First Love น้องพี่ที่รัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เขาเลื่อนใบหน้าลงมาคลุกเคล้าตรงร่องอก ซุกไซ้ซอกซอนอย่างหิวกระหาย ปรานไหมเด้งแอ่นทรวงอกให้เขาดูดเลียอย่างลืมอาย ภัคพงศ์ปรนเปรอหัวนมสีระเรื่อทั้งสองข้างสลับไปมา พลางใช้ปลายนิ้วรุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหว ควานลึกจนร่างบางสั่นสะดุ้งเฮือก“อูยยย... ซี๊ด... พี่ภัค...อย่าหลั่งในนะคะ อูยยย...” เสียงครางหวานหูทำให้ภัคพงศ์ยิ่งได้ใจ“พี่รู้ครับ” เขาบอกพลางขยับให้เธอนอนหงายพาดสะโพกกับขอบเตียง ก่อนจะฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออวบอูมที่โหยหา มือหนาสองข้างแยกเรียวขางามออกจากกัน ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียไล้หยอกเย้าจนน้ำหวานทะลักออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้า ปรานไหมส่ายร่อนสะโพกตอบรับอย่างร่านสวาท อารมณ์รัญจวนที่เขาจุดขึ้นทำให้เธอลืมเลือนอาการขัดขืนไปสิ้นในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายรุกรานบ้าง ปรานไหมพลิกตัวเข้าหาความแข็งขึงของเขา เธออ้าปากอมดูดกลืนตัวตนของพี่ชายอย่างกระหายหิว ลีลาของเธอทำเอาภัคพงศ์ต้องนอนเกร็งไปทั้งร่างด้วยความเสียวซ่านถึงทรวง ปลายลิ้นของเธอพลิ้วไหวราวกับงูฉกเหยื่อ ปรนเปรอทั้งส่วนหัวและพวงไข่จนเขาครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้นปรานไหมขยับกายขึ้นคร่อมในท่าหกเก้ากลิ่นกายสาวและเนิ่นเนื้อที่ลอยเด่นตรงหน้าทำให้ภัคพงศ์กร

ครืด... ครืด... ครืด...เสียงสั่นสะเทือนต่อเนื่องของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดึงปรานไหมออกจากภวังค์แห่งความวิตก เธอจ้องมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นครั้งที่ห้า เบอร์ที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองรบ ตุ๊กตาที่นอนอยู่ข้างๆ แอบชำเลืองมองด้วยความสงสัยแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ เพราะสัมผัสได้ถึงรังสีความอึดอัดที่แผ่ออกมาจากตัวเพื่อนสนิทขณะที่ปรานไหมกำลังจะตัดสินใจกดปิดเครื่องเพื่อหนีจากโลกความจริง เสียงสัญญาณข้อความก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะกดเปิดอ่าน... และนั่นทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นในวินาทีนั้น‘พี่กำลังจะออกไปรับ ถ้าไม่ยอมกลับมาพร้อมกัน พี่จะบอกความจริงกับพ่อแม่ของไหม ว่าเราเป็นอะไรกัน’ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าหวานจนซีดเผือด ริมฝีปากบางสั่นระริกจนตุ๊กตาต้องรีบลุกขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง“ไหม... เกิดอะไรขึ้น ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีขนาดนั้น”“ตุ๊กตา... เราขอโทษนะ คือ... เราต้องกลับบ้านเเล้วล่ะ” ปรานไหมหันไปบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความรู้สึกผิดตีรวนกับความโกรธแค้นในอก ภัคพงศ์กำลังแบล็กเมลเธอ! เขาใช้ความลับที่แสนเจ็บปวดนั้นมาเป็นโซ่ล่ามคอเธอให้กล

