บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: บทที่ 1 - บทที่ 5

ค่ำคืนอันเงียบสงัดถูกฉีกกระชากด้วยเสียงครางต่ำและเสียงแส้ที่ฟาดกระทบผิวกายดังเพี๊ยะ! ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากตำหนักอันโอ่อ่าขององค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัว กลิ่นกำยานหอมหวานเคล้าคลึงกับกลิ่นอายแห่งราคะและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาไม่ขาดสายแสงเทียนที่ริบหรี่สาดส่องต้องใบหน้าคมคายของบุรุษใต้ร่างองค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัวที่แดงก่ำด้วยพิษราคะและโทสะ แม้ดวงตาจะพร่ามัวด้วยแรงอารมณ์ แต่แววตาคู่นั้นกลับฉายแววอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง จ้องมองสตรีผู้ครอบงำเขาอยู่เบื้องบนอย่างไม่ลดละ“องค์หญิงใหญ่…เจ้ากล้าบังคับวางยาข้าอีกแล้วรึ!” เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเจ็บแค้นแสนสาหัส นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางกระทำย่ำยี เซี่ยหรงเฉินเช่นนี้ใบหน้างามล้ำที่ประดับด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของฟู่เยียนหลัวโน้มลงกระซิบข้างหูเขา กลิ่นกายหอมเย้ายวนใจของนางกลับเป็นดั่งยาพิษที่กรีดแทงหัวใจเขาให้เจ็บปวด“องค์ชายตัวประกันไร้ค่าเช่นเจ้า ได้ขึ้นมาเป็นถึงชายบำเรอของข้า ก็ถือเป็นบุญหัวของเจ้าแล้ว เซี่ยหรงเฉิน…จงนอนนิ่งๆ อย่าได้ขัดขืนให้ข้ารำคาญอีก!”ฟึ่บ! ร่างสูงที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักร่างเล็กของนางออกไปอย่างรัง

“ว้าย! ตายแล้ว!” เสียงร้องดังขึ้น “ปล่อยองค์หญิงใหญ่นะ องค์ชาย!”ชุนเถาและชุนฮวาที่เพิ่งกลับเข้ามาในตำหนัก รีบพุ่งเข้ามาทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สองนางกำนัลช่วยกันดึงแขนของเซี่ยหรงเฉิน ออกจากลำคอขององค์หญิงใหญ่ฟึ่บ! ร่างเล็กของเยียนหลินทรุดลงกับพื้นทันที “แค่ก! แค่กๆๆ!” เธอกุมคอตัวเองไว้แน่น หายใจหอบเหมือนเพิ่งรอดจากความตาย“โอ๊ย…เกือบตายแล้วไหมล่ะฉัน…” เธอบ่นเสียงแผ่ว“พระเอกเรื่องนี้โหดเกินไปแล้ว!”บนลำคอขาวปรากฏรอยนิ้วมือแดงชัดเจน รอยบีบทั้งห้านิ้วของเซี่ยหรงเฉินทิ้งร่องรอยเอาไว้ไม่ปรานี แต่บุรุษผู้นั้นกลับไม่แสดงสีหน้าเสียใจแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา สตรีผู้นี้สมควรได้รับมากกว่านี้ด้วยซ้ำ“ทหาร!” ชุนเถาตะโกนทันที“รีบเข้ามาจับองค์ชายเซี่ยไปโบย! โทษฐานทำร้ายองค์หญิงใหญ่!”“หยุดก่อน!” เสียงของเยียนหลินดังขึ้นทันที“ไม่ต้อง!” นางรีบโบกมือ“ชุนเถา พวกเจ้าออกไปก่อน แล้วเอายาสมานแผลมาให้ข้าด้วย”สองนางกำนัลตกใจ“แต่องค์หญิงใหญ่เพคะ พระองค์ถูกทำร้าย…”“ใช่เพคะ หรือจะให้พวกบ่าวนำแส้มาถวาย พระองค์จะทรงลงโทษเขาเอง”“ไม่ต้อง!” เยียนหลินรีบพูดตัด ก่อนจะคว้ายาขวดเล็กจากมือพวกนางทันที“เอายานี่ม

“นี่ เร็วเข้า อันนั้นยกเข้าไปเลย!”องค์หญิงใหญ่ ฟู่เยียนหลัว ชี้นิ้วสั่งการอย่างแข็งขันด้วยตัวเอง เหล่าขันทีรีบยกทั้งเตาพิงเข้ามาหลายเตา รวมถึงถ่านไฟสำหรับให้ความอบอุ่นในฤดูหนาวที่กำลังใกล้เข้ามาทั้งเสื้อผ้าใหม่ ผ้าห่มหนานุ่ม หรือแม้แต่เตียงนอนก็ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ชุดโต๊ะ เก้าอี้ โต๊ะหนังสือ ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยมตรงไหนที่มีของเก่า นางสั่งให้ยกออกไปทิ้งหมด ตำหนักที่เคยเงียบเหงาขององค์ชายเซี่ยหรงเฉิน จึงพลันคึกคักขึ้นมาทันทีแต่สำหรับ เซี่ยหรงเฉิน เขาไม่ได้มองว่านี่คือความหวังดี ในสายตาของเขา…นี่ก็แค่กลอุบายของสตรีผู้นี้ คงอยากซื้อใจเขาอีกตามเคยหึ…ฝันไปเถอะ“นี่ องค์หญิงใหญ่ เจ้านำของพวกนี้เข้ามาทำอะไร เอาออกไปให้หมด” เสียงของเขาเย็นชาไม่ปิดบัง“อ้าว…มาแล้วหรือ”แต่แทนที่นางจะโกรธ หรือหยิบแส้ขึ้นมาเฆี่ยนเขาอย่างทุกครั้ง เยียนหลัวกลับหันมายิ้มให้ รอยยิ้มหวานจนชวนให้คนสับสน“ท่านมานั่งนี่สิ”ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือเล็กของนางก็จับมือเขาเอาไว้ แล้วลากให้มานั่งลงที่เก้าอี้ เซี่ยหรงเฉินชะงัก…นางจะเล่นละครอะไรอีก“นั่งลงก่อนนะ” เยียนหลัวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางเพ่งมองใบหน้าของเขา