Semua Bab แผนรักแผนร้ายของนายอดีตสามี: Bab 1 - Bab 5

“ลูกรัก รีบใส่รองเท้าเร็วเข้า จะสายแล้วนะ!” เสียงของเฉียวซีแฝงความร้อนรนเล็กน้อย“หนูไม่เอา! วันนี้หนูไม่อยากไปโรงเรียน!” เจ้าตัวเล็กบิดไปบิดมาเหมือนปลาไหลตัวน้อย ๆ ประท้วงอย่างออดอ้อน“โถ่เอ๊ย คนเก่ง ตอนบ่ายหม่ามี้จะซื้อเค้กสตรอว์เบอร์รี่ให้หนู ดีไหม? รสสตรอว์เบอร์รี่เลยนะ” เธองัดเอาทุกวิธีออกมาใช้ น้ำเสียงก็อ่อนลงหลายระดับภายใต้สิ่งล่อใจ เจ้าตัวเล็กถึงยอมยื่นเท้าป้อม ๆ ออกมาอย่างไม่เต็มใจนักเฉียวซีตาไวมือไว เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังเดินลงบันได เฉียวซีก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ต่อสายหาซูเสียวเข่ออย่างชำนาญ“เสียวเข่อ ช่วยด้วย! ฉันอาจจะไปสาย เธอช่วยรับหน้าให้ฉันหน่อยนะ แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวฉันจะรีบไป!”“ได้”กว่าจะมาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล เฉียวซีอุ้มเจ้าตัวเล็กลงจากรถ กลับพบว่าซิปกระเป๋านักเรียนใบเล็กยังรูดไม่สนิทเธอตั้งใจจะรูดซิปให้เรียบร้อย ก็พลันเหลือบไปเห็นมุมกระดาษแข็งมุมหนึ่งโผล่ออกมาจากในกระเป๋าเธอหยิบออกมาดูโดยไม่คิดอะไร ทันใดนั้นรูปถ่ายใบหนึ่งก็ร่วงลงมาในรูปถ่ายคือใบหน้าอันหล่อเหลาของซางเป่ยเชินมือของเฉียวซีค้างเติ่งอยู่

ในใจเฉียวซีรู้สึกไม่พอใจ จึงเตือนไปตรง ๆ ว่า “ประธานซาง ดูเหมือนคุณจะมีเลขาสามคนนะคะ คุณสามารถให้เลขาฉินไปเป็นเพื่อนคุณได้...”คงไม่ใช่ว่าจ้องจะรังแกเธออยู่คนเดียวจนตายไปข้างหนึ่งหรอกนะ“คุณเป็นประธาน หรือผมเป็นกันแน่?” เขาโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ“คุณค่ะ” เฉียวซีกัดฟันเค้นตอบออกมาสองคำไอ้นายทุนสารเลวเอ๊ย!“คุณเหลือเวลาอีกแค่สี่สิบเจ็ดนาที” เขามองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย แล้วพูดเสริมอีกหนึ่งประโยคเฉียวซีวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีกให้ตายเถอะกลับบ้านครึ่งชั่วโมง แต่งหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าสิบเจ็ดนาที เร่งแบบเอาเป็นเอาตายเธอวิ่งไปพลางล้วงมือถือออกมาโทรออก“แม่ ตอนเย็นแม่ไปรับเจ้าตัวเล็กนะ หนูต้องไปงานสังสรรค์กับเจ้านาย”“ได้”……ตอนเฉียวซีเดินออกมาจากคอนโด รถโรลส์-รอยซ์ที่สะดุดตาก็จอดอยู่ข้างถนนแล้วขณะที่เฉียวซีกำลังคิดว่าจะนั่งตรงไหน ประตูหลังก็ถูกเปิดออกพอเธอขึ้นไปนั่ง ซางเป่ยเชินก็หันหน้ามามองเธอสายตาคู่นั้นดูคุกคามอย่างมาก เลื่อนจากใบหน้าของเธอลงมาที่กระดูกไหปลาร้า และต่ำลงไปอีกอย่างไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อยวันนี้เฉียวซีสวมชุดเดรสยาวเก

ซางเป่ยเชินแผ่รังสีความกดดันออกมา จ้องมองใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาของเจ้าตัวเล็ก ดวงตากลมโตดำขลับเหมือนผลองุ่น ผิวขาวราวหิมะ งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบพันธุกรรมแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ลูกเขา แล้วจะเป็นลูกใครได้อีก?“เหอะ ฝันไปเถอะ!”คำพูดเพียงประโยคเดียวของเฉียวซี ดับฝันของเขาทันทีเธอข่มความตื่นตระหนกไว้ แล้วถามเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนด้วยท่าทางจริงจัง“บอกมา ทำไมเธอถึงเรียกเขาว่าปะป๊า?”เจ้าตัวเล็กพูดอย่างจริงจัง “ยายฮวาสอนว่า ถ้าเจอคนที่หล่อมาก ๆ ให้เรียกปะป๊า คนที่หล่อแบบธรรมดาให้เรียกลุง ส่วนคนที่ไม่หล่อให้เรียกพี่ชาย”ยัยหนูนี่ถูกแม่อบรมจนฉลาดเป็นกรดแล้ว“แล้วทำไมถึงไม่เรียกพี่สาวล่ะ อุตส่าห์ลำบากมารับเธอขนาดนี้เลยนะ?”“พี่สาว วันนี้พี่สาวตัวหอมจังเลย” ยัยหนูน้อยปากหวาน พลางโน้มตัวไปหอมแก้มเธอเบา ๆเฉียวซีจึงจะหันกลับมา แล้วอธิบายด้วยท่าทางจริงจัง“ประธานซาง เจ้าตัวเล็กเป็นเด็กที่แม่ของฉันเก็บมาเลี้ยง ในทะเบียนบ้านก็อยู่ภายใต้ชื่อของแม่ด้วย ดังนั้นเธอเลยเรียกฉันว่าพี่สาว”“ถ้าคุณชอบเด็ก ไปมีกับคนอื่นสักคนก็ได้นะคะ”ซางเป่ยเชินยังนึกว่าเธอมีลูกกับเขาเสียอีกถึงกับจุกจนพูด