายแล้ว” เขากำมือแน่น หักนิ้วต้องการจะฆ่ามันให้แหลกคามือ “ทรม
เสียงขบวนแห่ เรียกให้นางตื่นขึ้น วันนี้นางตื่นสายกว่าปกติ เมื่อวานมีขนมเปี๊ย นางเลยเก็บไว้กินไม่ต้องทำกับข้าว ช่วงนี้มือไม้นางอ่อนแรง จับมีดก็บาด เดินก็ต้องคอยใช้ไม้ค้ำ ชีวิตของสตรีมีครรภ์ที่อยู่ลำพังช่างลำบากนัก นางกัดขนมไป พร้อมกับน้ำชาดื่มเข้าไป ทั้งที่ควรได้รับอาหารที่บำรุงดี ๆ แต่ทว่าน
ชิงชางตรวจค้นดู พบว่าในครัวมีถ้วยแตกพร้อมกับจดหมายบางอย่างที่เกี้ยวพากันอย่างลึกซึ้งระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาว นั่นทำให้เขาไม่พอใจยิ่งขึ้น “กล้าดีนัก...!” เขาจิบน้ำชารออย่างใจเย็น จนหมดไปไม่รู้กี่กาแล้วกว่าร่างที่ไม่ได้สติจะไหวติง อิงฮั่วที่รู้สึกตัว ก็เริ่มขยับแต่ทว่าความม
อิงฮั่วที่นับวันจะยิ้มได้มากขึ้น ความเจ็บแค้นที่เคยมีกับตงชินอ๋องเริ่มจางลง และเริ่มมีใจให้กับท่านอ๋องบ้างแล้ว ทุกค่ำคืนนางจะได้รับความสุขจากเขาอย่างเต็มเปี่ยมจนล้นอก แม้ว่าตนจะได้เป็นแค่ชายารอง แต่ก็ไม่เคยคิดน้อยเนื้อต่ำใจ อีกแค่เดือนครึ่งน้องสาวของนางจะได้แต่งเข้าตำหนักอุดรนั่งเกี้ยวหามแป




![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


