Lahat ng Kabanata ng ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ: Kabanata 1 - Kabanata 10

“สง่างามงั้นเหรอ” เสียงของฉันสั่นเครือ แววตาไร้ชีวิต “นายกำลังพูดถึงความสง่างามแบบไหนกันเหรอแคสเซียส”ฉันลุกขึ้นยืน จ้องเขาตรง ๆ “แบบที่ฉันต้องคอยรับใช้เธอทุกอย่างราวกับเป็นสาวใช้ หรือแบบที่เธอขังฉันไว้ในห้องเก็บไวน์อันหนาวเหน็บจนฉันไข้ขึ้นสูงล่ะ”ใบหน้าของคามิลลาซีดลงชั่วขณะ แต่เธอก็รีบสวมหน้ากากไร้เดียงสากลับมาอย่างรวดเร็ว“สการ์เล็ตต์ เธอพูดเรื่องไร้สาระอีกแล้ว—”“ไร้สาระเหรอ” ฉันตัดบทเธอ น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความโกรธและสิ้นหวัง “เธอบอกว่ากำลังสอนฉันเรื่องไวน์วินเทจ แต่กลับขังฉันไว้ในห้องเก็บไวน์นั่นตั้งสี่ชั่วโมงเต็ม กว่าจะมีคนมาเจอ ฉันก็หนาวจนแทบตายแล้ว”น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา ไม่ใช่เพราะเขา แต่เพราะช่วงชีวิตวัยเยาว์ที่ฉันสูญเสียไป และเพื่อลูกที่จากฉันไปแล้วฉันเสียเวลาห้าปีในชีวิตไปกับปีศาจคนหนึ่งแคสเซียสลูบขมับอย่างหงุดหงิด ราวกับกำลังรับมือกับข้อพิพาททางธุรกิจอันน่าเบื่อหน่าย “เธออ่อนไหวเกินไปสการ์เล็ตต์ ประตูมันปิดเอง คามิลลาก็ขอโทษไปแล้ว หลังจากนั้นฉันก็ปลอบเธอแล้วไม่ใช่หรือไง”ปลอบฉันงั้นเหรอเขาหมายถึงคำพูดปัด ๆ ที่ว่า “คราวหน้าก็ระวังหน่อย” นั่นน่ะเหรอคามิลลาแสร้งถอนหายใจ “แ

มุมมองของแคสเซียส“เธอเสียลูกไปแล้วครับ”สมองของผมว่างเปล่าไปชั่วขณะความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโถงเพียงไม่กี่วินาทีก่อน ผมยังวางท่าหยิ่งผยองโอ้อวดต่อหน้าลูกน้อง มั่นใจเสียเต็มประดาว่าเธอจะต้องลำบากอยู่ข้างนอก แล้วร้องไห้กลับมาขอให้ผมยกโทษให้แต่ตอนนี้ ความหยิ่งผยองอันน่าสมเพชของผมพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีผมเป็นคนผลักลูกของตัวเองลงหลุมศพกับมือเพิ่งเมื่อวานนี้เอง ตอนที่เธอดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่โรงพยาบาล อ้อนวอนขอเงินจากผมเพียงหนึ่งพันดอลลาร์เพื่อช่วยชีวิตตัวเองผมทำอะไรลงไปน่ะเหรอผมกลับหลงเชื่อคำโกหกเป็นพิษของคามิลลา แล้ววางสายใส่เธออย่างเย็นชาผมยังคิดอย่างมั่นอกมั่นใจเสียด้วยซ้ำว่าเธอแค่ใช้ลูกไม้ราคาถูกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมและเพียงไม่กี่นาทีก่อน ผมยังบีบให้เธอเซ็นเอกสารหย่าความเสียใจบีบรัดหัวใจผมแน่นราวกับถูกคีมหนีบทันใดนั้น ผมก็นึกขึ้นได้สการ์เล็ตต์เพิ่งเดินออกไปผมหันขวับไปมอง ที่ปลายโถง แสงสีแดงของลิฟต์ส่วนตัวส่องเด่นอยู่ตรงหน้าตัวเลขบอกชั้นกำลังลดลงอย่างไม่ปรานี“15... 14... 13...”มีเพียงความคิดเดียวที่ดังก้องอยู่ในหัวถ้าผมตามลิฟต์นั่นไม่ทัน เธอจะหายไปจากโ