“อื้มมมม” เสียงครางหวานหลุดรอดจากเรียวปากอิ่มของปรานไหม เพียงสัมผัสแผ่วเบาจากชายหนุ่มก็ปลุกเร้าผิวกายให้แปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจากจุดที่เขาปรนเปรอด้วยลมหายใจอุ่นร้อนเสียงครางหวานแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบกระเส่า เมื่อการสูดดมของภัคพงศ์แปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสเร่าร้อนจากเรียวลิ้นหนาที่ครอบครองยอดเกสรแห่งความปรารถนา ความชื้นแฉะจากลิ้นที่ตวัดไล้สร้างความเสียวซ่านและสยิวให้กายสาวบิดเร่าอย่างไม่อาจควบคุม แขนเรียวที่เคยพาดอยู่บนไหล่แกร่งของเขา คล้องเกี่ยวกันแน่นพร้อมกับกดศีรษะของภัคพงศ์ให้แนบชิดกับทรวงอกอิ่มมากขึ้นตามแรงปรารถนาที่พลุ่งพล่าน ร่างกายของเธอตอบรับและโหยหาตามสัญชาตญาณดิบที่ปรานไหมไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไปปรานไหมแอ่นอกเข้าหาลิ้นและปากของพี่ชายมากขึ้น เมื่อร่างกายของเธอตอบรับและสนองต่อสัมผัสอันเร่าร้อนของภัคพงศ์ เสียงครางหวานของร่างบางดังประสานไปกับเสียงดูดดื่มที่ครอบครองยอดเกสรและไล้เลียไปทั่วบริเวณจนเนื้อผิวอวบอูมนั้นแดงก่ำและชุ่มชื้นไปทั่วทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียมกัน ภัคพงศ์จัดการกับกางเกงนอนของปรานไหมที่ไร้ซึ่งการต่อต้านให้ร่วงหล่นลงข้างเตี

เขาฉุดร่างบางขึ้นมาบดจูบอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าไปควานหาความหวานที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนจะพลิกกายให้เธอนอนราบลงกับเตียงนุ่ม ริมฝีปากร้อนระอุไล่ต่ำลงมาตามซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นราวกับดอกไม้แรกแย้ม“อื้อ...” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อเขาฝังรอยรักสีกุหลาบไว้ตามผิวเนียนละเอียด ความดุเดือดที่เขามอบให้ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ท่อนล่างที่บดเบียดเสียดสีกันปลุกเร้าความแข็งแกร่ง“อ้าาาา...” ปราณไหมแอ่นอกรับสัมผัสเมื่อริมฝีปากร้ายกาจดูดดึงยอดปทุมถันอย่างหนักหน่วง มือน้อยขยำเส้นผมสั้นเกรียนของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นทุกขณะ ภัคพงศ์รุกรานเธออย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่มันกลับทำให้เธอโหยหาและอยากให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ตลอดไปฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ลงมาตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกมน ก่อนจะกอบกุมจุดกึ่งกลางกายที่เปียกชื้นผ่านปราการลูกไม้ตัวจิ๋ว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำ ลิ้นร้อนตวัดเลียผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องไม่อาจต้านทานไฟราคะที่กำลังแผดเผาคนทั้งคู่ได้เลย“พะ...พี่...ภัค” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ เมื่อความรู้สึกบางอย่างกำลังเอ่อล้นจนแทบจะระเบิด“

ปรานไหมปรือตามองรอยยิ้มของภัคพงศ์ด้วยใบหน้าที่ทั้งร้อนผ่าวและแดงก่ำ อันเกิดจากอารมณ์หวาบหวามยามที่ชายเหนือร่างขับเคลื่อนตัวตนเข้าออกบริเวณจุดหลอมรวมกันและกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยสายตาที่จับจ้องไม่ละไปจากใบหน้าของชายคนแรกที่พรากพรหมจรรย์ของเธอไปเมื่อสี่ปีก่อนเขาจะคนสุดท้ายของเธอ ความรู้สึกที่เธอโหยหามาตลอดสี่ปี บัดนี้ได้ถูกเติมเต็มแล้วอย่างสมบูรณ์ และมันจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปคิ้วเรียวบนใบหน้าหวานเริ่มขมวดเข้าหากันมากขึ้น เมื่อความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกับที่เธอประสบอยู่แต่กลับทวีความรุนแรงมากขึ้นจนเธออยากกรีดร้องออกมาเสียงดัง และเมื่อชายเหนือร่างเร่งจังหวะเร็วขึ้นมากเท่าไหร่นั้น ยิ่งทำให้เธอไม่อาจเก็บกักเสียงที่ต้องปลดปล่อยออกมาเมื่อความรู้สึกบางอย่างมันกระจายขยายวงกว้างไปทั่วทุกอณูร่างกาย ราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง“กรี๊ดดดดดดดด.....อื้อๆๆ พี่ภัคขา ไหมจะเสร็จแล้ว” เสียงกรีดร้องที่บ่งบอกถึงความสุขสมดังลั่นห้องกรามหนาของภัคพงศ์ขบกันแน่นเมื่อเวลาแห่งการปลดปล่อยมาถึง เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่เป็นดั่งดวงใจดังเข้ามาในโสตประสาทที่เขาต้องจดจำและไม่มีวันลืมเลือน เสียงกรีดร้อง