Lahat ng Kabanata ng Not Love | ไม่รัก(อย่ากั๊ก!!!): Kabanata 221 - Kabanata 230

"เห้ยๆๆนุ่ม เป็นไรอะ ไม่ไหวก็นั่งพักก่อนมั้ย มาๆมานั่งตรงนี้ดี...กว่า..." น้ำเสียงของขิงขาดหายไปเมื่อเจอร่างที่แสนจะบอบบางมายืนขวางทาง "ทำไมถึงหน้าด้านจังเลยคะน้อง คืนผัวพี่มาเดี๋ยวนี้ เอามันไปซุกไว้แบบนั้นน้องอยากให้พี่ร้ายกว่าที่เคยเจอใช่มั้ย" พี่เนยพูดบางอย่างออกมาแต่ว่าตอนนี้ฉันได้ยินไม่ค่อยถน

มันก็จริงอย่างที่เธอว่าแหละ เพราะคนอย่างผมแม่งไม่มีอะไรดีสักอย่าง ผมเอาแต่บอกว่าตัวเองรักนุ่มแต่ก็ไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอเลยสักครั้ง จากที่คิดว่าจะได้เธอคืน หลังจากนี้ไปมันคงไม่มีหวัง ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้านุ่มรู้ว่าตัวเองแท้ง เธอจะเป็นยังไงบ้าง ผมโคตรเกลียดตัวเองเลยที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี

"อย่ามาให้นุ่มเห็นหน้าอีก ถ้าไม่มีพี่...เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้" นุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นก่อนที่จะมองมาที่ผมด้วยสายตาเกลียดชัง ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันยากเกินที่จะทำใจ เธอเสียใจมากผมรู้ แต่ว่าผมก็เสียใจไม่ได้น้อยกว่าเธอเลย ถึงแม้ผมจะเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีลูกพร้อมๆกับการที่รับรู้ว่าสูญเสีย

ผมไม่ได้เจอหน้าเนยเลยตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง เธอไม่มาให้ผมเห็นหน้าจริงๆอย่างที่ผมเคยพูดเอาไว้ แล้วตัวผมเองก็ไม่อยากไปเจอหน้าเธอด้วย เพราะถ้าผมเจอ ผมคิดว่าผมคงจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ แล้วอาจจะพลั้งมือทำร้ายเธอได้ "พี่ขอร้องนะขิง ช่วยพี่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แล้วพี่จะไม่กวนใจขิงอีก"

อาหารที่ขิงซื้อมามันเซ็งหมดแล้ว ผมหวังว่าอาหารที่ผมทำมันจะทำให้นุ่มอยากกินมันขึ้นมาบ้าง ไม่ลองไม่รู้หรอก จริงมั้ย ระหว่างที่ทำอาหาร ผมก็คอยเดินมาดูนุ่มอยู่เป็นระยะ นี่ก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วแต่ว่าเธอก็ยังนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องอยู่เลย ถ้าเป็นตอนที่ยังคบกันอยู่ผมคงเดินไปอุ้มเธอให้เข้ามาในห้องนานแล้