ราคะวาเลนไทน์

ผมชื่อเจ้าเหมิ่ง ปีนี้อายุสามสิบแล้ว

เมื่อมองดูพี่น้องรอบกายต่างทยอยมีเมียที่ทั้งสวยและอ่อนหวานกันหมด ในขณะที่ผมยังตัวคนเดียว สถานการณ์แบบนี้มันช่างบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน

ตอนนั้นผมมันดุดันเกินไป จนเคยทำผู้หญิงเข้าโรงพยาบาลมาแล้วล่ะ

นั่นเลยทำให้ไม่มีใครกล้าแนะนำผู้หญิงให้ผมอีกเลย

ก่อนถึงวันวาเลนไทน์ โจวคุนเพื่อนรักโทรมาหาผมแล้วถามว่า

"ไอ้เหมิ่ง วันวาเลนไทน์ปีนี้พวกเราหารค่ารถขับกลับบ้านเกิดกันไหม?"

ผมคิดว่าการเดินทางมีเพื่อนร่วมทางสักคนก็น่าจะดีจึงตอบตกลงไป

ในวันวาเลนไทน์ โจวคุนขับรถมารับผมที่หน้าตึกตั้งแต่เช้าตรู่

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ ผมก็ได้กลิ่นอายแห่งความกำหนัดอันเย้ายวนโชยมาแตะจมูก

แถมยังเห็นหลิ่วอวิ๋นเมียของโจวคุนนอนระทวยใบหน้าแดงก่ำอยู่บนเบาะหลัง ดูเหมือนว่าเธอจะหลับไปแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น ผมก้เข้าใจได้ทันทีว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น

โจวคุนเห็นสีหน้าของผมเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาทันที

"ขอโทษทีนะเพื่อน... พอดีเมื่อกี้เมียฉันเอาแต่นัวเนียไม่ยอมปล่อย ฉันก็เลยเผลอไปหน่อย..."

มองดูโจวคุนที่ดูอิ่มเอมสดชื่น แล้วหันไปมองหลิ่วอวิ๋นที่นอนสลบไสลเพราะความเสียวซ่านถึงขีดสุด

ผมรู้สึกอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว ในอกมันวูบวาบกระวนกระวายไปหมด

โดยเฉพาะหลิ่วอวิ๋นที่เป็นครูสอนเต้น รูปร่างหน้าตาและหุ่นสวยๆ ขนาดนั้นของเธอ แถมยังยืดหยุ่นนุ่มนวลไปทั้งตัว

ถ้าได้ลองทำกับเธอ มันต้องสุดยอดแน่ๆ!

ปทุมถันคู่ขาวผ่องเต่งตึงคู่นั้น เวลาขยับส่ายไปมาคงจะทำให้ผู้ชายขาดใจตายได้เลยละมั้ง

ผมะเลียริมฝีปากอย่างทนไม่ไหว พลางเอ่ยประชดด้วยความอิจฉาลึกๆ ว่า

"รุนแรงขนาดนี้ ไม่กลัวทำเมียพังหรือไงวะ..."

โจวคุนหัวเราะแก้เก้อ "ไม่หรอก เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้แต่อึดจะตายไป..."

"ถ้าผมไม่ลงแรงหน่อย มีหรือเธอจะยอมหยุด"

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ใจของผมคันยุบยิบและอึดอัดมากขึ้นไปอีก

ทำไมผมถึงไม่มีวาสนาได้เจอสาวพรีเมียมแบบหลิ่วอวิ๋นบ้างนะ

โจวคุนปรึกษากับผมว่าให้ผมพักผ่อนก่อน พอถึงครึ่งทางค่อยเปลี่ยนให้ผมมาขับแทน

ผมตอบตกลง แล้วจึงนั่งลงข้างๆ หลิ่วอวิ๋นพลางหลับตาพักผ่อน

แต่การที่มีผู้หญิงสวยขนาดนี้มานอนอยู่ข้างๆ แถมยังได้กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายของเธอเป็นระยะ ผมจะหลับลงไปได้ยังไงกัน

ถึงแม้ผมจะหลับตาอยู่ แต่ก็ไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย

ในหัวกลับจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์อันดุเดือดของทั้งสองคนภายในรถเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว

พื้นที่แคบขนาดนี้ ช่างลำบากหลิ่วอวิ๋นจริงๆ

เรียวขาสวยคู่นั้นของเธอคงต้องพับงอ... ถึงจะใส่ไปได้สินะ...

ยิ่งคิดผมก็ยิ่งอึดอัด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง พยายามสะกดกลั้นความพลุ่งพล่านภายในร่างกายให้สงบลง

ทว่าใครจะไปนึก โจวคุนเบรกกะทันหันเพื่อหลบรถคันใหญ่

นั่นทำให้ร่างของหลิ่วอวิ๋นพุ่งมาทับตัวผม และกระแทกเข้าที่ตรงนั้นของผมอย่างจัง

"อึก... ฮึ่ม..."

ผมครางออกมาด้วยความจุก แต่ก็ยังอุตส่าห์ยื่นมือออกไปประคองหลิ่วอวิ๋นไว้แน่น

หลิ่วอวิ๋นที่สลบไสลไปก่อนหน้านี้เริ่มจะมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เธอเข้าใจผิดว่าผมคือโจวคุน จึงโอบกอดเอวของผมไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงไปที่ตรงนั้นของผม

"ผัวจ๋า... อือ..."

เสียงครางเครือแผ่วเบาราวกับแมวร้องนี้ ทำให้ผมเสียวซ่านไปถึงหนังศีรษะ

โจวคุนใส่หูฟังเพื่อกระตุ้นความตื่นตัวขณะขับรถ ดังนั้นเขาจึงไม่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่เบาะหลังเลยแม้แต่น้อย

ผมเกร็งตัวตรง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

แต่หลิ่วอวิ๋นที่สะลึมสะลือกลับยิ่งทำอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น มือเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มไร้กระดูกเริ่มอยู่ไม่สุข

เธอลูบต้นขาที่แข็งปั๋งของผม พร้อมกับส่งเสียงเย้ายวนตามมา

"ผัวจ๋า... ทำไมขาพี่แข็งจังเลยคะ..."