Alle Kapitel von First Love น้องพี่ที่รัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

คฤหาสน์เพียงดาวภายในห้องนอนหรูหรา บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอรักและไฟปรารถนาที่กำลังลุกโชน เสียงครางทุ้มต่ำอย่างสุขสมดังแว่วออกมาจากลำคอแกร่งของผู้บรรเลงเพลงรัก สอดประสานไปกับเสียงครางหวานหูของหญิงสาวที่ทอดกายอยู่ใต้ร่างใบหน้านวลเนียนสไตล์ลูกครึ่งหลับตาพริ้ม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วเรือนกาย หยาดเหงื่อผุดพรายตามผิวเนื้อที่เสียดสีกันอย่างเร่าร้อน จวบจนกระทั่งพายุอารมณ์ของทั้งคู่เดินทางมาเกือบถึงฝั่งฝัน แต่ทันใดนั้น..“กรี๊ดดดดดดดดด!!” เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดดังแหวกอากาศขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายห้วงอารมณ์หวามไหวจนแตกกระเจิง ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ก่อนจะหันขวับไปมองยังต้นตอของเสียงนั้น“ไหม!!!!!!!” ภัคพงศ์เบิกตากว้าง ตะโกนเรียกชื่อน้องสาวเสียงหลง“ลีน่า!” ชายหนุ่มพยายามตั้งสติ เปล่งเสียงเรียกคู่ขาพร้อมกับรีบคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวเอาไว้ทันที จากนั้นเขาก็ลุกลี้ลุกลนดึงกางเกงที่กองอยู่ปลายเท้าขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ผู้บุกรุกจะทันได้ต่อว่าหรือเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาห้องนอนของภัคพงศ์ ห้องที่ผู้เป็นน้องสาวเดินเข้าออกเ

“คุณภัค คืนนี้จะกลับเข้าไปนอนที่ห้องหรือยังคะ ป้าเปลี่ยนผ้าที่หมอนผ้าห่มให้ยกชุดเลย” หญิงสูงวัยที่เป็นแม่บ้านเอ่ยถาม“ยังดีกว่าครับ ผมไม่ชอบกลิ่นใหม่ ทิ้งเอาไว้สักพักดีกว่าครับ ผมขอนอนห้องรับแขกไปก่อนครับป้า” เสียงทุ้มต่ำของภัคพงศ์เอ่ยขึ้นแกมขอร้อง ป้าสายใจแม่บ้านผู้สูงวัยที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ เป็นเพียงไม่กี่คนที่รู้ใจเขา และทุกคำพูดของเขาก็ดังเข้าหูของปรานไหมที่ตั้งใจเดินตามมาเพื่อปรับความเข้าใจกับพี่ชาย แต่ยังไม่ทันที่ภัคพงศ์จะได้เอ่ยอะไร ปรานไหมก็เดินผ่านเขาไปหาคุณแม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณแม่...” ปรานไหมเอ่ยเรียกมารดาที่กำลังจะแยกตัวออกไป ทำให้คุณปราณีต้องหยุดชะงักตามเสียงเรียกนั้น“ไหม!... มีอะไรเหรอลูก แม่นึกว่าหนูหลับไปแล้วซะอีก” คุณปราณีหันกลับมามองลูกสาวด้วยความงุนงง เพราะเมื่อครู่ตอนกลับมาถึงบ้าน ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น แต่ตอนนี้กลับวิ่งป๋อมาหาเธออย่างกระตือรือร้น“คุณแม่ไหมจะไปล่วงหน้าก่อนกำหนด พรุ่งนี้ให้เลขาฯ คุณพ่อจองตั๋วเครื่องบินเลยได้มั้ยคะ”“จะรีบไปเหรอจ๊ะ... หนูเริ่มเรียนตั้งอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ” คุณปราณีถามด้วยความสงสัย“ก็ไหมอยากไปเตรียมตัวก่อนน

