Semua Bab ผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย [YAOI] + [BDSM] + [3P]: Bab 41 - Bab 50

หลังจากล้อเครื่องบินแตะที่สนามบิน รถลีมูซีนของบ้านพญาที่อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ก็มารับจากสนามบินไปยังบ้านพักต่างอากาศ เมื่อถึงบ้านพักต่างอากาศ แทนคุณเห็นบ้านหลังนี้กว้างใหญ่เป็นกระจกหนาเกือบทั้งหลังทำให้เห็นธรรมชาติโดยรอบ ตอนนี้สามโมงเย็นตามเวลาทั้งถิ่นถึงจะมีพระอาทิตย์สาดส่องแต่ก็มีหิมะตกลงมาโปรยปราย ถึงด้านนอกหนาวถึงติดลบ แต่ในบ้านหลังนี้อบอุ่นอย่างมากเพราะติดฮีสเตอร์ทั้งหลัง“ชอบที่นี่ไหม” พญาเอ่ยถามแทนคุณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน ขณะที่เขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงของบ้าน ส่วนพายุเดินเข้ามาด้านหลังของเขาเอาเสื้อโค้ตออกจากเรือนร่างมาวางไว้บนโซฟา“ที่นี่สวยมากเลย บ้านอยู่กลางธรรมชาติแบบนี้ เหมือนบ้านในเทพนิยายเลย ผมเองอยากได้บ้านหรือกระท่อมที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้มานานมากแล้ว เมื่อก่อนผมกับไอ้แต๊งค์เราสองคนอยู่ที่เชียงใหม่ เพราะพ่อและแม่ของเราเป็นคนเชียงใหม่ เวลาหน้าหนาวช่วงปีใหม่เราจะขึ้นไปเที่ยวบนดอยกัน ทำให้ผมคุ้นชินกับอากาศหนาว หลังจากที่พวกท่านมาอยู่กรุงเทพผมก็ไม่ได้ขึ้นไปเชียงใหม่อีกเลย จนกระทั่งพวกท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เราสองคนก็ใช้ชีวิตอยู่แค่กรุงเทพ ไกลสุดก็บางแสนเ

สามวันหลังจากไปดูงานกับพญา และพายุ พวกเขาทั้งสองยังมีดินเนอร์กับผู้บริหารของเครือโรงแรม ส่วนแทนคุณรวบรวมข้อมูลส่งให้แผนกเลขานุการรับทราบทั้งหมด และมาวิเคราะห์งาน พญามีโปรเจคจะสร้างโรงแรมแห่งใหม่ที่นี่อีกที่หนึ่ง เลยไปดูพื้นที่ ที่คนจะขายที่มากกว่าร้อยเอเคอร์ ด้านหน้าเป็นทะเลสาบติดกับเทือกเขาแอลป์แวดล้อมไปด้วยธรรมชาติอันดาดดื่ม เหมาะเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับคู่รักและครอบครัว ด้านคมนาคมมีถนนตัดผ่านไปสู่ใจกลางเมืองไปเกินห้ากิโลเมตร โครงการนี้คงใช้เวลาหลายปีอยู่ พวกเขาต้องมาดูงานเดือนละครั้งแน่ๆแทนคุณรู้ว่าทุกนาทีมีค่าสำหรับพวกเขาทั้งสองคน แต่ก็ยังนั่งรถชมรอบเมือง พายุเป็นมัคคุเทศก์ที่ดีได้บอกเล่าเรื่องราวของเมืองแซร์มัทหรือที่นิยมอ่านผิดว่าเซอร์แมท เป็นเมืองชนบทในเทือกเขาแอลป์ ตั้งอยู่ในรัฐวาเล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมืองแห่งนี้มีชื่อเสียงด้านการปีนเขาและสกีรีสอร์ทมาตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ภาคเศรษฐกิจส่วนใหญ่ของเมืองจึงขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยว แซร์มัทมีประชากร 5,714 คน (ค.ศ. 2016) ประชากรกว่าครึ่งหนึ่งของเมืองนี้ทำงานอยู่ในโรงแรมและร้านอาหาร อย่างไรก็ตาม มีประชากรถาวรหนึ่งในสามเท่านั้น

พญาและพายุก้าวเดินลงบันไดไปยังห้องใต้ดินของบ้าน บอดี้การ์ดที่อยู่หน้าห้องก้มโค้งให้พญาและพายุอย่างนอบน้อม สองแฝดได้ยินเสียงดังของหมีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันข่มขู่นักฆ่า พญาพยักหน้าเล็กน้อย บอดี้การ์ดเปิดประตูให้พวกเขา และขาวรวมไปถึงบอดี้การ์ดอีกสองคนที่เดินตามเข้ามา พญาได้กลิ่นคราวเลือดคละคลุ้งโดยรอบ อีกทั้งอากาศยังหนาวเย็นติดลบอีกด้วย เพราะไม่มีฮีตเตอร์ในห้องใต้ดิน พญาก้าวลงบันไดลงมา เดินไปยังห้องขังเป็นซีกลูกกรงเหมือนเป็นคุกยุคกลางด้วยบ้านหลังนี้ซื้อต่อจากมาหาเศรษฐีท่านหนึ่ง รับมรดกมาจากครอบครัวที่เคยเป็นขุนนางเก่า มีตำแหน่งเป็นท่านดยุคที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล โดยเป็นปราสาทไว้เป็นที่ล่าสัตว์ ทำให้ห้องใต้ดินมีสภาพเหมือนคุกยุคกลาง โดยมีที่แขวนอุปกรณ์ไว้ทรมาน ตอนนี้ในคุกนี้ก็มีอุปกรณ์ทรมานมากมายแขวนอยู่ พญาเห็นว่านักฆ่าบนตัวมีแต่บาดแผล และยังสลบไปแล้ว“มันปริปากพูดไหม?” เสือเอ่ยถามหมี หมีหันมาหาพญา และพายุแล้วก้มโค้งให้พวกเขาทั้งสองคนอย่างนอบน้อม“ยังเลยครับนาย มันยังไม่ปริปากพูดเลยครับ” หมีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังท่าทีนอบน้อม พญาเดินไปยืนตรงข้ามนักฆ่า ห่างกันหลายเมตรอยู่“สาดน้ำให้มั

