บทที่ 3

ดึกคืนนั้น ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปยังสนามบาสเกตบอลร้างแห่งหนึ่งในบรูคลิน แล้วใช้เวลาที่เหลือของคืนนั่งหนาวสั่นอยู่บนม้านั่งเย็นเฉียบ

นิวยอร์กไม่มีที่ปลอดภัยสำหรับฉันอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ

ลูกของฉันจากไปแล้ว ส่วนความรักของฉันก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่หลังจากผ่านมาห้าปี ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระเสียที

ฉันเดินตรงเข้าไปยังชั้นผู้บริหารของสำนักงานใหญ่ตระกูลกัลโล

ฉันต้องการตัดสายสัมพันธ์ทุกอย่างที่ยังเหลืออยู่กับเขาให้ขาดสะบั้น

แต่ทันทีที่ฉันวางบัตรผ่านรักษาความปลอดภัยกับเอกสารของบริษัทลงบนเคาน์เตอร์ของผู้จัดการแผนกต้อนรับ ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

แคสเซียสเดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง พร้อมเหล่าลูกน้องมาเฟียที่ติดตามเขาเป็นประจำ ส่วนคามิลลาก็เดินตามหลังมาติด ๆ ราวกับงูพิษ

พอเห็นฉัน แคสเซียสก็แสยะยิ้มอย่างดูแคลน “สการ์เล็ตต์ ฉันสงสัยอยู่ว่าเธอจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน ที่แท้ก็แค่มาถึงสำนักงานใหญ่เพื่ออาละวาดแล้วลาออกงั้นเหรอ เธอชักจะทำตัวเกินขอบเขตขึ้นทุกที คิดว่าลูกไม้แบบเด็ก ๆ นี่จะทำให้ฉันยอมก้มหัวให้เธอหรือไง”

ฉันไม่แม้แต่จะอยากเสียเวลามองหน้าเขา จึงหันตัวเตรียมเดินจากไป

“บัตรผ่านของฉันอยู่บนโต๊ะ เราจบกันแล้ว”

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านพวกเขาออกไป คามิลลาก็เข้ามาขวางทางไว้ทันที

“สการ์เล็ตต์ ได้โปรดอย่าใจร้อนนักสิ!” เธอจงใจพูดเสียงดัง สวมบทเป็นผู้ไกล่เกลี่ยแสนหวังดี พร้อมกับคล้องแขนฉันอย่างสนิทสนม

ทันทีที่เหล่าลูกน้องบังสายตาของแคสเซียส เธอก็โน้มตัวเข้ามาหาฉัน

ริมฝีปากแดงของเธอแทบจะแตะใบหูฉัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยพิษร้ายและความสะใจ

“ดูสภาพแกสิ น่าสมเพชชะมัด คิดว่าแคสเซียสจะสนใจหรือไงถ้าแกจากไป เมื่อคืนแกก็เห็นแล้วนี่ว่าคฤหาสน์มูลค่าหลายล้านดอลลาร์ที่เขาซื้อให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดน่ะเป็นยังไง เด็กกำพร้าชั้นต่ำอย่างแกไม่เคยคู่ควรกับตำแหน่งนี้ตั้งแต่แรก รีบเดินออกไปซะตอนที่ยังเหลือศักดิ์ศรีอยู่บ้าง”

ธาตุแท้อันน่าเกลียดของเธอทำให้ฉันคลื่นไส้

ฉันจ้องเธออย่างเย็นชา ก่อนจะกระชากแขนกลับตามสัญชาตญาณ “ปล่อยฉัน อย่ามาแตะต้องฉัน”

แต่ทันทีที่ฉันสะบัดเธอออก คามิลลาก็กรีดร้องสุดเสียง

“อ๊าย!”

เธอเหวี่ยงตัวเองถอยหลังอย่างแรงเกินจริง จนร่างกระแทกเข้ากับบาร์คริสตัลกลางเลานจ์วีไอพีเต็มแรง

เสียงกระแทกดังสนั่น ก่อนที่เธอจะทรุดลงกับพื้น

คนทั้งชั้นต่างอุทานด้วยความตกใจ

“ทำไมเธอต้องผลักฉันด้วย” คามิลลาร้องไห้พลางชี้มาที่ฉัน น้ำเสียงสั่นเครือราวกับเจ็บปวดเหลือเกิน

ผลักเธองั้นเหรอ ฉันยังไม่ได้แตะตัวเธอเลยด้วยซ้ำ

แต่สายตาทุกคู่กลับจับจ้องมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความตกใจและกล่าวหา

ใบหน้าของแคสเซียสซีดเผือดในทันที

เขาประคองคามิลลาขึ้นมา ก่อนจะจ้องฉันด้วยความเดือดดาลราวกับอยากฆ่าให้ตาย

“สการ์เล็ตต์! เธอเสียสติไปแล้วหรือไง!” เขาคำราม “คามิลลาคอยช่วยเธอมาตลอด แต่เธอกลับใจร้ายถึงขั้นทำร้ายคามิลลาเลยเหรอ! เธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว!”

“ฉันไม่ได้แตะตัวเธอ” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง

“ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ” เขาสาวเท้าเข้ามาหา ท่าทางราวกับอยากฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ “เธอคิดจะโกหกต่อหน้าฉันทั้งที่ทุกคนอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ”

คามิลลาร่ำไห้ สวมบทหญิงสาวผู้ถูกกระทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ “แคสเซียส อย่าโทษสการ์เล็ตต์เลย บางทีเธออาจจะแค่โกรธมากเกินไป...”

