All Chapters of แค่ของชั่วคราวที่คุณไม่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางเสียงเพลงดังสนั่นในผับหรู เจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่ได้สนใจหันมองรอบข้าง นอกจากจ้องมองโทรศัพท์ที่มีข้อความจากใครบางคนส่งเข้ามา ทว่าตอนนี้เจ้าตัวดันบล็อกเขาเรียบร้อยแล้วทำเอาคาดไม่ถึงทีเดียว“โทรศัพท์เป็นอะไรวะไอ้ทัพ กูเห็นจ้องตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”“เปล่า” กองทัพยังคงไม่ละสายตาไปจากหน้าจอ“มีพิรุธ” ว่าพลางหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับสังเกต“เออ ๆ กูยอมบอกก็ได้ เกี่ยวกับลูกหว้านั่นแหละ”“ลูกหว้าเพื่อนน้องยี่หวาเมียไอ้อินเหรอ ทำไมวะ” ภูทิปทวนชื่อหญิงสาวซ้ำ เขาคว้าแก้วเหล้าขึ้นดื่มพลางเอนกายพิงเก้าอี้ ปรายตามองกองทัพก่อนเผยยิ้มอ่อน“เขาบล็อกข้อความกูไปแล้ว”“มึงจริงจังกับน้องเขาเหรอ กูเห็นตามจีบมาตั้งนาน”“เปล่า เธอแค่น่าสนใจกว่าผู้หญิงคนอื่นของกู”“ระวังนะมึงคิดจะจีบเล่น ๆ แต่ดันหลงรักจริง” ภูทิปเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี“คนอย่างไอ้ทัพไม่มีทางเด็ดขาด” เขาเชื่อมั่นในตัวเองจะไม่มีทางหลงรักผู้หญิงคนไหนเพราะคนอย่างเขาหวงความโสด ไม่มีทางผูกมัดกับใครแน่นอน“แล้วมึงจะทำยังไง เขาบล็อกแชทมึงไปแล้วไม่ใช่เหรอ”“ไม่ต้องห่วงกูมีวิธีละกัน” เผยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับนึกถึงใบหน้าแสนสวยของลูกหว้า“

ในช่วงเวลาสี่ทุ่มครึ่ง สายลมพัดพลิ้วกระทบผิวกายคนตัวเล็กกำลังยืนมองบรรยากาศตอนกลางคืนบริเวณระเบียง มือน้อยยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้าย นึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางวันในห้องทำงานของกองทัพหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวกระสับกระส่ายแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่เข้าใจเลยมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่กับร่างกายนี้ ทำไมถึงรู้สึกหวั่นไหวกับผู้ชายเจ้าชู้คนนั้นแค่เขาพูดประโยคเดียว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาป้อนคำหวานมากกว่านี้แต่ดันรำคาญ“เราเริ่มชอบเขาเหรอ” มองเบื้องหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้เธอไม่ควรรู้สึกกับเขาเด็ดขาด เพราะเขาอันตราย“ห้ามคิดบ้า ๆ นะลูกหว้า” สลัดความคิดในหัวทิ้ง ก้าวเดินเข้าในห้องนอนระหว่างกำลังเอนกายแนบหลังกับเตียงนุ่ม จู่ ๆ เสียงข้อความดังขึ้น ไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูกองทัพ : นอนยัง“เชอะ!! พอปลดบล็อกรีบส่งข้อความทันทีเลยนะ” ย่นจมูกใส่ข้อความปรากฏในหน้าจอลูกหว้า : นอนแล้วกองทัพ : นอนยังไงถึงตอบแชทผมได้ลูกหว้า : กำลังจะนอนแล้วไง ครืด!“โทรมาทำไม” คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากัน ถึงอย่างนั้นเธอก็กดรับสายอยู่ดี“มีธุระอะไร ฉันกำลังจะนอน” บอกแบบไม่สบอารมณ์(ผมคิดถึงคุณ)“ถ้าคุณเหงามากก็เรียกสาว

ลิ้นร้อนอุ่นสอดแทรกเข้าในโพรงปากสาว เมื่อคนตัวเล็กยอมเผยอปากให้คนตัวโตเข้ามาเชยชิมความหวาน“อื้อ” ร่างเล็กถูกประคองให้นอนลงแนบแผ่นหลังกับโซฟามือหนาสอดเข้าใต้เสื้อของลูกหว้า ไต่เต้าไปยังดอกบัวตูมก่อนบีบขยำ ส่งผลให้คนตัวเล็กได้สติและเบิกตากว้าง“อย่าทำแบบนี้” มือเรียวดันแผงอกกำยำ ใบหน้างดงามหันหนีอย่างอับอายกับการกระทำของตนเอง เผลอไผลให้คนเหนือร่างชั่วขณะ“ผมชอบคุณจริง ๆ นะครับ” กระซิบข้างใบหูขาวสะอาด“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ แต่เชิญคุณกลับไปได้แล้วค่ะ”“ผมจะรอวันที่คุณเปิดใจให้ผมนะครับ” กดจูบข้างแก้มเธอก่อนผละออกห่าง“ผมกลับก่อนนะครับ เจอกันพรุ่งนี้” ชำเลืองมองคนตัวเล็กแวบหนึ่ง จากนั้นสาวเท้าออกจากห้องไปหลังจากพ้นร่างกองทัพ ลูกหว้ายังคงนอนนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นนั่ง ภายในสมองเต็มไปด้วยเรื่องว้าวุ่นใจ เพราะจูบของเขาทำเอาใจสาวเต้นระรัวแทบทะลุออกนอกอก คาดไม่ถึงเลยจะเสียจูบแรกให้กับผู้ชายเจ้าชู้คนนั้น แถมมีศักดิ์เป็นถึงเจ้านาย“ห้ามหวั่นไหวกับเขาคนนั้นนะยัยลูกหว้า”มือเล็กกุมหน้าอกตนเอง พยายามระงับความรู้สึกไม่ให้เผลอคิดเกินเลยกับเจ้านายหนุ่มตลอดการทำงานของลูกหว้า จิตใจเธอช่า

