Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Elif, kocası Demir Soykan’ın kendisini aldattığını fark etti. Hem de gencecik bir üniversite öğrencisiyle.Bugün Demir’in doğum günüydü. Elif, sabahtan beri uğraşıp donattığı sofranın başında onu beklerken, Demir’in evde unuttuğu telefonuna keskin bir bildirim sesi düştü. Ekrandaki mesaj, o üniversiteli kızdandı:"Pastayı alırken bir yere çarptım, canım çok yanıyor, ühühü..." Mesajın altında bir fotoğraf vardı. Kız yüzünü gizlemiş, sadece bacaklarını çekmişti. Fotoğraftaki kız, yukarı çekilmiş beyaz çoraplar ve siyah, yuvarlak burunlu ayakkabılar giyiyordu; üniforma eteği yukarı sıyrılmış, estetik bacaklarını cömertçe sergiliyordu. Bembeyaz dizleri gerçekten de kızarmıştı. Genç bir kadının taze teniyle birleşen bu nazlı kelimeler, yasak bir cazibe fışkırtıyordu. Derler ki; Gümüşşehir’in dev şirketlerini yöneten patronlar, sevgili seçerken en çok bu tipe ilgi duyarlarmış.Elif, telefonu parmak uçları beyazlayana kadar sıktı. O sırada bir mesaj daha geldi: "Demir Bey, Liman Grand Otel'd

Demir Soykan, dudakları ince, buz gibi bir çizgiye dönüştürdü: "Elif, hemen şimdi eve geri dön!" Elif hafifçe güldü: "Sen 'dön' deyince ben de hemen koşa koşa dönecek miyim? Boşandık biz Demir, kimse seni artık şımartmayacak!" Demir dişlerini sıkarak konuştu: "Şu boşanma protokolündeki neden kısmı olan bölümü sana bir kez daha değiştirme şansı veriyorum. Hemen düzelt şunu!" Elif’in sesindeki alaycılık daha da arttı: "Neden? Yanlış bir şey mi yazdım? Demir, uyanalı altı ay oldu ama bu altı ayda bir kez bile elimi tutmadın. Üç yıl bitkisel hayatta kaldın; belki bedenin iyileşti ama ben erkeklik işlevlerini kaybetmiş olabileceğinden şüpheleniyorum. Sen artık iktidarsızsın! Bence kendine acilen iyi bir ürolog bul. Sana en içten dileğim şu ki; o sönüp gitmiş gururunu bir gün yeniden ayağa kaldırabilmen!" Demir bir an ne diyeceğini bilemedi.”Alnındaki damarlar öfkeden çatlayacak gibi dışarı fırlamıştı. Bu kadın gerçekten haddini fazlasıyla aşmıştı! "Elif, sana gününü göstermeyi iyi bil

Elif kaşlarını çattı: “Ne eğlenmesinden bahsediyorsun?”Demir dişlerini sıkarak fırladı: “Sana bu kadar gösterişli giyinme hakkını kim verdi?”Ne?Gösterişli?“Demir, düzgün konuş!”Demir gözlerini onun minik eteğine dikti: “Neredeyse iç çamaşırın görünecek. Bacaklarını bu kadar göstermeyi bu kadar mı seviyorsun?”Elif’in eteği gerçekten biraz kısaydı. Onu Selin seçmişti.Selin’in aynen şu sözleri kulağında çınlıyordu: “Benim Elif’im bacaklarını göstermedi diye o Ceyda’nın tepesi atmış. Bu gece herkes görsün bakalım Gümüşşehir’in en güzel bacakları kiminmiş.”Elif, incecik kaşlarını kaldırarak alaycı bir ifade takındı: “Demek ki Demir Bey benim bacaklarıma bakmış.”Demir bir an afalladı.Elif duvara yaslanmış, rahat ve baştan çıkarıcı bir edayla duruyordu. Yavaşça sağ bacağını kaldırdı; kristal topuklu ayakkabısının ucu, Demir’in bileğine hafifçe sürtündü.Adam siyah pantolonunun içinde iki güçlü bacağıyla dimdik duruyordu; soğuk, asil ve erişilmez.Elif’in bembeyaz ayağı bileğinden ba

Ceyda dudaklarını kıvırdı, kalbi mutlulukla dolup taşıyordu. Kendini gevşeterek Demir’in kollarına bıraktı ve o narin yüzünü ona doğru kaldırarak baktı: "Beni bırakmaya kıyamayacağını biliyordum, benden vazgeçemezsin."Demir, Gümüşşehir’in en zengin adamlarından biriydi; yakışıklı ve karizmatikti. Tek bir hareketiyle dengeleri değiştirebilecek kadar güçlüydü. Bir kadının bir erkekte arayabileceği her şeye sahipti.Fakat üç yıl önceki o trafik kazasında bitkisel hayata girdiğinde, doktorlar bir daha asla uyanamayacağını söylemişti. Ceyda, en güzel yıllarını uyanmayacak bir adam için neden harcasın ki? Bu yüzden kaçıp gitmişti.Kim tahmin edebilirdi ki Elif onun yerine gelin olacak ve sadece üç yıl içinde Demir mucizevi bir şekilde uyanacaktı? Ceyda, Demir’in nasıl uyandığını hala anlamıyordu; yoksa Elif’in uğuru mu işe yaramıştı? Doktorlar bunun tıbbi bir mucize olduğunu söylüyordu.Bu yüzden Ceyda geri dönmüştü. Demir’in onu sevdiğini ve ondan asla vazgeçmeyeceğini biliyordu.Demir, Ce

Kimse onun gelişini hoş karşılamıyordu, herkes onu kovuyordu.Elif bu duruma içten içe güldü. O soğuk, duru bakışlarıyla sırayla Lale, Ceyda ve Hakan'a baktı. Sonra ince kolunu Demir'in pençesinden kurtarmak için sertçe çekti. Dudaklarının kenarında hafif bir gülümsemeyle söyledi:"Pekala, gidiyorum."Unutmayın, beni siz kovdunuz!Elif arkasını döndü ve gitti.Ama çok geçmeden geri döndü. Elini kaldırıp şakaklarındaki bir tutam saçı kulağının arkasına sıkıştırdı."Demir Bey, bugün Geleneksel Tıp Merkezi'ne neden geldiğimi biliyor musun?"Demir, onun incecik, yumurta kabuğu gibi bembeyaz yüzüne baktı. O yüzdeki tüyler bile o kadar narin ve parlaktı ki, güzelliğine güzellik katıyordu.Demir'in yüzü asıktı. Belli ki öğrenmekle ilgilenmiyordu. Sesi buz gibiydi: "Elif, bu şekilde peşimi bırakmazsan iyice bıktırırsın."Elif aniden bir adım öne çıktı ve ona parlak bir gülümsemeyle baktı."Geleneksel tıp uzmanı bir doktor bulmaya geldim."Ve cebinden küçük bir kart çıkarıp Demir'e uzattı."Bun