กลิ่นกายของปรานไหมแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยร่วมหลับนอนด้วยอย่างสิ้นเชิง ก็แน่ล่ะสิเด็กสาววัยสิบแปดที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา จะมีกลิ่นกายเหมือนกับสาวไซด์ไลน์ได้อย่างไร กลิ่นหอมจากสาวเหล่านั้นล้วนเกิดจากการปรุงแต่งด้วยน้ำหอมและเครื่องสำอางราคาแพง แต่สาวน้อยคนนี้ตัวของเธอหอมมาจากผิวกายที่แท้จริง กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ ผสมผสานกับกลิ่นแชมพูอ่อนโยน ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายได้อย่างน่าอัศจรรย์เสียงกระซิบแผ่วเบาลงไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ตื่น เขาคิดว่าเธอคงไม่ได้แกล้งพูดขึ้นมาเพื่อให้เขาอยู่ต่อเป็นแน่ ภัคพงศ์ตั้งท่าจะลุกจากเตียงอีกครั้ง แต่เมื่อดวงตาคมกริบเหลือบไปเห็นใบหน้างามที่หลับตาพริ้มอยู่ใกล้ ๆ หัวใจของเขาก็ส่งเสียงบอกว่า เขาจะต้องคอยปกป้องเธอจากทุกสิ่งที่จะทำให้เธอต้องเสียน้ำตา และสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการนอนอยู่ข้าง ๆ เธอต่อไปร่างบางขยับเข้าหาความอบอุ่นจากเขามากขึ้น อกอวบอิ่มเบียดชิดกับอกกว้างจนภัคพงศ์ใจสั่นอีกครั้ง ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงได้เติบโตเร็วกันนักนะ เธอเพิ่งจะเรียบจบชั้นมัธยมปลาย เทอมหน้าก็ไม่ได้เจอกันแล้ว เพราะสาวน้อยตรงหน้าจะบินไปเรียนไกลถึงประเทศอังกฤษ และเธอก็เร่งกำหน

“พี่ภัค!!! หยุดเถอะค่ะ! ไหมไม่เคย... มันเอาเข้าไปไม่ได้หรอก” เด็กสาวพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทว่าแรงน้อยหรือจะสู้พละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มที่กำลังถูกไฟราคะแผดเผาจนมืดบอดภัคพงศ์ไม่ฟังคำทัดทานแม้เพียงนิด เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่มอย่างโหยหา อารมณ์ใคร่ที่พุ่งพล่านทำให้เขาหลงลืมทุกความถูกต้องไปสิ้น“เจ็บแค่นิดเดียวครับคนดี อดทนนิดเดียวนะครับ มันเข้าไปได้เกือบหมดแล้ว”“ซี๊ดดด โคตรฟิตเลยไหมจ๋า อืมมม อย่าดิ้นสิไหม... ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งเจ็บนะ”“ถ้าพี่ภัคไม่หยุด... ไหมจะฟ้องคุณพ่อคุณแม่นะคะ!” คำขู่สุดท้ายที่หวังให้เขาหยุดกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี ภัคพงศ์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างยึดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว บังคับให้เธอต้องรับการรุกรานอย่างไร้ทางเลี่ยง เขาตัดสินใจเสือกไสตัวตนที่แข็งขืนเข้าสู่ความคับแน่นนั้นจนสุดทางในคราวเดียว!“พี่ภัค... อื้อออ!” เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากราวกับเขื่อนแตก ภัคพงศ์ชะงักค้างไปชั่วครู่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเพิ่งกลับมาทำงานเมื่อเขารับรู้ถึงแรงต้านทานที่ขาดสะบั้นลง พรหมจรรย์ที่เขาเคยสัญญ

ความเงียบงันปกคลุมห้องโถงกว้างของบ้านพักตากอากาศที่ภูเก็ต เอกวุฒิทอดถอนใจมองตามแผ่นหลังของลูกสาวเพียงคนเดียวที่วิ่งหายขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน เขาเลี้ยงดูปรานไหมมาด้วยเหตุและผลเสมอมา เธอคือความภาคภูมิใจและเป็นดั่งแก้วตาดวงใจที่ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้เขาเลย ยกเว้นเพียงเรื่องเดียวสี่ปีแล้วที่ความสัมพันธ์อันคลุมเครือนี้กลายเป็นกำแพงล่องหนที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง และเขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของภัคพงศ์ที่จะต้องจัดการกับปมปัญหาที่ตัวเองก่อไว้เสียงล้อรถบดไปบนพื้นคอนกรีตหน้าบ้านดึงสติของเอกวุฒิให้กลับมา เขาเดินออกไปต้อนรับชายหนุ่มที่เขารักเหมือนลูกชายแท้ๆ ภัคพงศ์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูภูมิฐานขึ้นกว่าเมื่อสี่ปีก่อน แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ซ่อนเร้น“สวัสดีครับคุณพ่อ” ภัคพงศ์ยกมือไหว้และเข้าสวมกอดชายอาวุโสด้วยความเคารพรัก“เดินทางจากกรุงเทพฯ เป็นไงบ้าง... คงเหนื่อยสินะ”“ไม่เหนื่อยเลยครับคุณพ่อ ใจผมมันมาถึงที่นี่ก่อนตัวผมเสียอีก” ภัคพงศ์ตอบพลางกวาดสายตาคมกริบไปรอบๆ บริเวณบ้าน โหยหาที่จะพบใบหน้าของใครบางคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสี่ปี“แล้ว... ไหมล่ะครับพ่อ