All Chapters of แค่ของชั่วคราวที่คุณไม่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาววุ่นวายกับการเก็บเสื้อใส่กระเป๋าอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ อีกไม่กี่ชั่วโมงใกล้เช้าเธอกับเขากำลังจะเดินทางไปพักผ่อนทะเลตามสัญญาครั้งก่อนนับจากวันนั้น เขาเริ่มมีเวลาให้เธอมากขึ้น เธอเลยคลายความกังวลที่มีต่อเขาลงจากตอนแรกคิดว่าเขาคบเธอเล่น ๆ แต่ที่ผ่านมาเขางานยุ่งจึงทำให้เมินกันบ้าง ตอนนี้เข้าใจกันดีแล้วความรู้สึกด้านลบทั้งหมดจึงคลี่คลายลง“ขยันจังเลยแฟนผม” สวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง วางคางบึกบึนบนหัวไหล่มนอย่างออดอ้อนไม่ต่างจากลูกแมวน้อย“พอจะเป็นแม่ศรีเรือนได้ยังคะ” ถามติดตลกแต่ในใจคิดจริง“ได้สิครับ คุณเก่งทุกอย่างเลย งานในบ้านและนอกบ้าน แถมสวยอีกต่างหาก”“คุณเคยคิดจะแต่งงานไหม” เอี้ยวคอมองหน้าหล่อเหลาคำถามของคนตัวเล็กทำให้กองทัพปล่อยมือจากเอวและเผลอแสดงความกังวลออกมาให้เห็นชัดเจน‘คงไม่สิ’ ทำได้แค่พูดในใจ นัยน์ตากลมโตปรายตามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจ“อย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ” เธอพูดขึ้นทำลายบรรยากาศความเงียบ พุ่งกอดคนตัวโตจนเขาล้มลงนอนบนเตียงไม่ทันตั้งตัว“หมดหล่อแล้ว” นิ้วเล็กลูบแก้มสากพร้อมส่งยิ้มหวานแก่เขา“นั่นสินะ” เสียงทุ้มพึมพำ เผยยิ้ม

“จะทิ้งกันไปจริงเหรอ” บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าทำไมใจดวงนี้ถึงเรียกร้องหาผู้หญิงคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เข้าใจเอาเสียเลย“ปล่อยค่ะ คุณกองทัพ”“ช่วยอยู่นิ่ง ๆ ให้ผมกอดหน่อยได้ไหม” กลิ่นกายเฉพาะจากตัวเธอทำให้เขาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งความรู้สึกไม่มีเธอเคียงข้างทรมานเหลือเกิน เขาอยากอยู่กับเธอตลอดเวลา อยากได้ยินเสียงหวานมาคอยอ้อน“ปล่อยนะ”“ดื้อจังเลย” กองทัพจูงข้อมือเล็กให้เดินตามหลัง“จะพาไปไหน” พยายามสลัดข้อมือหนาให้พ้นแต่ไม่ยอมหลุด“อย่าดื้อสิลูกหว้า” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกองทัพอาศัยจังหวะคนตัวเล็กกำลังเหม่อกับคำพูดของตนเอง ช้อนร่างอรชรในท่าเจ้าสาว“ว้าย!”“ถ้าไม่อยากตกก็อยู่นิ่ง ๆ” ตอนนี้เขาเหนือกว่า ไม่ว่าสั่งอะไรเธอยอมทำตามทั้งนั้น“ไม่กลัวใครจะมาเห็นหรือไง”“ไม่สนใจทั้งนั้น” เผยยิ้มหวานก่อนพาเธอไปยังห้องทำงาน จากนั้นวางคนในอ้อมแขนลงบนโซฟาด้วยความระมัดระวังกลัวทำเธอเจ็บลูกหว้าเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น ไม่สนใจมองคนตัวโตกำลังส่งสายตาสำนึกผิดมายังเธอ“ลูกหว้า” หย่อนก้นนั่งลงข้างกายเธอพร้อมคว้ามือเล็กมากุม“มีธุระอะไรพูดมา” ปรายตามองวิวข้างนอกหน้าต่างกระจก ภายในสมองสับสนมากยิ่งนัก เธอ

