《เมื่อมิอาจรั้งรัก》全部章節：第 11 章 - 第 18 章

"คุณชาย คนของเราพบเบาะแสสำคัญแล้วขอรับ" "จริงรึ" เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจชั่วครู่ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึม ยามคิดว่าอีกไม่นานต้องปล่อยอวี้จวินหรงไป "ไม่ดีใจหรือขอรับ" "พาข้าไปพบคนผู้นั้นที" ไม่เพียงไม่ต้อบคำถามของหยุนซือ เขายังเปลี่ยนหัวข้อพูดคุย "รออีกสักสองชั่วยามเถิดขอรับ รีบไปก็เท่านั้น คนของเราอยู่ระหว่างเดินทางน่ะขอรับ" "เช่นนั้นข้าจะสะสางงานอื่นรอ" "ในที่สุดก็พบตัวคนบงการเสียที อีกไม่นานฮูหยินก็ต้องกลับไปที่ของนาง บ่าวคงใจหายน่าดูเลยนะขอรับ" หยุนซือเอ่ยขึ้น เพราะถ้าหากเจ้านายของตนบ้างแค้นให้คุณชายอวี้เสร็จสิ้น คงอีกไม่นานที่เขาจะหย่าขาดจากฮูหยิน "ใจหายทำไมกัน" "ก็ท่านเคยพูดไม่ใช่หรือ ว่าถ้าหากล้างแค้นให้คุณชายอวี้สำเร็จแล้วจะปล่อยฮูหยินกลับไปที่ของนาง" "จริงอยู่ที่ข้าเคยพูดเช่นนั้น แต่คงต้องรอให้คนผู้นั้นได้รับกรรมที่ตัวเองก่อไว้ก่อนเถิด ข้าถึงจะวางใจให้นางกลับจวนได้" "ฟังจากน้ำเสียงของท่าน ดูท่านจะไม่ค่อยดีใจสักเท่าใดนะขอรับ" "ใครว่าเล่า ข้าย่อมดีใจที่สุด เพราะได

ในขณะที่นางกำลังจะเช็ดหน้าให้ร่างสูง ทว่าจู่ ๆ เขากลับลืมตาโพลงขึ้นมาจนทำให้นางตกใจ ก่อนที่นางจะได้ทำอันใดกลับถูกมือใหญ่รวบเข้าหาตัวแล้วแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมด้านบน จนแผ่นหลังของนางกระทบลงที่เตียงนอน ทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ เฉียนหลงเว่ยที่เมามายจนไม่หลงเหลือเค้าลางสติแม้สักนิด เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกกระหายอยู่ลึก ๆ ไวเท่าความคิดชายหนุ่มประกบปากเข้าจุมพิตคนใต้ร่างราวกับต้องมนต์สะกด ก่อนที่ทั้งคู่จะได้กลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเฉกเช่นสามีภรรยาคู่อื่น บทรักแสนเร่าร้อนที่เพิ่งมอดดับลงเมื่อเกือบตอนรุ่งสางพร้อมกับสองร่างที่นอนกอดกันกลม กระทั่งเวลาผ่านไปถึงช่วงสายของวัน หยุนซือไม่เห็นเจ้านายของตนที่ห้องทำงานจึงได้เดินมาเคาะประตูเรือนนอน “คุณชาย ไม่สบายหรือขอรับ” เขาถามคนด้านในด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เหตุเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีสักหนที่ผู้เป็นเจ้านายจะตื่นสายจนลืมวันเวลาเช่นนี้ ฝ่ายหลงเว่ยได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นก็พบว่าตัวเองนอนหลับใหลข้างกายอวี้จวินหรงด้วยสภาพเปลือยเปล่าปราศจากสิ

“เมื่อใดเจ้าจะออกไปจากจวนสกุลเฉียนเสียที ข้าได้ยินจากคุณชายว่าเจ้าลงนามในใบหย่าแล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงได้ชักช้าเยี่ยงนี้ หรือว่ายังคิดฝันว่าคุณชายมีใจให้เจ้าอยู่อย่างนั้นหรือ” “แม่นางเหอพูดเพ้อเจ้ออันใดกัน ข้าฟังไม่เข้าใจ” “อวี้จวินหรง เจ้าอย่าทำเป็นเสแสร้งไปหน่อยเลย!” “หึ หรือว่าเจ้ากลัวว่าคนที่เจ้ารักจะหลงรักข้าถึงได้ถ่อมาหาข้าถึงที่นี่” “เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้า ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ฮูหยินตระกูลเฉียนอีกต่อไปแล้ว” ว่าพลางบีบข้อมือสตรีตรงหน้าด้วยแรงโทสะ “แล้วอย่างไรเล่า” เอ่ยพร้อมกับสะบัดข้อมือตัวเองออกให้เป็นอิสระ “นังคนตกอับ” สิ้นคำพูด อวี้จวินหรงฟาดฝ่ามือเข้าที่แก้มของคนแซ่เหอจนเกิดรอยแดง เพราะไม่อาจทนฟังคำพูดหยาบช้าของคนตรงหน้าได้อีก “นี่เจ้ากล้าตบหน้าข้าหรือ!” “ข้าแค่เตือนสติเจ้าก็เท่านั้น ข้ารู้ฐานะของตัวเองดีว่าไม่อาจเทียบเคียงคุณหนูสกุลเหอผู้สูงส่งอย่างเจ้าได้ และเป็นเพราะว่าความสูงส่งของเจ้าข้าถึงต้องทำเช่นนี้ ในอนาคตเจ้าจะเข้ามาแทนที่ข้า แต่การกระทำของเจ้าช่างดูไม่สมกับตำแหน่งฮูหย

“จะ...จริงหรือเจ้าคะ” นางเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าเครื่องประดับชิ้นนั้นคือของสำคัญ “ลี่หลิน เดิมทีข้ากับเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกัน นับตั้งแต่เจ้าย้ายมาอยู่ที่จวนข้าเพื่อเรียนรู้หน้าที่นายหญิงสกุลเฉียน นับวันข้ายิ่งไม่แน่ใจเสียแล้วว่าที่ผ่านมาเป็นเจ้าหรือข้าที่เปลี่ยนไป” “ที่ท่านพูดหมายความเช่นไรเจ้าคะ” “เจ้าที่ข้ารู้จักเป็นคนอ่อนโยน ทว่าตอนนี้เจ้ากลับแตกต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว” “ข้าไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ท่านต่างหากที่ไม่เหมือนเดิม ตั้งแต่ท่านหย่ากับคนแซ่อวี้ ท่านทำตัวเย็นชาใส่ข้าไม่เหมือนกับเมื่อก่อน” ว่าพลางบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสาร “ใช่ เป็นข้าที่เปลี่ยน ในเมื่อพวกเราต่างไม่สามารถกลับไปรู้สึกเช่นเดิมได้อีก ข้าว่าความสัมพันธ์ของพวกเราควรจบลงเท่านี้เถิด” “ไม่ได้นะเจ้าคะ! อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานหมั้นแล้ว ท่านจะมายกเลิกเช่นนี้ได้เยี่ยงไร แล้วข้าจะกล้าไปสู้หน้าผู้ใดได้” “ข้ามีทางเลือกให้เจ้าทางเดียวเท่านั้น เจ้าจะเป็นคนยกเลิกงานหมั้นเองหรือจะให้ข้าเป็นคนทำ” “ทำไมท่านถึงได้ใจร้ายกับข้าเช่นนี้ล่ะเจ