มุมมองของสการ์เล็ตต์รถไฟแล่นเข้าสู่สถานี ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทฉันลากกระเป๋าเดินทาง เดินอย่างเหนื่อยล้าไปตามชายฝั่งแฮมป์ตันส์ในที่สุด ฉันก็ผลักประตูบ้านไม้เก่า ๆ ของยายเปิดออกบานพับขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับกำลังเยาะเย้ยสภาพอันน่าเวทนาของฉันทันทีที่ประตูเปิดออก กำแพงเย็นชาที่ฉันสร้างขึ้นล้อมรอบหัวใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงกระเป๋าเดินทางหลุดจากมือ กระแทกลงกับพื้นเสียงดังขาของฉันหมดแรง จนทรุดตัวลงบนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดกลืนกินฉันไปทั้งตัว“แม่ขอโทษ...” ฉันกุมท้องที่แบนราบของตัวเอง น้ำเสียงแตกพร่าฉันสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้ภายในบ้านที่ว่างเปล่า“ลูกรัก แม่ขอโทษจริง ๆ แม่ปกป้องลูกไม่ได้” ฉันพร่ำขอโทษอย่างสิ้นหวังกับความว่างเปล่าตรงหน้าภาพเดียวที่ฉันมองเห็นคือโต๊ะผ่าตัดอันเย็นเยียบนั่นฉันเกลียดแคสเซียสที่โหดร้ายกับฉันฉันเกลียดคามิลลาที่เต็มไปด้วยพิษร้าย แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันเกลียดตัวเองที่สุดฉันเกลียดตัวเองที่รักปีศาจคนนั้นมานานถึงห้าปีเต็มฉันเกลียดที่ตัวเองไม่สามารถปกป้องลูกจากพายุร้ายนั้นได้เลยความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกฉีกหัวใจของฉันจนแหล

มุมมองของสการ์เล็ตต์ไม่ถึงสิบห้านาที แซนด์วิชชีสวากิวร้อน ๆ ก็ถูกวางอยู่ตรงหน้าฉันกลิ่นหอมเข้มข้นปลุกกระเพาะที่แทบไม่รู้สึกหิวของฉันให้ตื่นขึ้นทันทีฉันหยิบส้อมขึ้นมา เตรียมจะตัดกินเป็นชิ้นที่สาม แต่แล้วมือใหญ่แสนอบอุ่นก็ค่อย ๆ วางทับบนมือฉันสเตอร์ลิงเลื่อนส้อมเงินออกจากมือฉันอย่างนุ่มนวล“พอแค่นี้ก่อนนะครับสการ์เล็ตต์” ดวงตาคมลึกของเขาสบกับฉัน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น “ค่อย ๆ กิน กระเพาะของคุณยังไม่ชินกับอาหารหนัก ๆ มากขนาดนี้”ฉันชะงักไป ที่จริงก็เริ่มรู้สึกอิ่มขึ้นมานิดหน่อยแล้วเหมือนกันฉันอดยิ้มไม่ได้เมื่อเงยหน้ามองเขา “คุณอ่านใจคนได้หรือไงคะ ทำไมถึงรู้พอดีว่าฉันอิ่มแล้ว”สเตอร์ลิงไม่ได้ยิ้ม เขาพิงราวระเบียงไม้เก่า สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง“ไม่ใช่การอ่านใจหรอกครับ” ดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องใบหน้าฉัน “เป็นเพราะหัวใจของคุณงดงามและจริงใจ ความรู้สึกทุกอย่างของคุณแสดงออกมาทางสีหน้าหมด ใครที่ใส่ใจคุณสักนิดก็ไม่มีทางมองไม่ออกหรอก”รอยยิ้มของฉันชะงักค้างหัวใจฉันกระตุกวูบตลอดห้าปี แคสเซียสคอยล้างสมองฉันด้วยถ้อยคำอันโหดร้ายเขามองว่าฉันเป็นเด็กสาวเถื่อน ๆ ที่ต้องขัดเกลาความเป็นเด็กสลัมอ

สเตอร์ลิงหัวเราะเบา ๆ อย่างสุขุมเสียงหัวเราะนั้นเจือด้วยความเยาะเย้ยอันเย็นชาเขาเหลือบมองกล่องแหวนในมือของแคสเซียส ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณกัลโล ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อเดือนที่แล้วคุณก็อยู่ในงานประมูลฤดูใบไม้ร่วงของโซเธบีส์ที่นิวยอร์ก คุณถอนตัวจากการประมูลไพลินออโรร่าเม็ดนี้ เพื่อเอาเงินไปซื้อคฤหาสน์ที่เบเวอร์ลีฮิลส์ให้คามิลลา”สเตอร์ลิงใช้นิ้วแตะสร้อยคอที่เปล่งประกายอยู่บนลำคอของฉันเบา ๆ“ผมสงสัยจริง ๆ นะคุณกัลโล ที่คุณไม่ซื้อให้เพราะไม่เคยใส่ใจภรรยาของตัวเอง หรือเพราะคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับเงินไม่กี่ล้านกันแน่”แคสเซียสจ้องสร้อยคอเส้นนั้นเขม็ง ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้เลือดย้อนกลับไปในงานประมูล ความเห็นแก่ตัวของเขาบอกว่าการทุ่มเงินหลายล้านซื้อไพลินให้ฉันเป็นเรื่องสิ้นเปลืองเขาคิดว่าแค่เอาแหวนมรดกของดอนน่าที่เปล่งประกายวงนั้นมาอวด ก็มากพอจะซื้อการให้อภัยจากฉันได้แต่ตอนนี้ คนที่กลายเป็นตัวตลกกลับเป็นเขา เพราะไพลินที่เขาเคยยอมปล่อยมือ กำลังส่องประกายอยู่บนลำคอของฉันร่างของแคสเซียสเริ่มสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเขาฝืนเอ่ยคำแก้ตัวสุดท้ายที่น่าสมเพชออกมา“ฉันแค่อยากใช้กฎพวกนั้นป