《กุหลาบงาม ในอ้อมกอด สามพยัคฆ์》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ภายในคฤหาสน์หมื่นล้าน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ซาอิด ในสภาพพันแผลที่ไหล่ซ้ายจนเลือดซึมออกมาตามผ้าก๊อซ ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น เขายืนอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ของโอมาร์ พร้อมบอดี้การ์ดคนสนิทอีกสี่คนที่ยืนถือปืนเตรียมพร้อม "โอมาร์! เปิดประตู! ถ้าพี่ไม่ส่งตัวเทียนคืนมา ผมจะสั่งคนพังเข้าไปเดี๋ยวนี้!" ซาอิดแผดเสียงลั่น มือขวากำปืนแน่นจนสั่น "ถอยไปซาอิด! มึงอยากโดนยิงอีกนัดหรือไง!" เสียงคำรามของโอมาร์ดังลอดออกมาจากข้างใน พร้อมเสียงกรีดร้องแผ่วเบาของเทียนที่ทำให้น้ำตาของซาอิดไหลพราก จังหวะที่ซาอิดกำลังจะสั่งให้บอดี้การ์ดลงมือพังประตู เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากทางเดินยาวด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมราคาแพงที่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล "หยุดมือ... ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดลากพวกแกไปโยนให้จระเข้กินทั้งคู่" เสียงทุ้มต่ำที่นิ่งสงบแต่ทรงพลังปานฟ้าผ่า ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับหยุดชะงัก บอดี้การ์ดของซาอิดรีบลดปืนลงและก้มหัวให้ทันที ผู้อยู่เบื้องหลังคือชายในชุดสูทสามชิ้นตัดเย็บประณีตสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยราวกับสลั

ประตูไม้บานยักษ์ของคฤหาสน์ค่อยๆ เปิดออก เซน ก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำสนิท เส้นผมที่มักจะถูกเซตไว้เนี๊ยบกลับตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยดูดิบเถื่อนอย่างประหลาด เขาเดินลงบันไดหินอ่อนมาช้าๆ ท่ามกลางเสียงโอดครวญของคนเจ็บเซนหยุดยืนอยู่หลังรั้วเหล็ก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองน้องชายทั้งสองคนด้วยความสมเพช แววตาของเขาเย็นเยียบจนโอมาร์ที่ว่าโหดนักหนายังต้องเผลอก้าวถอยหลัง"พวกแกทำตัวเหมือนหมาบ้าที่โดนแย่งกระดูก..." เซนพูดเสียงทุ้มต่ำทว่าก้องกังวาน "ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสพวกแกไปทำแผล สงบสติอารมณ์ แต่พวกแกกลับพาคนมาทำลายความสงบในบ้านของฉัน?""พี่ใหญ่... เทียนเป็นของผมกับโอมาร์ พี่จะมาเอาไปแบบนี้ไม่ได้!" ซาอิดเถียงใจสั่น"ของแกงั้นเหรอ?" เซนขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก "ในตระกูลอัล-ฟาร์ซีย์... ไม่มีอะไรที่เป็นของแก ถ้าฉันไม่ 'อนุญาต' ให้มันเป็นของแก แม้แต่ลมหายใจที่แกใช้เถียงฉันอยู่ตอนนี้... ฉันก็เรียกคืนได้ทุกเมื่อ!"เซนหันไปหาคามิน "ใครที่กล้าเล็งปืนมาทางบ้านหลังนี้... ยิงทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือซากมาเป็นขยะสายตาฉัน""รับทราบครับนายท่าน" คามินขึ้นลำปืนเสียงดัง แกร๊ก!โอมาร์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเ

