《He Left Me? I Married His Mysterious Brother》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

Pagkasabi no’n, tuluyan nang niyakap ni Sven ang baywang ni Nevaeh at dinala siya palayo.Naiwang nakatayo si Jeston na parang tinamaan ng kidlat.Galit, panghihinayang, at madidilim na emosyon ang naghalo-halo sa mga mata nito habang nakatitig sa papalayong likod nilang dalawa. Pakiramdam niya, parang may apoy na sumisiklab sa dibdib niya.Pero kahit gano’n... mahigpit pa ring nakadikit si Nevaeh kay Sven habang hinahayaan niya itong yakapin siya paalis.Hindi man lang siya nilingon kahit isang beses.At doon tuluyan nang natauhan si Jeston. Seryoso na talaga si Nevaeh, ayaw na talaga siya nito.Sa pag-iisip pa lang noon, parang may matatalim na blade na paulit-ulit na humihiwa sa puso niya. Sobrang sakit na halos manginig ang buong katawan niya.Pero maya-maya, biglang naalala niya ang sinabi ni Nevaeh tungkol kay Neela.Unti-unting nagkaroon ng pag-asa ang mga mata niya.Baka… kapag nalaman niya ang buong katotohanan tungkol sa nangyari three years ago, at nakita ni Nevaeh

“Hmm, nahuli mo rin.”Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Sven habang nakatingin diretso kay Nevaeh.Madilim ang mga mata nito pero walang kahit anong pag-iwas sa tingin niya.“Hindi naman sobrang late ang pagkakadiskubre mo. Hindi ka rin gaanong bobo. May pag-asa pa.”Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Nevaeh. Muntik na talaga siyang maniwala.Buti na lang at agad niyang naalala na nagbibiro lang silang dalawa.Pinilit niyang pakalmahin ang sarili bago muling tumingin dito.“Ano bang sinasabi mong bobo?” kunot-noong reklamo niya.Nakatayo si Sven sa tabi ng kama.Bahagya itong yumuko at inilapit ang gwapong mukha sa kanya.“Tinuring mong treasure ang isang red flag na lalaki.” Mababa ang boses nito. “Masyado mong pinahirapan sarili mo. Kinuwestiyon mo pa sarili mong halaga. Hindi ba kabobohan ’yon?”Pagkasabi noon, marahan nitong pinitik ang noo niya. Magaan lang iyon, parang simpleng pang-aasar.Natakpan man ng ilaw ang parte ng mukha nito, ramdam pa rin ni Nevaeh an

“Ang tanga mo talaga… paano mo nasabing wala kang nagmamahal sa ’yo?”“May isang taong sampung taon ka nang mahal…”Matagal siyang tinitigan ni Sven gamit ang madilim ngunit malambing nitong mga mata.Mayamaya, yumuko ito at marahang hinalikan ang noo ni Nevaeh.Magaan lang ang halik, parang takot siyang masaktan ito, pero punong-puno iyon ng pag-aaruga.*Kinabukasan nang umaga, nagising si Nevaeh at agad napansin na halos nakasiksik na siya sa mahigpit na yakap ni Sven.Parang batang walang sense of security, nakapatong ang dalawa niyang kamay sa pagitan ng dibdib nilang dalawa.Magkaharap silang magkayakap.Nakapatong pa ang binti niya sa hita ng lalaki habang nakasandal ang ulo niya sa matibay nitong balikat.Halos wala nang pagitan ang mga katawan nila sa sobrang dikit.Nanlaki agad ang mga mata ni Nevaeh, at uminit ang magkabila niyang pisngi.Pilit niyang inalala ang nangyari kagabi.Nakakahiya man isipin, may kakaibang init at lambing pa rin siyang nararamdaman.H

Malamig at matalim ang mga tingin na ipinupukol ni Sven. Maitim ang kanyang mga mata na tila ba isang malalim na bangin na walang katapusan, dahilan upang hindi tuluyang mabasa ni Milo Galang kung ano nga ba talaga ang kasalukuyang tumatakbo sa isip ng makapangyarihang lalaki.Subalit may isang bagay na lubos niyang sinisiguro sa kanyang sarili ngayon.Napakakatakot ng lalaking ito.Habang nakatitig ito sa kanya, tila may isang malamig na kamay na unti-unting humihigpit sa pagkakagapos sa kanyang likod at leeg.Marami na siyang narinig na iba't ibang usap-usapan at tsismis tungkol sa pagkatao ni Sven noon pa man.Mabilis daw itong magdesisyon sa mga bagay-bagay. Malupit kung magparusa. At ganap na walang awa kapag nagsimula na itong kumilos laban sa kanyang mga kalaban.Ngayong kaharap na niya mismo nang mukhaan ang sikat na CEO, saka lamang niya napagtanto na hindi pala exaggerated o sobra ang mga naririnig niyang kuwento.Para nga itong isang tunay na demonyo na kayang magpang

Iyon ang pinakamahinang parte sa pagkatao ni Nevaeh.Kahit gaano pa katindi ang nararamdaman niyang pagkasuklam kay Jeston ngayon, hindi pa rin niya maikakaila ang katotohanan na may malaki siyang utang na loob rito dahil sa pagliligtas nito sa kanyang buhay noong mga bata pa sila.Dahil sa isiping iyon, lalong sumikip ang kanyang dibdib sa matinding pagkainis at lungkot.Agad namang naramdaman ni Jeston mula sa kabilang linya ang sandaling pag-aalinlangan ng dalaga, kaya naman mabilis itong nagsalita muli upang sumingit.“Pakiusap, Nevaeh… ituring mo na lang na ito na ang huling chance ko sa ’yo. Nevaeh, mahal na mahal talaga kita…”Huminga nang malalim si Nevaeh upang pakalmahin ang sarili.Malamig at walang emosyon pa rin ang expression ng kanyang mukha, subalit may bakas na ng matinding pagod ang tono ng kanyang boses.“Sige. Kung gusto mo talagang mag-usap tayo nang personal, gawin natin iyon pagkatapos ng birthday banquet ni Madam Acosta.”“Okay! Sige!”Mabilis at walang