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะอ่อนโยนกับคุณ” ปรายตามองทั่วร่างกายคนตัวเล็ก มือใหญ่ลูบไล้ท่อนแขนบอบบางด้วยความนุ่มนวล ก่อนจูบพรมทั่วหน้าจิ้มลิ้มอย่างคลั่งไคล้ในตัวเธอ“อื้อ” นัยน์ตาคู่หวานหลับพริ้มพร้อมกับปลดปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายไปกับสัมผัสของคนตัวโต เธอไม่รู้สึกรังเกียจสักนิดกับสัมผัสของเขาช่างเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ เธอไม่เคยลิ้มลองมาก่อนเพิ่งจะเคยรับรู้ประเดี๋ยวนี้ดีมากเหลือเกิน“ลูกหว้า” เอ่ยเรียกคนใต้ร่างราวกับคนตกอยู่ในมนต์สะกด กลิ่นกายเฉพาะจากตัวเธอเย้ายวนมากทำให้ความปรารถนาที่มีต่อคนตัวเล็กไม่สิ้นสุดสองเต้าอวบอั๋นตั้งตระหง่านเด่นต่อสายตาคม ไม่รีรออยากครอบครองมันเพียงคนเดียว ปากหนาดูดดื่มตักตวงความหวานอย่างไม่รู้จักอิ่ม เอื้อมมือหนาข้างหนึ่งฟอนเฟ้นดอกบัวตูม“อื้อ รู้สึกดีเหลือเกิน” เสียงหวานร้องครางต่ำในลำคอ แอ่นอกให้เขาเชยชิมเต็มที่“ลูกหว้า” กองทัพยื่นมือประคองแก้มนวล สบตาคนตัวเล็กที่บ่งบอกถึงความต้องการที่มีต่อเธอชัดเจน“คุณไม่ทำเหรอ” จู่ ๆ คนตัวโตเอาแต่จ้องหน้าทำให้อดสงสัยไม่ได้“มั่นใจแล้วใช่ไหม จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม” ถามซ้ำอีกครั้ง“อืม” เบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพราะคนเหนือร่าง

หลังจากวันนั้นลูกหว้ากับกองทัพแอบคบกันโดยไม่ให้คนในบริษัทล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาเพราะไม่อยากโดนนินทาส่วนเรื่องของผู้หญิงของเขา กองทัพบอกเลิกทุกคนทั้งหมดมีแค่ลูกหว้าคนเดียวตามสัญญา“แฟนใครเนี่ยขยันทำงานที่สุดเลย” เขาวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเธอ แล้วเดินวนไปข้างหลังคนตัวเล็กก่อนหมุนเก้าอี้ที่เธอนั่งหันมาประชันหน้ากัน“จะทำอะไรคะ” เอียงศีรษะเล็กน้อย“วันนี้คุณสวยมากเลย อยู่ ๆ รู้สึกอยากจูบขึ้นมา” นิ้วยาวลูบคลำกลีบปากนุ่มแสนเย้ายวน“อย่านะคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น”“ไม่หรอก ถ้าผมไม่อนุญาตไม่มีใครเข้ามาหรอก”“คุณกองทัพชักเอาใหญ่แล้วนะคะ เมื่อคืนรังแกฉันไปตั้งเยอะแล้ว” จ้องเขม็งคนตัวโตตั้งแต่คบกันเขาไปหาเธอแทบทุกคืน หนำซ้ำมอบบทรักสุดเร่าร้อนให้เธอทุกครั้งไม่เว้นวันหยุด“นะครับ”“ก็ได้ค่ะ” โดนคนตัวโตอ้อนทีไร จำยอมให้เขารังแกทุกครั้งดวงตากลมโตปิดสนิท ปล่อยให้เขาเชยคางมนขึ้นก่อนรับรู้ถึงริมฝีปากอุ่นทาบลงมาบนกลีบปากนุ่ม“อื้อ” กำคอเสื้อของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียว“อยากทำมากกว่านี้จัง” กระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาด“พอเลยนะคะ” นี่เขาไม่คิดให้เธอพักเลยเหรอ“ล้อเล่นครับแต่ถ้าได้ไม่ติด”“นี่คุณ!!” จ้อ