ภายในห้องพัก... ซาอิดเหวี่ยงร่างอวบของเทียนลงบนโซฟาหนังตัวยาว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่กลับถอดเสื้อตัวเองออกเผยให้เห็นแผลที่ไหล่ซ้ายที่ยังมีเลือดไหลซึม และแผงอกขาวเนียนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพยัคฆ์หนุ่ม"บัง... บังซาอิด เทียนจะทำแผลให้จ้ะ อย่าโกรธเทียนเลยนะ" เทียนรีบหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมา"โกรธสิ! เทียนปล่อยให้มันทำรอยทับรอยบังได้ยังไง!" ซาอิดครางเสียงสั่นด้วยความเสียใจผสมความหึงหวง เขาคว้ามือเทียนที่ถือสำลีอยู่มาวางพาดบนหน้าอกเขา "ในเมื่อมันได้ดูดนมเทียน... บังก็จะขอทำมากกว่านั้น!"ซาอิดไม่รอให้เทียนอนุญาต เขาซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวไซ้ลงมาจนถึงรอยแดงของโอมาร์ "จ๊วบ! จ๊วบ!" เขาจงใจดูดเม้มแรงๆ เพื่อลบเลือนรอยของพี่ชายคนกลางทิ้ง"อื้อออ... บัง... เจ็บ... ตรงนั้นมันระบมอยู่จ้ะ... อ๊ายยย!"ซาอิดทำแผลไปพลาง "กิน" เทียนไปพลางอย่างหิวกระหาย เขาทิ้งรอยรักไปทั่วเรือนร่างอวบอัดราวกับจะแข่งกับโอมาร์ เสียงครางของเทียนดังเล็ดลอดออกมาข้างนอกจนโอมาร์ที่ยืนอยู่กับเซนถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความอิจฉาภายในห้องพักรับรองที่ปิดมิดชิด แสงไฟสีนวลขับเน้นให้ผิวขาวจัดของเทียนดูเปล่งประกายชวนหลงใหล ซาอิด ทรุ

ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานกัน เซนเริ่มชวนคุยเรื่องราวชีวิตของเทียน เขาถามถึงวัยเด็ก ถามถึงความฝันที่เธอเคยมีก่อนจะถูกตราหน้าว่าเป็นอีตัวขัดดอก"เทียนอยากเปิดร้านขนมเล็ก ที่ชายทะเลค่ะ... อยากนั่งดูพระอาทิตย์ดวงโตตอนเย็นกับตอนเช้า"เทียนตอบพลางอมยิ้ม สายตาจ้องมองกลุ่มดาวที่อยู่เบื้องบน "แต่ชีวิตมันไม่ง่ายแบบนั้น... พอพ่อเสีย ทุกอย่างก็พังลง ส่วนแม่ก็จากไปตั้งแต่เทียนยังเด็ก""ฉันจะทำให้ความฝันของเธอเป็นจริงเอง..." เซนลืมตาขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว“คุณเซน...”เทียนเรียกเสียงแผ่วน้ำตาคลอเบ้า นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนรับฟัง สิ่งที่เธออยากจะทำ หรือความฝันที่ถูกความยากลำบากของชีวิต ฝังกลบจนมิด "ต่อจากนี้ไป เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น โอมาร์กับซาอิดอาจจะเป็นพายุที่พัดเข้ามาทำลาย แต่ฉันจะเป็นผืนดินที่โอบอุ้มเธอไว้"เซนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะ ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเทียนอย่างแผ่วเบา มันเป็นจูบที่นุ่มนวล อบอุ่น และสื่อถึงความหมายที่มาจากใจจริงๆ ไม่มีความใคร่ที่รุนแรงปะปน แต่มันคือการ "ขอโทษ" และ "ขอบคุณ" ในคราวเดียวกันเทียนรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ความระวังตัวที

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเคลือบ โอมาร์จ้องมองเทียนด้วยสายตาเว้าวอนระคนหวงแหน จนเทียนที่ทนแรงกดดันไม่ไหวตัดสินใจทำลายบรรยากาศมาคุนี้ด้วยการตัก 'ข้าวต้มปลาเก๋าเนื้อแน่น' ช้อนโตๆ วางลงในถ้วยของ โอมาร์ เป็นคนแรก"คุณโอมาร์... ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงทำแผล" เทียนพูดพลางหลบสายตาคมกริบของเขาโอมาร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขายืดตัวขึ้นพลางปรายตาเยาะเย้ยน้องเล็กอย่างซาอิด "ขอบใจนะเทียน... รู้ใจฉันที่สุดว่าฉันชอบปลาส่วนไหน""พี่โอมาร์อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย เทียนแค่สงสารที่พี่โดนยิงจนเอ๋อไปแล้วต่างหาก" ซาอิด สวนกลับทันควัน แววตาของเขาหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมองจานตัวเองที่ว่างเปล่าสลับกับหน้าเทียนราวกับจะบอกว่า 'แล้วของบังสละ?'เทียนเห็นท่าไม่ดี รีบตักกุ้งแม่น้ำตัวโตวางลงในจานของซาอิดต่อทันที "บังซาอิดก็ทานนะคะ... เทียนเห็นบังเสียเลือดไปมาก ทานบำรุงหน่อยนะจ๊ะ""ขอบคุณครับเทียน... บังนึกว่าเทียนจะลืมบังไปแล้วเสียอีก" ซาอิดพูดเสียงอ้อน พลางรวบมือเทียนมากุมไว้ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยออกเมื่อเห็นสายตาเย็นชาของพี่ใหญ่ที่จับจ้