Todos los capítulos de Love Intania วิศวะง้อรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ภีมนั่งกุมหน้าผากเฝ้ามองร่างบางที่นอนร้องไห้อยู่อีกหลายชั่วโมง จนเริ่มเย็น...เลยกำหนดเวลาที่เขาตั้งใจจะขับรถกลับไปเรียนอยู่พอสมควร“มะลิ...ลุกไปกินข้าวก่อน ค่อยกลับมานอนต่อ”ภีมเอ่ยบอกคนที่ยังมีเสียงสะอื้นอยู่บ้างมะลิรับรู้มาตลอดว่าเขายังคงอยู่ด้วยกันในห้อง ไม่ยอมก้าวออกไปไหนในหลายชั่วโมงที่เธอนอนร้องไห้นั้น...เธอได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง พยายามใช้สติ คิดแล้วคิดอีก คิดหาหนทางให้ตัวเอง ลูก และเขา คิดถึงหนทางข้างหน้าที่ตนคิดว่ามันคงจะดีที่สุดสำหรับพวกเราจนเธอได้ข้อสรุปว่า...เธอยังคงรักเขามาก...แต่เธอทำใจอยู่กับคนที่ทรยศความรักของเธอไม่ได้อีกต่อไปเธอไม่สามารถอยู่กับคนที่ไม่รักเธอแล้วได้อีก“เราพอกันแค่นี้เถอะ! ให้มันเหลือแค่สถานะพ่อกับแม่ของน้องภามก็พอ เรื่องที่แล้วมา หนูจะไม่โกรธไม่แค้น ไม่เรียกร้องอะไรจากเฮียเลย...ให้เราจบและแยกย้ายกันไปด้วยดี ไม่มีความเกลียดชังอะไรต่อกัน...เรามาเป็นพ่อแม่ที่ดีให้ลูกกันนะ”คนที่เสียใจอย่างหนักลุกขึ้นมานั่ง สบตาเขานิ่ง และพูดออกมาเสียงแผ่ว เธอพยายามกลั้นสะอื้นและปาดน้ำตาทิ้งอย่างเด็ดเดี่ยวกับหนทางที่ตัดสินใจภีมอึ้ง อาการเขาเหมือนกับคนที่ช็อคจนแน่นิ่ง

สิบกว่าวันแล้ว ที่มะลิทนใช้ชีวิตไปวันๆ ไร้ความสุข ไร้รอยยิ้ม จะมียิ้มบ้างก็ตอนที่ได้เล่นกับลูกชาย ได้เห็นว่าลูกทำอะไรน่ารักๆ ให้ได้เห็น ...แต่ก็เป็นความสุขช่วงสั้นๆ เมื่อในหัวเอาแต่เฝ้าคิดถึงแต่คนที่เป็นพ่อของลูกตั้งแต่วันที่เขาไป เธอก็เลือกที่จะบล็อค ตัดขาดการติดต่อทุกๆ ช่องทางที่เคยมีร่วมกัน ไม่อยากเห็นและไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นนึกถึงเมื่อวันที่ต้องเลิกกัน เธอนั่งทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าไปบอกป๊าพลกับหม่าม้าภาถึงเรื่องที่ตนเลิกรากับลูกชายของพวกท่าน‘ป๊า หม่าม้า ถ้าหนูกลับไปอยู่บ้านตัวเองแล้ว...หนูขอมาหาลูกบ่อยๆ ได้มั้ยคะ?’เธอนังพับเพียบอยู่ด้านล่าง พนมมือขึ้นไหว้ขอร้องพวกท่านทั้งน้ำตา ไม่กล้าที่จะขอลูกไป เพราะรู้ดีว่าคนเป็นพ่อของลูกไม่มีทางยอม และเธอก็ไม่กล้าที่จะเอาลูกไปจากป๊ากับหม่าม้า เพราะที่ผ่านมาพวกท่านเลี้ยงและดูแลภามได้ดียิ่งกว่าเธอซะอีก‘หม่าม้าไม่ให้ไปไหน! อยู่ที่นี่แหละ เลิกกันไปแล้วก็ไม่เป็นไร มาทำให้ม๊ารักแล้วจะใจร้ายทิ้งกันไป...ไม่สงสารคนแก่บ้างหรอลูก’ หม่าม้าน้ำตาคลอ และลูบศีรษะของลูกสะใภ้ไม่หยุด‘หนูไม่กล้าอยู่ ฮึก’มะลิพยายามกลั้นสะอื้น เธอก็ไม่อยากจากลูกไปไหน แต่ร

