บทที่ 60"แต่ถ้าเป็นแบบที่มาร์ชสังหรณ์ใจละก็ เราไม่รู้จะช่วยมิกิยังไง เราคงทำได้แค่บอกพี่เคน" รินเดียร์มองใบหน้าจิ้มลิ้มของมิกิโกะด้วยความเห็นใจ"อยากเที่ยวก็อยากเที่ยว ผัวก็น่ากลัว ชีวิตมึงแม่งไม่มีอิสระ ดูแลอย่างดีแต่ไม่ยอมปล่อยให้ไปไหน""เหมือนนกน้อยในกรงทอง" รินเดียร์เอ่ยพลางทำหน้าเศร้าสลดเวลา 20 : 00 น.มิกิโกะ รินเดียร์ และ มาร์ช นั่งทานมื้อค่ำอยู่ที่ระเบียงบ้านพัก ที่มองออกไปก็จะเห็นไร่องุ่น"ทำไมวันนี้กูรู้สึกง่วงเร็ว" มาร์ชเอ่ยขึ้นเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกง่วง"เหมือนกัน เราก็ง่วง วันนี้คงใช้งานร่างกายมากเกินไป" รินเดียร์เองก็รู้สึกง่วงเหมือนกัน"กิ โทรหาเฮียลีโอหน่อย" มาร์ชบอก"โทรทำไม ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้ แล้วก็ไม่ต้องพูดถึงมันเสียบรรยากาศ" มิกิโกะเอ่ยอย่างไม่แยแส หยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบต่อ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีสายตาอำมหิตกำลังจ้องมองเธออยู่"โทรหน่อย ไม่ใช่มันวางยาพวกเรานะ กูรู้สึกง่วงแปลกๆ" มาร์ชค่อนข้างไหวพริบดี รู้สึกสังหรณ์ใจว่าลีโอนาร์โดจะส่งคนมาวางยาเขา"คิดมากอีกแล้ว เดี๋ยวส่งข้อความไปเช็กให้ก็ได้" พูดจบมิกิโกะก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดส่งข้อความส่งไ
最後更新 : 2026-05-11
