“โมเดลที่สวยจังเลย น้องคิรินก็เก่งหลายด้านอยู่นะเนี่ย” เธอเข้าไปดูของที่น้องตั้งใจหอบออกมาด้วย “โอ้โห้~นี่มัน พิพิธภัณฑ์พี่ไอริณหรือเปล่าเนี่ย” แล้วเชนทร์ก็ตามเขามาดูของในห้องด้วยคน “เชนทร์ดูสิคะ โมเดลที่น้องคิรินปั้นสวยๆทั้งนั้นเลยค่ะ” พอเห็นเชนทร์เดินเข้ามาเธอก็เรียกเขาให้เข้าไปด้วย “หืม~ อันนี่ที่เห็นถ่ายรูปลงนี่” พอเชนทร์ไปดูก็เจอโมเดลที่คุ้นหน้าคุ้นตาทันที “ดูออกได้ไงอ่ะ อันนั้นมันแค่ร่างเปล่าเท่านั้นนะ” เจ้าตัวเข้ามาหยิบเอาโมเดลชิ้นนั้นไปถือไว้ “หืม~ร่างกายพี่ไอริณ ทำไมจะดูไม่ออกล่ะ หุ่นสวยแบบนี้จะมีสักกี่คนกัน” มาปากหวานหยอดพี่สาวคนสวยอีกแล้ว “อ้อ~ที่แท้ก็อาหวังนี่” คิรินก็ได้พูดจาล้อเลียนเชนทร์ด้วย“ไปหาเอา ศัพท์แบบนี้มาจากไหนหืม~” เชนทร์พูดพร้อมกับดึงคิรินเข้าไปหาเขาทันที “โอ๊ะ! พี่จะทำอะไรน่ะครับ” มันดูไม่ค่อยปลอดภัยอีกแล้ว “พี่ไอริณบอกว่า วันนี้มีเด็กน้อยคอยถามหาทั้งวันเลย มาอมให้หายคิดถึงสิ” ดูท่ารอบนี้เขาจะพุ่งเป้ามาที่คิรินก่อนเลย “อะอมอะไรเล่า” เจ้ารีบเอามือปิดปากไว้ทันที “อมเจ้าลูกชายพี่ไง” เขาก้ม
閱讀更多