เห็นได้ชัดว่าในสายตาของแคสเซียส ความเย่อหยิ่งและ “คำโกหก” ของฉันได้ล้ำเส้นไปแล้ว

เขาชี้หน้าฉัน พร้อมเอ่ยคำขู่อย่างชัดเจน

“ไม่ เธอต้องรับผิดชอบ” แคสเซียสกัดฟันพูด “ขอโทษคามิลลาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะยอมหย่าให้สมใจเธอ”

เขาคิดว่าคำขู่เรื่องหย่าจะทำให้ฉันยอมจำนน เพราะเชื่ออย่างเต็มที่ว่าเด็กกำพร้าไร้อำนาจอย่างฉันไม่มีวันยอมสละตำแหน่งดอนน่าแห่งตระกูลมาเฟีย

แต่ครั้งนี้ ฉันเพียงจ้องมองใบหน้าอันหยิ่งผยองและมั่นอกมั่นใจของเขา

“ได้สิ เอาเอกสารหย่ามาให้ฉัน”

แคสเซียสชะงักไปทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าฉันจะกล้ารับคำท้าของเขาจริง ๆ แต่ต่อหน้าลูกน้อง เขาก็ไม่มีทางยอมถอย

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็แสยะยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาทนายความส่วนตัว

“เอาเอกสารหย่ามาที่สำนักงานใหญ่ เดี๋ยวนี้”

ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา ทนายความก็รีบร้อนเข้ามา

แคสเซียสฟาดเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง

แต่ก่อนที่ฉันจะหยิบมันขึ้นมา มือใหญ่ของเขาก็กดทับสัญญาเอาไว้เสียก่อน

ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องตรงเข้ามาในดวงตาฉัน

“สการ์เล็ตต์ ในตอนที่ฉันยังมีความอดทนเหลืออยู่ ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย คิดให้ดี” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “ถ้าไม่มีการคุ้มครองจากฉัน เธอก็ไม่มีอะไรเลย ขอโทษคามิลลา ยอมรับว่าตัวเองผิด แล้วสัญญาว่าจะเลิกงอแงแบบนี้ ถ้าเธอทำได้ เธอก็จะยังเป็นภรรยาของฉัน และยังคงเป็นว่าที่ดอนน่าที่ทุกคนให้ความเคารพ”

ฉันมองใบหน้าเย่อหยิ่งของเขาที่ทำราวกับกำลังหยิบยื่นบุญคุณอันยิ่งใหญ่ให้ และรู้สึกเพียงความสมเพชอย่างน่าขัน

“เก็บคำพูดพวกนั้นไว้เถอะ” ฉันสบตาเขาตรง ๆ “ฉันพอแล้ว”

ฉันกระชากเอกสารออกจากใต้มือเขา คว้าปากกาขึ้นมา แล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อเขียนตัวอักษรสุดท้ายของชื่อเสร็จ ฉันก็วางปากกาลง โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา ก่อนหันไปทางประตู

“สการ์เล็ตต์!” เสียงของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง แฝงด้วยอารมณ์บางอย่างที่ฉันไม่อาจเข้าใจ

เมื่อเห็นฉันเดินจากไปโดยไม่ลังเล สติที่เหลืออยู่เพียงเส้นสุดท้ายของแคสเซียสก็ขาดสะบั้น

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดสายตรงส่วนตัวถึงหัวหน้าฝ่ายการเงินขององค์กร

“ฟังฉันให้ดี! อายัดบัตรเครดิตและบัญชีทุกบัญชีที่เป็นชื่อของสการ์เล็ตต์เดี๋ยวนี้!” แคสเซียสตวาด กรามขบแน่น “ฉันจะให้เธอได้บทเรียนราคาแพง เธอจะไม่ได้รับสิทธิพิเศษหรือการคุ้มครองใด ๆ ที่เคยมีในฐานะดอนน่าของฉันอีก!”

จนถึงตอนนี้ แคสเซียสก็ยังคิดว่าฉันเพียงแค่กำลังทำตัวไร้เหตุผล

เขายังคงรอให้ฉันได้สติแล้วกลับไปหาเขาอย่างว่าง่าย จากนั้นเขาก็จะยอมคืนตำแหน่งดอนน่าให้ฉัน

แต่แทนที่จะได้ยินคำตอบว่า “ครับบอส” ในทันที ปลายสายกลับตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงสั่นเครือของผู้อำนวยการฝ่ายการเงินก็ดังขึ้น “บอสครับ... บัญชีของคุณสการ์เล็ตต์ถูกจำกัดการใช้งานมาโดยตลอด แม้แต่คำขอเบิกค่ารักษาสำหรับการผ่าตัดเมื่อคืนก็ถูกตีกลับ... พวกเราไม่สามารถดำเนินการได้ครับ”

แคสเซียสขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “ค่าผ่าตัดอะไร เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่หรือไง”

น้ำเสียงของผู้อำนวยการเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คำขอเงินหนึ่งพันดอลลาร์เมื่อวานมาจากห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนประจำตระกูลครับ เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการรักษาฉุกเฉินเพื่อช่วยเด็กเอาไว้ แต่เพราะคุณเป็นคนสั่งปฏิเสธรายการนั้นด้วยตัวเอง... คุณสการ์เล็ตต์... เธอเสียลูกไปแล้วครับ”