ช่วงบ่ายวันอาทิตย์“หม่าม้า ทำไมแม่เจ้าอ้วนยังไม่มาอีกล่ะ สามวันแล้วนะ อ้วนหิวนมแม่แย่แล้ว”ภีมที่นอนเล่นกับลูกอยู่ เอ่ยบ่นขึ้นมาเมื่อเห็นผู้เป็นแม่กำลังเดินผ่านมาพอดี ตอนนี้ก็บ่ายวันอาทิตย์เข้าไปแล้ว มะลิยังไม่กลับมาที่บ้านเลย“หม่าม้าจะเตือนความจำให้นะภีม...มะลิหยุดให้นมไปหลายเดือนแล้ว ทุกวันนี้อาตี๋เล็กกินนมชง ซึ่งภีมก็เป็นคนชงให้ลูกเองอยู่บ่อยๆ”คนอยากเจอเมียถอนหายใจ แล้วเขาจะได้เจอหน้ายัยเด็กตอนไหนเนี่ย“แต่วันนี้ผมจะต้องกลับไปเรียนแล้วนะ”“ก็ไปสิ”“แล้วมะลิล่ะ”“ภีมกลับไป...เดี๋ยวน้องก็กลับมา”“ไม่อยากให้พวกเราดีกันหรอหม่าม้า” ภีมเอ่ยถาม เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครอยากช่วยเขาเลย“อยากสิ แต่ทุกอย่างต้องใช้เวลา ภีมลองให้น้องได้อยู่กับตัวเองบ้าง แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”“แล้วถ้าไม่ดีขึ้นล่ะ?”“ก็คิดซะว่าไม่ใช่เนื้อคู่กัน”ภีมสะอึกในอก ไม่ใช่เนื้อคู่กันงั้นหรอ? ไม่มีทางอ่ะ เขาจะทำทุกวิถีทางให้เราได้เป็นเนื้อคู่กันเองเวลาผ่านไปในที่สุดก็ได้เวลาที่มะลิคุณแม่วัยใส ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาลัย ขณะนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนรถคันกว้าง ที่กำลังขับเคลื่อนพาเธอไปในอีกที่หนึ่ง ที่ต้องห่างไกลจากคนที่เ

06:30 น.มะลิเดินลงมาจากหอพักมาด้วยชุดที่ตนคิดว่าใส่สบาย เหมาะกับการทำกิจกรรมรับน้องคณะในวันนี้ เป็นเสื้อยืดสีดำพอดีตัว คู่กับ Baggy Jeans เอวต่ำ มัดรวบผมยาวสีน้ำตาลของตัวเองขึ้นเป็นหางม้ากลางศรีษะ ไม่ลืมที่จะแต่งหน้าอ่อนๆ สวยใสน่ารักเหมาะสมกับวัยวันนี้เธอตั้งใจที่จะแต่งตัวแต่งหน้าเบาๆ พอ กลัวแต่งจัดเต็มแบบ พส. จีนไปเดี๋ยวจะโดนรุ่นพี่มองแรงตั้งแต่พึ่งเริ่มเข้ามาเรียน“นานาจะไปคณะแล้วหรอ?” มะลิเอ่ยถามรูมเมทของตน ที่เดินออกมาจากห้องตามหลังเธอมา“ยังหรอก เราจะไปรับเพื่อนแล้วก็ไปหาข้าวกินก่อนน่ะ แล้วมะลิจะไปกินข้าวเหมือนกันหรอ?”วันนี้เป็นวันรับน้องของคณะวิศวะกรรมศาสตร์ ทุกภาควิชา และเวลาในการนัดหมาย ก็ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่า นานาจึงมีเวลาในการไปหาเพื่อนที่หอพักข้างๆ เพื่อที่จะไปนั่งกินข้าว กินขนมที่ศูนย์อาหารรอเวลา“จ้ะ” มะลิยิ้มหวานและพยักหน้ารับยิ้ม จริงๆ ที่เธอออกมาเร็วแบบนี้ เพราะว่าคนที่จะมารับให้ไปด้วยกัน ต้องรีบไปเตรียมสถานที่ในการรับน้อง เลยกลายเป็นว่าเธอต้องรีบไปแต่เช้าพร้อมกับเขาด้วยเลยเธอขอจะไปเองเขาก็ไม่ยอม! ทั้งที่รถบริการฟรีก็มีให้นั่ง ไหนจะตูมตามเพื่อนรักก็อาสาม

มะลิที่ร่วมกิจกรรมรับน้องไปตามฐานต่างๆ ของแต่ละภาควิชา จนในที่สุดเธอก็วนมาจนถึงภาคโยธาในเวลาใกล้เที่ยงวันถึงแม้จะเป็นกิจกรรมง่ายๆ เน้นกระชับความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ และรุ่นพี่ร่วมคณะ แต่กิจกรรมง่ายๆ ที่ว่า ก็ทำเอาคนตัวเล็กเหนื่อยพอสมควรอ่อ! รับน้องวันนี้เธอได้บัดดี้อยู่ภาคโยธาด้วยนะ ชื่อไฟ ขอแอบกระซิบ...บัดดี้เธอหล่อด้วยแหละ! แม้จะหล่อน้อยกว่าเฮียภีม แต่ก็ถือว่ายังหล่ออยู่ดีแต่อย่าไปบอกผัวเธอล่ะ...ว่าเธอแอบชมคนอื่น ไม่งั้นเธอโดนคนขี้หึงเล่นงานแน่ว่าแต่เฮียภีมอยู่ไหนนะ? มะลิมองหา ก่อนที่จะเห็นว่าเขากำลังเดินมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน โดยที่ถือถุงใบใหญ่มากันด้วย ซึ่งในนั้นมีข้าวกล่องอยู่หลายสิบกล่องและเหมือนเฮียภีมจะรู้ว่าเธออยู่ในกลุ่มนี้ จึงได้กวาดสายตามองหามาเหมือนกัน ก่อนที่จะประสานสายตามองสบกับเธอ เฮียยกยิ้มให้กันด้วยแหละ...แต่เธอเชิด! ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนที่จะหันไปสนใจกับพี่ๆ ที่กำลังดำเนินกิจกรรมอยู่เบื้องหน้า“น้องๆ รู้กันแล้วใช่มั้ย...ว่าพวกพี่อยู่ภาคโยธา น้องคนไหนเรียนโยธาบ้าง ยืนโชว์ตัวให้พวกพี่ได้เห็นหน้าเห็นตากันหน่อยเร็ว”พี่คนที่พูดใส่โทรโข่ง ทำหน้าที่รันกิจกรรมในฐานน