เมื่อมิอาจรั้งรัก

ร่างบางในชุดแต่งงานสีมงคลนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ในเรือนหอ รอคอยให้บุรุษผู้เป็นสามีมาถอดผ้าคลุมหน้าออก ทว่าเวลาผ่านไปหลายชั่วยามกลับไร้ร่องรอยของชายหนุ่ม “ฮูหยิน เข้านอนเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นหน้าห้อง เมื่อเวลาล่วงเลยเกินครึ่งค่อนคืนไปแล้ว ทว่าเจ้าบ่าวยังไม่ได้มาปรากฏตัวทั้งที่งานเลี้ยงได้จบลงนานแล้ว “เหวินเยว่ เจ้าไปพักผ่อนเถิด ข้าจะรอท่านพี่อีกเดี๋ยวเดียว หากเขาไม่มาข้าก็จะเข้านอนแล้วเช่นกัน” แม้ปากเอ่ยบอกสาวใช้เช่นนั้น แต่น้ำตากลับไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่อาจห้ามปราม สามเดือนก่อนหน้าเฉียนหลงเว่ยให้แม่สื่อมาสู่ขอนางที่จวนสกุลอวี้ เขากล่าวว่ายินดีรับนางเป็นภรรยาเอก หากหญิงสาวไม่รังเกียจ อวี้จวินหรงรู้สึกปิติยิ่งนักที่บุรุษที่ตนแอบรักมาหลายปีมาสู่ขอ นางตอบรับคำขอแต่งงานทันที เพราะคนในสกุลอวี้เหลือเพียงนางผู้เดียวแล้ว ทั้งมารดา บิดา และพี่ชายเพียงคนเดียว พวกเขาต่างเสียชีวิตไปจนหมด ทิ้งให้สตรีตัวเล็ก ๆ เช่นนางอยู่ในจวนอย่างโดดเดี่ยวแรมปี ในอดีตตระกูลอวี้เคยรุ่งโรจน์สูงสุดเท่าที่ตระกูลใดจะสามารถทำได้ แต่ทว่าหลังจากที่บิดาและพี่ชายของนางสิ้นชีพกลาง

จวนสกุลหลินจัดงานหมั้นให้บุตรชายคนรองยิ่งใหญ่ทีเดียว จวินหรงได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน แม้ข้างกายไร้ซึ่งผู้เป็นสามี หนึ่งเดือนผ่านไปนางยังไม่เห็นแม้แต่วี่แววว่าเขาจะกลับมา แม้แต่จดหมายยังไม่อาจส่งไปหาได้เหตุเพราะเขาไม่ได้มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง “ฮูหยินเฉียน เชิญทางนี้” เป็นฮูหยินหลินเอ่ยทักขึ้น ยามเห็นนางเดินเข้าจวนมาคนเดียว “ใต้เท้าเฉียนไม่มาด้วยหรือ” “ท่านพี่มีงานสำคัญทำให้ไม่สามารถมาร่วมงานได้ ต้องขออภัยฮูหยินหลินด้วยนะเจ้าคะ” “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่ฮูหยินให้เกียรติมาร่วมงานหมั้นของลูกชายข้าถึงที่จวนก็ขอบคุณมากแล้ว” หญิงชราบอกด้วยความไม่ถือสา สาเหตุหนึ่งเพราะตระกูลเฉียนมีอำนาจมากที่สุดรองจากตระกูลเซี่ยที่กุมอำนาจในวังหลังเพราะฮองเฮาองค์ปัจจุบันเป็นคนจากสกุลเซี่ย ผู้คนในเมืองหลวงต่างทราบดีว่าทั้งสองตระกูลนี้ไม่ถูกกัน หากมีคนในตระกูลคนใดคนหนึ่งล้มลงย่อมต้องถูกฝ่ายตรงข้ามเหยียบซ้ำ “ขอบคุณฮูหยินหลินที่เข้าใจ” “เชิญด้านในก่อนเถิด ข้าจะให้สาวใช้นำทางให้” หญิงสาวเดินตามสาวใช้เข้าไป

