Todos os capítulos de ราคะวาเลนไทน์: Capítulo 1 - Capítulo 7

เมื่อเห็นว่ามือข้างนั้นจวนจะแตะโดนส่วนนั้นเข้าแล้ว...ผมรีบยื่นมือออกไปกดข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วกดเสียงต่ำเตือนไป"อย่าซน!"แต่เธอกลับไม่ได้ฟังเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังพันแข้งพันขาผมแน่นกว่าเดิมพอมือขยับไม่ได้ ก็ใช้หัวซุกไซ้แทนในเมื่อแนบชิดกันขนาดนี้ มีหรือที่จะไม่โดนตรงนั้น...ผมมีปฏิกิริยาขึ้นมาในทันที สมองพลันขาวโพลนไปหมด แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มติดขัดส่วนหลิ่วอวิ๋นดูเหมือนจะชอบปฏิกิริยาของผมมาก เธอใช้ใบหน้าเนียนนุ่มถูไถไปมา"ยังกินไม่อิ่มอีกเหรอ... นิสัยไม่ดีเลยนะ..."พูดไปพลาง เธอก็ขยับเขยื้อนใช้ฟันหน้าควานหาหัวซิปกางเกงของผมอย่างจงใจผมอยากจะหยุดเธอเอาไว้ แต่ทั้งร่างกลับรู้สึกหนักอึ้ง มันเกร็งจนแข็งทื่อไปหมดและขยับเขยื้อนไม่ได้เลยผมได้แต่จ้องมองเธอแล้วส่ายหัวไปมาอย่างสุดปัญญา จนสุดท้ายก็ได้ยินเสียง "แคว่ก"เธอช่างเก่งกาจนัก ขนาดนี้ยังรูดเปิดออกจนได้ใจของผมกระตุกวูบ เผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยสัญชาตญาณพอได้สติกลับมา หลิ่วอวิ๋นก็จัดการถลกกางเกงในทที่รัดแน่นนั้นออกอย่างคล่องแคล่ว"เธอ"ผมอุทานออกมาหวังจะห้าม แต่กลับไม่ทันสิ้นเสียงคำพูดนั้น มังกรอันน่าเกรงขามที่เคยทำให้ผู้ห

"ยัยร่านเอ๊ย เธอนี่ใจกล้าจริงๆ!"ผมบีบเนื้อนุ่มตรงเอวของเธอไปทีหนึ่งอย่างเหลืออด พร้อมกับเหยียดมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์หลิ่วอวิ๋นบิดตัวไปมาอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเริ่มเอ่ยเร่งเร้า"มัวอึ้งอะไรอยู่อีกเล่า... ฉันอยากได้จนจะแย่แล้วนะ..."ในจังหวะที่ผมกำลังจะตั้งลำเดินหน้าต่อ โจวคุนก็โพล่งขึ้นมาว่า"พวกเธอจะเข้าห้องน้ำไหม ข้างหน้ามีจุดพักรถนะ..."พอได้ยินเสียงโจวคุน ผมกับหลิ่วอวิ๋นก็ตกใจจนหน้าถอดสี ต่างก็นิ่งค้างอยู่กับที่โชคดีที่โจวคุนไม่ได้หันกลับมามอง ไม่อย่างนั้น... สภาพของผมกับหลิ่วอวิ๋นในตอนนี้ คงไม่มีทางหลบซ่อนได้พ้นแน่ผมได้สติเป็นคนแรก รีบหยิบเสื้อคลุมมาคลุมตัวหลิ่วอวิ๋นเอาไว้จากนั้นจึงพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติแล้วเอ่ยขึ้น "เอาสิ... งั้นก็แวะเข้าห้องน้ำหน่อยแล้วกัน!"โจวคุนพยักหน้า แล้วเริ่มขับรถมุ่งหน้าเข้าสู่จุดพักรถในเมื่อใกล้จะถึงจุดพักรถแล้ว ผมกับหลิ่วอวิ๋นย่อมจึงไม่ได้ทำอะไรกันต่อหลิ่วอวิ๋นทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจ ดูท่าทางเธอคงจะหิวโหยเต็มทีผมอาศัยจังหวะที่โจวคุนไม่ทันสังเกต แอบกระซิบปลอบเธอสองสามประโยค"อย่าเพิ่งรีบสิ... เดี๋ยวไปต่อกันในห้องน้ำ ไม่ดีก

เส้นทางที่เหลือหลังจากนั้น ผมแทบจะใช้เวลาไปกับการส่งสายตาสื่อรักกับหลิ่วอวิ๋นตลอดทางนึกไม่ถึงเลยว่าในวันวาเลนไทน์ปีนี้ สวรรค์จะเมตตาผมไม่น้อย ถึงขั้นส่งคนรักมาให้ผมจริงๆในใจผมเบิกบานอย่างที่สุด และยังคอยหวนนึกถึงความตื่นเต้นเร้าใจเมื่อครู่อยู่เป็นพักๆก่อนที่ฟ้าจะมืด พวกเราก็มาถึงบ้านเกิดจนได้เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว ผมคิดว่าพวกโจวคุนกลับไปก็คงไม่มีอะไรกิน จึงเสนอให้พวกเขาอยู่กินข้าวที่บ้านผมก่อนทีแรกโจวคุนมีท่าทีลังเล เพราะกลัวว่าหลิ่วอวิ๋นจะรู้สึกอึดอัดแต่นึกไม่ถึงว่าหลิ่วอวิ๋นกลับตอบตกลงง่ายๆ "เอาสิคะ... งั้นก็รบกวนด้วยนะจ๊ะ พี่เหมิ่ง..."พอได้ยินเธอเรียกผมว่าพี่เหมิ่งต่อหน้าโจวคุน หัวใจของผมก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีกก่อนจะถึงบ้าน ผมได้บอกกล่าวกับพ่อแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วพอมาถึงตอนนี้ ที่บ้านจึงเตรียมกับข้าวร้อนๆ ไว้รอต้อนรับเรียบร้อยพ่อแม่ของโจวคุนเสียชีวิตไปนานแล้ว การกลับมาครั้งนี้เขาจึงตั้งใจจะมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษในช่วงเทศกาลด้วยพ่อแม่ของผมรู้จักโจวคุนดี เพราะเขากับผมเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กพ่อของผมจึงให้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ถึงขั้นเอาเหล้าอย่างดีที่สะส