Chapter 21

Sa loob ng kotse, nakakabingi ang katahimikan. Kitang-kita ko ang pag-flex ng jaw ni Jeremiah sa sobrang galit, pero hello? Galit din ako! Pagdating sa bahay, doon na siya sumabog."Are you out of your mind?! Nagpunta ka sa club at nag-party na parang hindi ka buntis?! Are you even aware na masama ang alcohol sa baby?!" Napapikit ako sa lakas ng boses niya. I gritted my teeth."For your information, mister! Hindi ako uminom ng alcohol! Not a single drop, kaya 'wag mo akong sigawan na parang bingi!" ganti ko. He ran his hand over his face in frustration."Do you even have any idea kung gaano ako nag-alala?! I almost went insane thinking something bad happened to you!" Bahagyang kumalma ang boses niya, at doon ko nakita ang tunay na pag-aalala sa mga mata niya."At bakit naman may mangyayaring masama sa akin?" tanong ko. Bigla siyang napatigil."B-Because you weren't answering my calls. Pag-uwi ko, wala ka rito." Ramdam ko na may itinatago siya.I scoffed. "Oh, talaga? Nag-alala ka? Paa

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 22

TRISHA’S POV Jeremiah and I’s relationship became better than ever. Si Carlou ang naging center ng mundo namin at nagdala siya sa amin ng incomparable happiness. He’s such a cheerful baby. Noong binigkas niya ang first word niya, sobrang nag overflow ang joy sa puso ko dahil ang sinabi niya ay 'mamma'. I kept on teasing Jeremiah about that kasi gustong gusto niyang 'papa' ang maging first word ni Carlou, pero bigo ang lolo niyo. Well, to be fair; Carlou uttered 'papa' as his second word at halos maiyak naman si Jeremiah sa sobrang saya nang marinig iyon for the first time. Each day was filled with overwhelming joy and I couldn’t ask for more. Time flew by so quickly hanggang sa dumating na ang first birthday ng little one namin. We were so enthusiastic about it. Pero three days before the special day, napansin ko na ang kakaibang pagbabago sa kilos ni Jeremiah. He became restless at mukhang problemadong problema sa kung ano. He was always on the phone, talking to someone habang bali

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 23

Ang lakas pa rin ng putukan sa labas at mas lalo akong kinabahan. No, my baby Carlou—burst out crying.I tried my best na patahanin siya pero hindi siya tumitigil. He looked so terrified. Gustong-gusto kong humingi ng tulong pero laking gulat ko nang marealize kong naiwan ko pala ang phone ko sa bahay dahil sa sobrang pagmamadali namin."Think, Trish. Think of something!" Sabi ko sa sarili ko. Naicip kong ako na lang ang magda-drive ng kotse para mailayo ang anak ko sa kapahamakan. Pero bago ko pa man magawa 'yun, biglang may sumulpot na lalaki sa gilid at pinukpok ng mallet ang bintana ng sasakyan namin.I screamed in sheer terror. Niyakap ko agad si Carlou para protektahan siya. The man kept smashing the window hanggang sa tuluyan itong mabasag.Napasigaw ako nang hilahin niya pabukas ang pinto. He smirked nung makita kaming dalawa sa loob. Cold shivers ran down my spine habang nakatitig sa nakakatakot niyang mukha—he was a bald, tattooed man."Jackpot!" He laughed triumphantly. "Ik

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 24

TRISHA's POVPag-uwi ko ng bahay, pumasok ako na parang lumulutang ang kaluluwa—lutang na lutang. Isa lang talaga ang gusto ko ngayon: ang makalayas dito sa Cebu. I felt like if I didn't get out of this place, sasabog ang utak ko at tuluyan akong masisiraan ng bait. Sobrang nakakasuffocate.Palagi akong kinukulit ng pamilya ko na mag undergraduate ng therapy para naman daw makapag move on na ako, pero ewan ko ba, hindi ko talaga kaya. Feeling ko kasi, the moment na kalimutan ko ang sakit, parang kinalimutan ko na rin ang lahat ng alaala ng anak kong si Carlou.At siguro... deep inside, nararamdaman kong deserve ko naman talagang masaktan. Parang wala akong karapatang sumaya habang wala na siya.Yes, aside sa katotohanang isinisisi ko kay Jeremiah ang lahat ng nangyari sa anak namin, grabe rin ang panunumbat ko sa sarili ko. Kung hindi lang sana ako naging mahina, baka nailigtas ko pa si Carlou.Kung alam ko lang na may mangyayaring ganoon, sana nagawa ko siyang protektahan. Ang daming

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 25

Pag-uwi ko sa bahay, akala ko mawawala na ang matinding bigat sa dibdib ko, pero hindi pala. I couldn’t even sleep that night dahil pabalik balik sa isip ko ang nakaraan.I felt so empty and sad. Ang tahimik pa ng paligid, making me feel so cold and lonelier than I already was.Napatingin ako sa picture frame na nasa ibabaw ng bedside table ko at kinuha ito.I touched it emotionally, dahan dahang hinaplos ng hintuturo ko ang litrato habang nakatitig doon na puno ng pangungulila at pagmamahal."I love you, sweetheart. Mommy will always love you. You will remain in my heart forever," pabulong kong sabi sabay halik sa picture ng anak kong si Carlou bago ko ito niyakap nang mahigpit sa dibdib ko.At dun, parang magic na kumalma ako bigla, iniisip na si Carlou talaga ang kayakap ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog.The next day, hindi ako umalis ng bahay. I've decided to finish my vacation bago bumalik sa trabaho. Kahit ang sumunod na 14 days, ginugol ko lang sa loob ng bahay.I didn

อ่านเพิ่มเติม

บททั้งหมดของ RECLAIMING HIS WIFE: บทที่ 21 - บทที่ 25

Chapter 21

Chapter 22

Chapter 23

Chapter 24

Chapter 25