ใกล้วันเกิดผู้เป็นสามีเข้ามาทุกทีอวี้จวินหรงออกจากจวนมาเลือกซื้อผ้าเพื่อนำไปตัดเย็บชุดให้ชายหนุ่มด้วยความกระตือรือร้น นางเลือกแล้วเลือกอีกจนกว่าจะพึงพอใจ ในที่สุดจึงได้ผ้ามาหนึ่งพับ แม้ราคาผ้าที่นางเลือกจะไม่ได้มีราคาแพงสูงลิ่วหากเทียบกับคุณภาพของเนื้อผ้า เหตุเพราะเถ้าแก่ร้านผ้าเมื่อรู้ว่านางเป็นฮูหยินเอกของสกุลเฉียน เขาได้ลดราคาผ้าให้นางกึ่งหนึ่ง “เถ้าแก่ ท่านลดราคาให้ข้ามากเกินไปหรือไม่” “ไม่มากเกินไปหรอกขอรับ หากเทียบกับบุณคุณที่ใต้เท้าเฉียนมีต่อข้า ฮูหยินอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยไปเลยขอรับถือว่าข้าได้ตอบแทนน้ำใจเรื่องในอดีต” “เช่นนั้นก็ขอบใจท่านมาก” “เป็นฮูหยินสกุลเฉียนนี่จริง ๆ เข้านอกออกร้านใดดูสะดวกสบายไปเสียหมด แถมยังได้ลดราคาของที่ซื้อตั้งครึ่งหนึ่ง หากผู้ใดรู้เข้าคงหาว่าคนสกุลเฉียนเอาเปรียบชาวบ้านตาดำ ๆ” “แม่นางหลีกล่าวได้ถูกต้อง” แม่นางอีกคนเสริมทัพ “พวกเจ้าสองคนพูดเสียอย่างกับว่าฮูหยินเฉียนบังคับขู่เข็ญให้เถ้าแก่โม่วลดราคาให้เสียอย่างนั้น” เหอลี่หลินที่เดินเข้าร้านผ้ามาได้ยินเข้าได้เอ่ยขึ้นกลางบทสนทนาจนแม่นาง

อวี้จวินหรงไม่ได้เดินตรงกลับเรือนของตัวเองในทันที นางเดินลัดเลาะไปยังศาลาริมน้ำที่ตั้งอยู่เกือบท้ายจวน หวังสงบสติอารมณ์ของตัวเองก่อนที่จะกลับเรือนไป หากเหวินเยว่เห็นนางเศร้าซึมประเดี๋ยวนางจะเป็นห่วงอีก “นายท่านกับแม่นางเหอเดิมทีต้องแต่งงานกัน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดทำไมถึงได้คิดเปลี่ยนใจแต่งฮูหยินเข้าจวนแทนก็ไม่รู้” “นั่นสิ ในจวนนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าทั้งคู่มีความรู้สึกเช่นไรต่อกัน” เสียงสาวใช้สองคนสนทนากันเสียงดัง โดยที่ไม่รู้ว่านายหญิงของตระกูลนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ กระทั่งพวกนางเดินจากไปจวินหรงไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป นี่นางถูกหลอกรึนี่ “ในเมื่อท่านมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว ทำไมท่านถึงได้แต่งข้าเข้าจวนกัน” เรื่องทุกอย่างที่เขาทำเป็นเพราะสงสารหรือแค่สมเพชนางที่ไร้ที่พึ่งพิงกันแน่ จู่ ๆ นางรู้สึกเหมือนถูกหอกจ้วงแทงที่อกข้างซ้ายอย่างแรงจนหัวใจของนางแหลกสลายกลายเป็นผุยผง ทางด้านของเฉียนหลงเว่ยที่สนทนากับสตรีที่เขารักอย่างถูกคอจนเวลาล่วงเลยไปสองชั่วยามก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง “คุณชาย ฮูหยินให้สาวใช้นำชุดที่นางตัดมาให้ท่านลองสวมข

งานเลี้ยงวันเกิดในครั้งนี้ไม่ได้แบ่งแยกห้องโถงระหว่างชายหญิง เหตุเพราะแขกเหรื่อที่เชิญมามิได้มีจำนวนมากมายเท่าใดนักจึงไม่จำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้น ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มต้นขึ้นไม่ถึงหนึ่งเค่อร่างสูงของเจ้าของงานได้ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบนินนาในทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามา เขาเปรยตามองทุกคนเล็กน้อยแล้วเดินไปนั่งตรงกลางห้องโถงข้าง ๆ ที่นั่งของอวี้จวินหรง “ชุดที่ใต้เท้าเฉียนใส่มาวันนี้ช่างดูไม่เหมือนผู้ใดในเมืองหลวง ไม่ทราบว่าท่านให้ช่างเย็บปักจากที่ใดเป็นคนทำชุดให้หรือ” ใต้เท้าเฉาถามขึ้นด้วยความสนใจ เพราะลายปักบนชุดของใต้เท้าหนุ่มดูงดงามแปลกตา “ชุดนี้ฮูหยินของข้าเป็นคนตัดเย็บให้ข้าเอง ไม่ได้ใช้ช่าง” เขาตอบเสียงดังฟังชัดจนทุกคนต่างหันมองเป็นตาเดียว เพราะดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มกับฮูหยินต่างจากข่าวลือที่บอกว่าเขากับฮูหยินไม่ลงรอยกัน “ดูจากฝีเข็มลวดลายการปักก็รู้แล้วว่าฮูหยินใส่ใจท่านมาก” “ใต้เท้าเฉียนโชคดีที่มีฮูหยินอย่างนางอยู่ข้างกาย” “ข้าต้องโชคดีอยู่แล้ว ถ้าหากไม่มีนางงานเลี้ยงวันนี้คงไม่ราบรื่นเช่น