บทที่ 2

เมื่อเห็นว่ามือข้างนั้นจวนจะแตะโดนส่วนนั้นเข้าแล้ว...

ผมรีบยื่นมือออกไปกดข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วกดเสียงต่ำเตือนไป

"อย่าซน!"

แต่เธอกลับไม่ได้ฟังเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังพันแข้งพันขาผมแน่นกว่าเดิม

พอมือขยับไม่ได้ ก็ใช้หัวซุกไซ้แทน

ในเมื่อแนบชิดกันขนาดนี้ มีหรือที่จะไม่โดนตรงนั้น...

ผมมีปฏิกิริยาขึ้นมาในทันที สมองพลันขาวโพลนไปหมด แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มติดขัด

ส่วนหลิ่วอวิ๋นดูเหมือนจะชอบปฏิกิริยาของผมมาก เธอใช้ใบหน้าเนียนนุ่มถูไถไปมา

"ยังกินไม่อิ่มอีกเหรอ... นิสัยไม่ดีเลยนะ..."

พูดไปพลาง เธอก็ขยับเขยื้อนใช้ฟันหน้าควานหาหัวซิปกางเกงของผมอย่างจงใจ

ผมอยากจะหยุดเธอเอาไว้ แต่ทั้งร่างกลับรู้สึกหนักอึ้ง มันเกร็งจนแข็งทื่อไปหมดและขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

ผมได้แต่จ้องมองเธอแล้วส่ายหัวไปมาอย่างสุดปัญญา จนสุดท้ายก็ได้ยินเสียง "แคว่ก"

เธอช่างเก่งกาจนัก ขนาดนี้ยังรูดเปิดออกจนได้

ใจของผมกระตุกวูบ เผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยสัญชาตญาณ

พอได้สติกลับมา หลิ่วอวิ๋นก็จัดการถลกกางเกงในทที่รัดแน่นนั้นออกอย่างคล่องแคล่ว

"เธอ"

ผมอุทานออกมาหวังจะห้าม แต่กลับไม่ทัน

สิ้นเสียงคำพูดนั้น มังกรอันน่าเกรงขามที่เคยทำให้ผู้หญิงนับไม่ถ้วนต้องขวัญกระเจิง ก็ถูกเธอเกาะกุมไว้เสียแล้ว

ผมกลัวเหลือเกินว่าโจวคุนที่ขับรถอยู่จะมองเห็น จึงรีบถอดเสื้อคลุมออกเพื่อบังตัวหลิ่วอวิ๋นและต้นขาของผมเอาไว้

หลิ่วอวิ๋นดูจะขัดใจอยู่บ้าง เธอขยับบิดตัวไปมา

มือที่กำส่วนนั้นของผมอยู่ก็กระชับแน่นขึ้น จนเกือบจะทำให้ผมตบะแตก

"อือ... อึ่ม..."

เสียงครางในลำคอที่สะกดกลั้นไม่อยู่เล็ดลอดออกมาจากมุมปาก กระแสความร้อนระอุระลอกแล้วระลอกเล่าไหลมารวมกันที่ส่วนลึกของหน้าท้อง

นี่เธอคงเห็นผมเป็นโจวคุนแน่ๆ ถึงได้กล้าทำอะไรไม่เกรงใจแบบนี้

ผมกำหมัดแน่น ก้มหน้าลงไปเรียกชื่อเธอ

"หลิ่วอวิ๋น... รู้ไหมว่าผมเป็นใคร?"

วินาทีนั้นหลิ่วอวิ๋นที่จมดิ่งอยู่กับความสนุกในการหยอกล้อของเล่นในมือ มีหรือจะมาสนใจคำพูดของผม

เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ได้แต่ตอบกลับมาด้วยเสียงอ่อนระทวย

"พี่ก็เป็นผัวหนูไงคะ..."

"ผัวจ๋า ทำไมพี่ดูบึ้กขึ้นล่ะ... ใหญ่จังเลย..."

คำพูดกระตุ้นอารมณ์แบบนี้ บวกกับสัมผัสที่อุ่นซ่าน มีหรือที่ผมจะสะกดกลั้นไหว

ผมจึงบีบท้ายทอยของเธอไว้ทันที พร้อมกับพ่นคำพูดลามกออกไป

"แล้วชอบไหมล่ะ นังร่าน..."

"ชอบ... ชอบที่สุดเลย!"

หลิ่วอวิ๋นบิดส่ายรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก ดูราวกับปลาตัวขาวๆ ที่กำลังดิ้นพล่านเพื่อหาคู่

เมื่อมองเห็นแก้มก้นอวบอิ่มที่ส่ายไปมา ผมก็เกิดความคิดชั่ววูบขึ้นมาทันที

ผมยื่นมือไปฟาดบั้นท้ายขาวๆ นั่น แล้วจงใจเอ่ยล่อลวง

"งั้นเธอคิดซะว่าผมเป็นเจ้าเหมิ่งหน่อยเป็นไง... ให้เพื่อนพี่ได้เล่นสนุกกับเธอหน่อย..."

พอได้ยินคำนี้ หลิ่วอวิ๋นก็เขินอายอย่างหนัก

มือน้อยๆ เริ่มข่วนและเกาไปทั่วระหว่างขาของผมจนคันยุบยิบ ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นขึ้นไม่น้อย

"พี่ก็นิสัยไม่ดี... หุ่นแบบเขาน่ะ หนูรับไม่ไหวหรอก..."

ดูท่าว่า ปกติเธอก็คงแอบสังเกตรูปร่างของผมอยู่เหมือนกันสินะ?

พอคิดได้ดังนั้น ผมยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

"ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ ว่ารับไหวหรือไม่ไหว..."

ผมลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดของหลิ่วอวิ๋นอย่างอ่อนโยน แล้วค่อยๆ อ้อมมาด้านหน้า

ตั้งใจบีบเค้นลูกพีชขาวอวบเด้งคู่นั้น พลางดีดปลายนิ้วเข้ากับยอดปทุมถันเป็นพักๆ

หลิ่วอวิ๋นไวต่อสัมผัสจนเกินทน

ไม่นานเธอก็รับไม่ไหว นอนระทวยอยู่บนตักของผม ส่งเสียงครางกระเส่าไม่ขาดสาย

"อา... อื้ม... ฮึ่ม..."

"คนบ้า... เบาหน่อยสิคะ..."

ปากเธอก็ด่าผมไปอย่างนั้น แต่สีหน้านี่ชัดเจนเลยว่าฟินจนแทบจะลอยได้อยู่แล้ว

ความซ่านสยิวของผมเองก็พุ่งพล่านสู่สมองระลอกแล้วระลอกเล่า จนขมับเริ่มเต้นตุบๆ

เมื่อมองดูหญิงสาวที่กำลังหิวโหยในอ้อมกอด ผมก็เริ่มทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ

ผมก้มหน้าลงหมายจะจูบเธอ

ทว่าตอนที่หลิ่วอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงทันที

"อ๊ะ... ทำไมถึงเป็นคุณล่ะคะ..."