กองทัพจับจ้องมองแฟนสาวตรงหน้าแบบไม่กะพริบตา ซึ่งเธอกำลังวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ช่วงนี้คนตัวเล็กแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างชัดเจน ไม่ค่อยพูดค่อยจา จนบางครั้งเขาสัมผัสถึงความเย็นชาจากตัวหญิงสาว“เอกสารพวกนี้ขอภายในเย็นนี้นะคะ รบกวนช่วยเซ็นให้ด้วยค่ะ” เพราะข้าวหอมลาหยุด เธอจึงมาทำหน้าที่เลขาชั่วคราว“ลูกหว้า”“คะ”“มาหาผมหน่อยสิครับ” กวักมือเรียกสาวสวยตรงหน้า เธอยอมเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่ายก่อนถูกกระชากให้นั่งบนตักแกร่ง“ว้าย!”“เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดจังเลย”“เปล่า” เบือนหน้าหลบไปทางอื่น ขณะเขากำลังยื่นมือหมายจะอังหน้าผากเกลี้ยงเกลา“หลบทำไมครับ” ท่าทางที่เปลี่ยนไปของคนตัวเล็กทำเอาตกใจไม่น้อย ปกติเธอไม่เคยแสดงพฤติกรรมเช่นนี้ให้เขาเห็น“ลูกหว้าไม่เป็นไรค่ะ ขอตัวก่อน” เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขานานรู้สึกสะอิดสะเอียนเพราะคำพูดวันนั้นยังคงดังก้องทั่วโสตประสาททว่ากองทัพไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เขารั้งคนตัวเล็กไว้แน่นไม่เว้นจังหวะให้เธอหนี“ลูกหว้า คุณไม่เหมือนเดิม” ดวงตาดำขลับกวาดมองทั่วหน้างดงามของคนตัวเล็ก รู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก“งั้นเหรอคะ”“อย่าทิ้งผมไปไหนเลยได้ไหม” โอบกอดคนบนตักแกร่งด้

กองทัพพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่แปลกใจเลยเธอคิดเช่นนั้น ก็ในเมื่อเขาเป็นคนทำลายความเชื่อใจของหญิงสาว“กลับไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”“งั้นพี่ไปซื้ออะไรมาให้กินดีกว่า บำรุงลูกหว้ากับเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย” ไม่พูดเปล่าเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาเขาถือวิสาสะเอากุญแจและคีย์การ์ดของเธอไปด้วย เนื่องจากกลัวถ้าออกไปแล้วคนตัวเล็กจะไม่ยอมเปิดประตูให้เข้ามาลูกหว้าไม่สนใจอีกต่อไปกองทัพจะทำอะไรบ้าง ขณะนี้เหนื่อยล้ากอปรกับหนักศีรษะจนต้องเอนกายนอนบนโซฟา เป็นครั้งแรกเลยร้องไห้หนักหน่วงอย่างทรมานขนาดนี้“คุณรักฉันจริงเหรอหรือแค่หลอกอีกครั้ง” มือเรียววางบนหน้าท้องก่อนผล็อยหลับไปในที่สุดด้านกองทัพหลังออกจากคอนโดของลูกหว้า เขาแวะซื้อของยังซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้คอนโด“ขอโทษนะครับ” ขณะกำลังถอยหลังเผลอชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง“ทัพ” เงยหน้ามองคนชนตนเอง ขณะกำลังจะอ้าปากต่อว่าก็หยุดชะงักเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มชัดเจน“แพทตี้”“ไม่เจอกันนานเลย” เหลือบมองรถเข็นของชายหนุ่มแวบหนึ่งก่อนปรายตามองเขา“สบายดีไหม”“คงไม่เท่าตอนอยู่กับทัพหรอก แพทคิดถึงทัพมากเลย” ยื่นมือเล็กแตะอกกว้าง ส่งสายตายั่วยวนคนตัวโตสุดฤทธิ์หวังให้เคลิ้มกับสัมผั

ชายหนุ่มนั่งชันเข่าตรงหว่างขาเรียว ชำเลืองมองคนตัวเล็กนอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าพลางปลดอาภรณ์ออกจากตัวเขาจนหมด จากนั้นทาบกายแกร่งแนบชิดกับร่างเปลือยเปล่าของเธอ“พี่จะนุ่มนวลนะครับ พี่สัญญา” กระซิบบอกเธอข้างหูด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่ ก่อนเริ่มบรรเลงบทสวาทระหว่างกันกองทัพสอดแทรกท่อนเนื้อเข้าภายในช่องทางฉ่ำเยิ้มอย่างเชื่องช้ากระทั่งจนสุดลำ“อ๊ะ” นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ มือเล็กยันแผงอกกว้างไว้“เจ็บเหรอ” ก้มหน้ามองจุดเชื่อมระหว่างกัน เข้าใจว่าเธอคงเจ็บเพราะไม่ได้สัมผัสมานานบวกกับความใหญ่ของท่อนลำ“นิดหน่อยค่ะ” เอ่ยบอกเสียงแผ่วเบา“พี่ขยับนะครับถ้าเจ็บหรือเสียวขีดข่วนหลังพี่เต็มที่ได้เลย” บอกอย่างอมยิ้ม“บ้า” หันหน้าไปอีกด้าน ไม่ค่อยชินกับเขาในโหมดนี้“น่ารักจังเวลาเขิน” แก้มแดงปลั่งของเธอทำเอาน่ามองยิ่งนักฝ่ามือใหญ่ยึดเอวคอดกิ่วซอยสะโพกเข้าออกในร่องสวาทด้วยจังหวะเนิบนาบ เขาไม่ปรารถนาทำให้เธอเจ็บยิ่งช่วงตั้งท้องด้วยยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษสายตาคมกริบช้อนตามองอกสวยกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทก จนทนไม่ไหวกับความงดงามของดอกบัวตูม โน้มตัวดูดดื่มยอดถันสีหวานไฟในกายลุกโชนมาก ความปรารถนาที่มีต่อเ