Bukod sa pagkagulat, ang unang naramdaman ni Nevaeh nang makita si Sven ay...Saya.“S-Sven…”Unti-unti siyang nakabawi mula sa pagkataranta at agad sinubukang itulak palayo si Jeston.Pero bago pa siya makakilos nang maayos, bigla siyang hinigpitan pa nito ng yakap.“Nevaeh, don’t be scared.” Mahina pero puno ng lambing ang boses nito. “Habang nandito ako, walang mananakit sa 'yo.”Punong-puno ng pag-aalaga ang tingin nito habang nagsasalita.“Sabi ko na nga ba, delikado kapag mag-isa ka rito.” Huminga ito nang mabigat. “Buti na lang dumating ako agad tonight.”“Kung hindi…”Napailing ito na parang naiisip ang masamang pwedeng mangyari.“Nevaeh, tama na ang away natin.” Dahan-dahan nitong ibinaba ang ulo malapit sa leeg niya habang mainit ang hiningang dumadampi sa balat niya. “Magbati na tayo, please?”“Bigyan mo lang ako ng isa pang chance.” Seryoso ang tono nito. “I swear, sa 'yo lang ako mula ngayon.”Hindi nakita ni Jeston si Sven sa likuran nila.Sa isip niya, pagka
Magbasa pa