“หนาวจะตาย ยังอยากจะมาออกดินเนอร์อะไรอีก กินที่บ้านก็ได้ไม่ใช่เหรอ”แทนคุณเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หลังจากเดินลงมาจากรถพร้อมกับพญาและแทนคุณ ไม่รู้ว่าอุตริอะไรถึงพามาดินเนอร์นอกบ้าน ความคิดของแทนคุณคิดว่าดินเนอร์ที่พญาหมายถึงคือกินข้าวที่บ้าน เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับ แทนคุณจะไปเคลียร์เอกสารส่งวันมะรืนที่บริษัท อีกทั้งยังมีรายงานอีกหลายเล่มต้องทำ ตอนนี้อากาศทั้งหนาวและเย็น แถมยังหิมะโปรยปรายลงมาไม่หยุดอีก ทั้งที่ใส่เสื้อหนาถึงห้าชั้นยังเอาไม่อยู่เลย ตอนกลางวันหนาวแล้ว ตอนเย็นหนาวกว่าเดิมอีก แทนคุณยกมือขึ้นมาเป่าไออุ่นทั้งที่สวมถุงมือหนังแล้วก็ตามที มันก็ยังหนาวอยู่ดี“ร้านนี้เป็นร้านชื่อดังกว่าจะจองได้ต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือเป็นปี พอดีฉันเป็นเพื่อนกับเจ้าของร้านเลยเหมาร้านได้” พญาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ส่วนพายุเอาเสื้อหนังสัตว์คลุมไหล่ของแทนคุณทั้งสองข้าง“อุ่นขึ้นไหม” พายุเอ่ยถามแทนคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเผยรอยยิ้มให้ตายสิ พวกเขาดูไม่หนาวเลย ทั้งที่เป็นคนไทยแท้ๆ ที่อยู่ในเขตสูงอบอุ่น แม้จะร้อนจนตับแลบบ้างก็เถอะ เขากลับไม่รู้สึกหนาวบ้างหรืออย่างไงกัน หรือว่าชินกับอากาศแบบนี้แ

“โอ๊ย...โอ๊ย...ชิน...ชิน...ผมเจ็บนะ...ไม่เอา...หยุด...หยุดนะ...อร๊าก...”เสียงของชายหนุ่มร้องด้วยความเจ็บปวดไปทั้งเรือนร่าง เมื่อชินนำเซ็กส์ทอยเป็นดุ้นถึงสามอันยัดไปในก้นของชายหนุ่มโดยไม่มีอะไรโลมเล้าแต่อย่างใด ชินเผยรอยยิ้มเหี้ยมเหมือนคนโรคจิตมองเขาและหัวเราะออกมากับความเจ็บปวด มองดูเลือดที่ไหลออกมาจากร่องก้น ขณะที่ชายหนุ่มคนนี้ถูกตรึงด้วยโซ่ที่ข้อเท้าและข้อมือ ลำตัวเต็มไปด้วยรอยฟาดจากเข็มขัดจนมีเลือดไหลซึม ไม่นานชินก็หุบยิ้มแล้วจับลำคอของเขาของชายหนุ่มเชิดขึ้น“มึงเป็นใครถึงมาสั่งกูห๊ะ” ชินเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ อ้าริมฝีปากของเขาออก แล้วถ่มน้ำลายใส่ไปในโพรงปากของเขา “กลืนมันไปชะ ถ้ามึงไม่อยากตาย” ชินเอ่ยเช่นนี้ และแสยะยิ้มมองใบหน้าของเขา เขาจึงกลืนน้ำลายของชิน ชินเอาดิลโด้ออกมาหนึ่งอันจากร่องก้นของเขา ยัดไปในโพรงปากของเขา“แบบนี้สิถึงจะดีหน่อย” ชินเอ่ยบอกด้วยยิ้ม มือหนาจับดุ้นของชายหนุ่มบีบแทบแหลกคามือ ชายหนุ่มปล่อยดิลโด้ที่ยัดในปากออกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด“อร๊าก....”“หิ...หิ...หิ...” ชินหัวเราะในลำคอมองเห็นเขาเจ็บปวดราวกับคนโรคจิต แล้วหยิบมีดมาควงในมือ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวาดกลั