Share

บทที่ 3

Author: เซเรน เอ็ม
ดึกคืนนั้น ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปยังสนามบาสเกตบอลร้างแห่งหนึ่งในบรูคลิน แล้วใช้เวลาที่เหลือของคืนนั่งหนาวสั่นอยู่บนม้านั่งเย็นเฉียบ

นิวยอร์กไม่มีที่ปลอดภัยสำหรับฉันอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ

ลูกของฉันจากไปแล้ว ส่วนความรักของฉันก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่หลังจากผ่านมาห้าปี ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระเสียที

ฉันเดินตรงเข้าไปยังชั้นผู้บริหารของสำนักงานใหญ่ตระกูลกัลโล

ฉันต้องการตัดสายสัมพันธ์ทุกอย่างที่ยังเหลืออยู่กับเขาให้ขาดสะบั้น

แต่ทันทีที่ฉันวางบัตรผ่านรักษาความปลอดภัยกับเอกสารของบริษัทลงบนเคาน์เตอร์ของผู้จัดการแผนกต้อนรับ ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

แคสเซียสเดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง พร้อมเหล่าลูกน้องมาเฟียที่ติดตามเขาเป็นประจำ ส่วนคามิลลาก็เดินตามหลังมาติด ๆ ราวกับงูพิษ

พอเห็นฉัน แคสเซียสก็แสยะยิ้มอย่างดูแคลน “สการ์เล็ตต์ ฉันสงสัยอยู่ว่าเธอจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน ที่แท้ก็แค่มาถึงสำนักงานใหญ่เพื่ออาละวาดแล้วลาออกงั้นเหรอ เธอชักจะทำตัวเกินขอบเขตขึ้นทุกที คิดว่าลูกไม้แบบเด็ก ๆ นี่จะทำให้ฉันยอมก้มหัวให้เธอหรือไง”

ฉันไม่แม้แต่จะอยากเสียเวลามองหน้าเขา จึงหันตัวเตรียมเดินจากไป

“บัตรผ่านของฉันอยู่บนโต๊ะ เราจบกันแล้ว”

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านพวกเขาออกไป คามิลลาก็เข้ามาขวางทางไว้ทันที

“สการ์เล็ตต์ ได้โปรดอย่าใจร้อนนักสิ!” เธอจงใจพูดเสียงดัง สวมบทเป็นผู้ไกล่เกลี่ยแสนหวังดี พร้อมกับคล้องแขนฉันอย่างสนิทสนม

ทันทีที่เหล่าลูกน้องบังสายตาของแคสเซียส เธอก็โน้มตัวเข้ามาหาฉัน

ริมฝีปากแดงของเธอแทบจะแตะใบหูฉัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยพิษร้ายและความสะใจ

“ดูสภาพแกสิ น่าสมเพชชะมัด คิดว่าแคสเซียสจะสนใจหรือไงถ้าแกจากไป เมื่อคืนแกก็เห็นแล้วนี่ว่าคฤหาสน์มูลค่าหลายล้านดอลลาร์ที่เขาซื้อให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดน่ะเป็นยังไง เด็กกำพร้าชั้นต่ำอย่างแกไม่เคยคู่ควรกับตำแหน่งนี้ตั้งแต่แรก รีบเดินออกไปซะตอนที่ยังเหลือศักดิ์ศรีอยู่บ้าง”

ธาตุแท้อันน่าเกลียดของเธอทำให้ฉันคลื่นไส้

ฉันจ้องเธออย่างเย็นชา ก่อนจะกระชากแขนกลับตามสัญชาตญาณ “ปล่อยฉัน อย่ามาแตะต้องฉัน”

แต่ทันทีที่ฉันสะบัดเธอออก คามิลลาก็กรีดร้องสุดเสียง

“อ๊าย!”

เธอเหวี่ยงตัวเองถอยหลังอย่างแรงเกินจริง จนร่างกระแทกเข้ากับบาร์คริสตัลกลางเลานจ์วีไอพีเต็มแรง

เสียงกระแทกดังสนั่น ก่อนที่เธอจะทรุดลงกับพื้น

คนทั้งชั้นต่างอุทานด้วยความตกใจ

“ทำไมเธอต้องผลักฉันด้วย” คามิลลาร้องไห้พลางชี้มาที่ฉัน น้ำเสียงสั่นเครือราวกับเจ็บปวดเหลือเกิน

ผลักเธองั้นเหรอ ฉันยังไม่ได้แตะตัวเธอเลยด้วยซ้ำ

แต่สายตาทุกคู่กลับจับจ้องมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความตกใจและกล่าวหา

ใบหน้าของแคสเซียสซีดเผือดในทันที

เขาประคองคามิลลาขึ้นมา ก่อนจะจ้องฉันด้วยความเดือดดาลราวกับอยากฆ่าให้ตาย

“สการ์เล็ตต์! เธอเสียสติไปแล้วหรือไง!” เขาคำราม “คามิลลาคอยช่วยเธอมาตลอด แต่เธอกลับใจร้ายถึงขั้นทำร้ายคามิลลาเลยเหรอ! เธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว!”

“ฉันไม่ได้แตะตัวเธอ” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง

“ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ” เขาสาวเท้าเข้ามาหา ท่าทางราวกับอยากฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ “เธอคิดจะโกหกต่อหน้าฉันทั้งที่ทุกคนอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ”

คามิลลาร่ำไห้ สวมบทหญิงสาวผู้ถูกกระทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ “แคสเซียส อย่าโทษสการ์เล็ตต์เลย บางทีเธออาจจะแค่โกรธมากเกินไป...”

เห็นได้ชัดว่าในสายตาของแคสเซียส ความเย่อหยิ่งและ “คำโกหก” ของฉันได้ล้ำเส้นไปแล้ว

เขาชี้หน้าฉัน พร้อมเอ่ยคำขู่อย่างชัดเจน

“ไม่ เธอต้องรับผิดชอบ” แคสเซียสกัดฟันพูด “ขอโทษคามิลลาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะยอมหย่าให้สมใจเธอ”

เขาคิดว่าคำขู่เรื่องหย่าจะทำให้ฉันยอมจำนน เพราะเชื่ออย่างเต็มที่ว่าเด็กกำพร้าไร้อำนาจอย่างฉันไม่มีวันยอมสละตำแหน่งดอนน่าแห่งตระกูลมาเฟีย

แต่ครั้งนี้ ฉันเพียงจ้องมองใบหน้าอันหยิ่งผยองและมั่นอกมั่นใจของเขา

“ได้สิ เอาเอกสารหย่ามาให้ฉัน”

แคสเซียสชะงักไปทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าฉันจะกล้ารับคำท้าของเขาจริง ๆ แต่ต่อหน้าลูกน้อง เขาก็ไม่มีทางยอมถอย

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็แสยะยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาทนายความส่วนตัว

“เอาเอกสารหย่ามาที่สำนักงานใหญ่ เดี๋ยวนี้”

ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา ทนายความก็รีบร้อนเข้ามา

แคสเซียสฟาดเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง

แต่ก่อนที่ฉันจะหยิบมันขึ้นมา มือใหญ่ของเขาก็กดทับสัญญาเอาไว้เสียก่อน

ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องตรงเข้ามาในดวงตาฉัน

“สการ์เล็ตต์ ในตอนที่ฉันยังมีความอดทนเหลืออยู่ ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย คิดให้ดี” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “ถ้าไม่มีการคุ้มครองจากฉัน เธอก็ไม่มีอะไรเลย ขอโทษคามิลลา ยอมรับว่าตัวเองผิด แล้วสัญญาว่าจะเลิกงอแงแบบนี้ ถ้าเธอทำได้ เธอก็จะยังเป็นภรรยาของฉัน และยังคงเป็นว่าที่ดอนน่าที่ทุกคนให้ความเคารพ”

ฉันมองใบหน้าเย่อหยิ่งของเขาที่ทำราวกับกำลังหยิบยื่นบุญคุณอันยิ่งใหญ่ให้ และรู้สึกเพียงความสมเพชอย่างน่าขัน

“เก็บคำพูดพวกนั้นไว้เถอะ” ฉันสบตาเขาตรง ๆ “ฉันพอแล้ว”

ฉันกระชากเอกสารออกจากใต้มือเขา คว้าปากกาขึ้นมา แล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อเขียนตัวอักษรสุดท้ายของชื่อเสร็จ ฉันก็วางปากกาลง โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา ก่อนหันไปทางประตู

“สการ์เล็ตต์!” เสียงของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง แฝงด้วยอารมณ์บางอย่างที่ฉันไม่อาจเข้าใจ

เมื่อเห็นฉันเดินจากไปโดยไม่ลังเล สติที่เหลืออยู่เพียงเส้นสุดท้ายของแคสเซียสก็ขาดสะบั้น

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดสายตรงส่วนตัวถึงหัวหน้าฝ่ายการเงินขององค์กร

“ฟังฉันให้ดี! อายัดบัตรเครดิตและบัญชีทุกบัญชีที่เป็นชื่อของสการ์เล็ตต์เดี๋ยวนี้!” แคสเซียสตวาด กรามขบแน่น “ฉันจะให้เธอได้บทเรียนราคาแพง เธอจะไม่ได้รับสิทธิพิเศษหรือการคุ้มครองใด ๆ ที่เคยมีในฐานะดอนน่าของฉันอีก!”

จนถึงตอนนี้ แคสเซียสก็ยังคิดว่าฉันเพียงแค่กำลังทำตัวไร้เหตุผล

เขายังคงรอให้ฉันได้สติแล้วกลับไปหาเขาอย่างว่าง่าย จากนั้นเขาก็จะยอมคืนตำแหน่งดอนน่าให้ฉัน

แต่แทนที่จะได้ยินคำตอบว่า “ครับบอส” ในทันที ปลายสายกลับตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงสั่นเครือของผู้อำนวยการฝ่ายการเงินก็ดังขึ้น “บอสครับ... บัญชีของคุณสการ์เล็ตต์ถูกจำกัดการใช้งานมาโดยตลอด แม้แต่คำขอเบิกค่ารักษาสำหรับการผ่าตัดเมื่อคืนก็ถูกตีกลับ... พวกเราไม่สามารถดำเนินการได้ครับ”

แคสเซียสขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “ค่าผ่าตัดอะไร เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่หรือไง”

น้ำเสียงของผู้อำนวยการเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คำขอเงินหนึ่งพันดอลลาร์เมื่อวานมาจากห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนประจำตระกูลครับ เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการรักษาฉุกเฉินเพื่อช่วยเด็กเอาไว้ แต่เพราะคุณเป็นคนสั่งปฏิเสธรายการนั้นด้วยตัวเอง... คุณสการ์เล็ตต์... เธอเสียลูกไปแล้วครับ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 10

    สเตอร์ลิงหัวเราะเบา ๆ อย่างสุขุมเสียงหัวเราะนั้นเจือด้วยความเยาะเย้ยอันเย็นชาเขาเหลือบมองกล่องแหวนในมือของแคสเซียส ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณกัลโล ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อเดือนที่แล้วคุณก็อยู่ในงานประมูลฤดูใบไม้ร่วงของโซเธบีส์ที่นิวยอร์ก คุณถอนตัวจากการประมูลไพลินออโรร่าเม็ดนี้ เพื่อเอาเงินไปซื้อคฤหาสน์ที่เบเวอร์ลีฮิลส์ให้คามิลลา”สเตอร์ลิงใช้นิ้วแตะสร้อยคอที่เปล่งประกายอยู่บนลำคอของฉันเบา ๆ“ผมสงสัยจริง ๆ นะคุณกัลโล ที่คุณไม่ซื้อให้เพราะไม่เคยใส่ใจภรรยาของตัวเอง หรือเพราะคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับเงินไม่กี่ล้านกันแน่”แคสเซียสจ้องสร้อยคอเส้นนั้นเขม็ง ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้เลือดย้อนกลับไปในงานประมูล ความเห็นแก่ตัวของเขาบอกว่าการทุ่มเงินหลายล้านซื้อไพลินให้ฉันเป็นเรื่องสิ้นเปลืองเขาคิดว่าแค่เอาแหวนมรดกของดอนน่าที่เปล่งประกายวงนั้นมาอวด ก็มากพอจะซื้อการให้อภัยจากฉันได้แต่ตอนนี้ คนที่กลายเป็นตัวตลกกลับเป็นเขา เพราะไพลินที่เขาเคยยอมปล่อยมือ กำลังส่องประกายอยู่บนลำคอของฉันร่างของแคสเซียสเริ่มสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเขาฝืนเอ่ยคำแก้ตัวสุดท้ายที่น่าสมเพชออกมา“ฉันแค่อยากใช้กฎพวกนั้นป

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 9

    เย็นวันถัดมาฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สูงจรดเพดานชุดราตรีผ้าไหมสีดำสั่งตัดแนบรับกับส่วนโค้งของร่างกายฉันอย่างพอดีสร้อยคอไพลินออโรร่าเปล่งประกายอยู่รอบลำคอของฉันประกายนั้นราวกับฉีกทะลุความมืดมิดตลอดห้าปีที่ผ่านมาในชีวิตของฉันจริง ๆฉันคว้ากุญแจรถแล้วขับไปยังแฮมป์ตันส์เอสเตทเพียงลำพังฉันอยากไปถึงก่อนเวลา เพราะอยากทำให้สเตอร์ลิงประหลาดใจหัวใจของฉันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแต่ทันทีที่รถของฉันเลี้ยวเข้าสู่ทางเข้าคฤหาสน์ส่วนตัว เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านข้างเขากางแขนขวางหน้ารถจนฉันต้องหยุดกึกฉันเหยียบเบรกสุดแรง เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นหินดังแหลมวินาทีที่จำใบหน้านั้นได้ ท้องของฉันก็ปั่นป่วน สัญชาตญาณทุกอย่างในร่างกายส่งเสียงเตือนทันทีเป็นแคสเซียสดอนมาเฟียแห่งนิวยอร์กที่ครั้งหนึ่งเคยดูไร้เทียมทาน บัดนี้กลับดูราวกับคนเสียสติเขาผอมลงไปมากชุดสูทสั่งตัดของเขาเต็มไปด้วยคราบโคลนและรอยยับตอหนวดดำขึ้นเต็มแนวกราม ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัวทันทีที่ฉันเปิดประตูรถ เขาก็พุ่งเข้ามาหาฉันราวกับคนเสียสติ“สการ์เล็ตต์! ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอ!” เสียงของเขาแตกพร่า เต็มไปด้วยการวิงวอ

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 8

    มุมมองของสการ์เล็ตต์ไม่ถึงสิบห้านาที แซนด์วิชชีสวากิวร้อน ๆ ก็ถูกวางอยู่ตรงหน้าฉันกลิ่นหอมเข้มข้นปลุกกระเพาะที่แทบไม่รู้สึกหิวของฉันให้ตื่นขึ้นทันทีฉันหยิบส้อมขึ้นมา เตรียมจะตัดกินเป็นชิ้นที่สาม แต่แล้วมือใหญ่แสนอบอุ่นก็ค่อย ๆ วางทับบนมือฉันสเตอร์ลิงเลื่อนส้อมเงินออกจากมือฉันอย่างนุ่มนวล“พอแค่นี้ก่อนนะครับสการ์เล็ตต์” ดวงตาคมลึกของเขาสบกับฉัน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น “ค่อย ๆ กิน กระเพาะของคุณยังไม่ชินกับอาหารหนัก ๆ มากขนาดนี้”ฉันชะงักไป ที่จริงก็เริ่มรู้สึกอิ่มขึ้นมานิดหน่อยแล้วเหมือนกันฉันอดยิ้มไม่ได้เมื่อเงยหน้ามองเขา “คุณอ่านใจคนได้หรือไงคะ ทำไมถึงรู้พอดีว่าฉันอิ่มแล้ว”สเตอร์ลิงไม่ได้ยิ้ม เขาพิงราวระเบียงไม้เก่า สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง“ไม่ใช่การอ่านใจหรอกครับ” ดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องใบหน้าฉัน “เป็นเพราะหัวใจของคุณงดงามและจริงใจ ความรู้สึกทุกอย่างของคุณแสดงออกมาทางสีหน้าหมด ใครที่ใส่ใจคุณสักนิดก็ไม่มีทางมองไม่ออกหรอก”รอยยิ้มของฉันชะงักค้างหัวใจฉันกระตุกวูบตลอดห้าปี แคสเซียสคอยล้างสมองฉันด้วยถ้อยคำอันโหดร้ายเขามองว่าฉันเป็นเด็กสาวเถื่อน ๆ ที่ต้องขัดเกลาความเป็นเด็กสลัมอ

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 7

    มุมมองของสการ์เล็ตต์บ่ายวันนั้น ในที่สุดฉันก็หาเวลาไปตรวจติดตามอาการหลังผ่าตัดที่คลินิกชุมชนเก่าโทรมแห่งนั้นฉันนั่งอยู่ในห้องรอ มองโปสเตอร์สุขภาพสีซีดบนผนัง พลางเปิดนิตยสารเก่า ๆ ไปเรื่อยอย่างเหม่อลอย“คนต่อไป คุณสการ์เล็ตต์ค่ะ” พยาบาลเรียกชื่อฉันทันทีที่ฉันลุกขึ้น ประตูเลื่อนของคลินิกก็เปิดออกชายร่างสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามาเขาสวมสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต แผ่บรรยากาศสุขุมและทรงอำนาจออกมาดวงตาสีเทาอมฟ้าคมลึกของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังตามหาใครบางคนเมื่อสายตาของเขาหยุดลงที่ฉัน แววโล่งใจก็ฉายวาบผ่านดวงตาคู่นั้น“คุณคือคุณสเตอร์ลิงใช่ไหมคะ” ฉันถามด้วยความประหลาดใจเขาพยักหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน “ขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้านะครับ แต่ผมปล่อยให้คุณมาตรวจคนเดียวไม่ได้”จากนั้นเขาก็เข้ามาจัดการทุกอย่างทันทีโดยไม่พูดอะไรอีกฉันมองเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ “เลื่อนการประชุมควบรวมกิจการมูลค่าสามร้อยล้านดอลลาร์ออกไป แล้วตามผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดมาที่คลินิกในแฮมป์ตันส์ เดี๋ยวนี้”“คุณสเตอร์ลิงคะ คุณไม่จำเป็นต้อง—”“มันไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 6

    มุมมองของสการ์เล็ตต์รถไฟแล่นเข้าสู่สถานี ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทฉันลากกระเป๋าเดินทาง เดินอย่างเหนื่อยล้าไปตามชายฝั่งแฮมป์ตันส์ในที่สุด ฉันก็ผลักประตูบ้านไม้เก่า ๆ ของยายเปิดออกบานพับขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับกำลังเยาะเย้ยสภาพอันน่าเวทนาของฉันทันทีที่ประตูเปิดออก กำแพงเย็นชาที่ฉันสร้างขึ้นล้อมรอบหัวใจก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงกระเป๋าเดินทางหลุดจากมือ กระแทกลงกับพื้นเสียงดังขาของฉันหมดแรง จนทรุดตัวลงบนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดกลืนกินฉันไปทั้งตัว“แม่ขอโทษ...” ฉันกุมท้องที่แบนราบของตัวเอง น้ำเสียงแตกพร่าฉันสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้ภายในบ้านที่ว่างเปล่า“ลูกรัก แม่ขอโทษจริง ๆ แม่ปกป้องลูกไม่ได้” ฉันพร่ำขอโทษอย่างสิ้นหวังกับความว่างเปล่าตรงหน้าภาพเดียวที่ฉันมองเห็นคือโต๊ะผ่าตัดอันเย็นเยียบนั่นฉันเกลียดแคสเซียสที่โหดร้ายกับฉันฉันเกลียดคามิลลาที่เต็มไปด้วยพิษร้าย แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันเกลียดตัวเองที่สุดฉันเกลียดตัวเองที่รักปีศาจคนนั้นมานานถึงห้าปีเต็มฉันเกลียดที่ตัวเองไม่สามารถปกป้องลูกจากพายุร้ายนั้นได้เลยความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกฉีกหัวใจของฉันจนแหล

  • ฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ   บทที่ 5

    มุมมองของแคสเซียสตลอดสามวันต่อมา ผมใช้เส้นสายของมาเฟียทุกสายที่มีในนิวยอร์ก พลิกเมืองทั้งเมืองเพื่อตามหาเธอทุกโรงแรม ทุกสนามบิน ทุกถนนลูกน้องของผมกระจายกำลังค้นหาทั่วทั้งเมืองเพื่อหาร่องรอยของเธอ“บอสครับ ไม่พบอะไรในบรูคลินเลยครับ”“ตรวจโรงแรมทุกแห่งในแมนฮัตตันแล้วครับ ไม่มีบันทึกการเช็กอินของคุณสการ์เล็ตต์เลยครับ”“สนามบินกับสถานีรถไฟก็ไม่มีร่องรอยว่าเธอเดินทางออกไปเหมือนกันครับ”ข่าวร้ายยังคงถาโถมเข้ามาไม่หยุด สติของผมค่อย ๆ พังทลายลงทุกทีเพียงสามวัน ความเครียดแสนสาหัสก็ทำให้ผมดูแก่ลงราวกับสิบปีความหยิ่งผยองที่เคยมีถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือ ดวงตาลึกโบ๋ ส่วนกรามก็เต็มไปด้วยตอหนวดผมแทบไม่ได้นอนเลยทุกครั้งที่หลับตา ผมจะเห็นภาพเธอเดินจากไป พร้อมกับลูกที่ผมไม่มีวันได้พบหน้าคืนที่สาม ผมนั่งหมดสภาพอยู่ในห้องทำงานราวกับซอมบี้ จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ไร้ข้อความใด ๆจังหวะนั้นเอง เลขาของผมก็เคาะประตูก่อนเดินเข้ามา“คุณกัลโลคะ มีทนายความมาขอพบค่ะ เขาบอกว่าเป็นเรื่องของคุณสการ์เล็ตต์”ผมผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “ให้เขาเข้ามา!”แต่ชายที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่โอกาสครั้งที่สองที่ผมเฝ้าภาวนาขอทนายค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status